PG 9, col. 650
luere vixdum reluctantibus animis cogitabat. illis
igitur ipsis assumptis, institutoque latronum etlle-
gio, dux ipse latronum haud segniter erat; violen-
tia, czedihus atque atrocitate cunctos superabat.
Aliquanto post tempore, cum novi aliquid neces-
sarii operis aut negotii incidisset, iterum ad eam
urbem accitus est Joannes. Qui cum venisset, et
cuncta quorum gratia venerat, ordinasset τ’ ι Age-
dum, inquit, episcopo, redde nobis depositum quod
ego pariter et Christus tibi commendavimus, sub
Ecclesia: cui praess praesentia, ipsaque coram tcste. ι
Β Ad hate episcopus primo quidem morari aq atto-
nitum esse,\cum existimaret pecuniam, quain non
accepisset, a se per calumniam repeti : et sicut
adhibere fidem, ut se habere existimaret qua: non
»Β habebat, sic nec Joanni diffidere audebat. Sed
tibi Joannes : ι Juvenem, inquit, repeto et fratris
animam; ι alto senex ducto suspirio, vultumque
lacrymis affusus : ι ls, ait, mortuus est. Quomodo,
inquit Joannes, ac quo mortis genere? Deo, ait ille,
mortuus est. Malus quippe evasit et perditus; ac
quod maximum, latro : nuncque adeo pro ecclesia
montem occupavit, cum latronum pari satellitio. ι
His auditis apostolus scissa veste, et cum ingenti
gemitu caput feriens : ‹ Bonum te, inquit, animae
fratris custodem constitui! Sed jam mihi przesto sit
equus et aliquis ductor itineris. ι lude ab ecclesia, ita
ut erat, concito equo iter η properavit. Cumque ad
locum venisset, ab iis qui excubias agebant, latro-
nibus capitur; nou ille fugam petens, aut veniam
deprecans, sed clamans : ι In hoc ipsum veni, ad
vestrum me ducem deducite. ι ls vero ut erat arma-
tus interim exspectabat. Sed ubi accedentem agno-
vit Joannem, prae pudore in fugam versus est. At
Joannes totis viribus concito cursu, aetatis oblitus,
hominem persequi institit, identidem clamans:
ι Quid me patrem tuum, liii. fugis inermem, senicu-
lum? Miserere mei, fili; noli timere; adhuc tibi su-
perest vitae ac salutis spes. Ego pro te Christo ratio-
nem reddam. Si sit opus, tuam ipse libens mortem
sustinebo, quemadmodum Dominus pro nobis mor-
tem tulit. Animam meam pro tua vicariam dabo:
sta modo, et crede. A Christo missus sum. ι
ldis ille auditis, primum quidem vultu in terram
demisso substitit : deinde proiectis armis, acerbe
flere cmpit. Accedentem vero senem complexus,
gemitu ac lamentis, quam maxime poterat, crimen
diluebat, et lacrymis velut altero quodam baptismo
expiabatur, solam dexteram occultans. Tum apo-
μεθ’ ἑαυτοῦ έν τῇ, Ἐκκλησία συνήγαγε. In.
t5!) Παιιηέενειας- "Scribe imitri/Emtae-
(52) ζΕλπὶξομένηξ. Sic Anastas. 'Sinaita’; βλεπο-
μένης, Euseb. Ρειι..
21
igitur ipsis assumptis, institutoque latronum etlle-
gio, dux ipse latronum haud segniter erat; violen-
tia, czedihus atque atrocitate cunctos superabat.
Aliquanto post tempore, cum novi aliquid neces-
sarii operis aut negotii incidisset, iterum ad eam
urbem accitus est Joannes. Qui cum venisset, et
cuncta quorum gratia venerat, ordinasset τ’ ι Age-
dum, inquit, episcopo, redde nobis depositum quod
ego pariter et Christus tibi commendavimus, sub
Ecclesia: cui praess praesentia, ipsaque coram tcste. ι
Β Ad hate episcopus primo quidem morari aq atto-
nitum esse,\cum existimaret pecuniam, quain non
accepisset, a se per calumniam repeti : et sicut
adhibere fidem, ut se habere existimaret qua: non
»Β habebat, sic nec Joanni diffidere audebat. Sed
tibi Joannes : ι Juvenem, inquit, repeto et fratris
animam; ι alto senex ducto suspirio, vultumque
lacrymis affusus : ι ls, ait, mortuus est. Quomodo,
inquit Joannes, ac quo mortis genere? Deo, ait ille,
mortuus est. Malus quippe evasit et perditus; ac
quod maximum, latro : nuncque adeo pro ecclesia
montem occupavit, cum latronum pari satellitio. ι
His auditis apostolus scissa veste, et cum ingenti
gemitu caput feriens : ‹ Bonum te, inquit, animae
fratris custodem constitui! Sed jam mihi przesto sit
equus et aliquis ductor itineris. ι lude ab ecclesia, ita
ut erat, concito equo iter η properavit. Cumque ad
locum venisset, ab iis qui excubias agebant, latro-
nibus capitur; nou ille fugam petens, aut veniam
deprecans, sed clamans : ι In hoc ipsum veni, ad
vestrum me ducem deducite. ι ls vero ut erat arma-
tus interim exspectabat. Sed ubi accedentem agno-
vit Joannem, prae pudore in fugam versus est. At
Joannes totis viribus concito cursu, aetatis oblitus,
hominem persequi institit, identidem clamans:
ι Quid me patrem tuum, liii. fugis inermem, senicu-
lum? Miserere mei, fili; noli timere; adhuc tibi su-
perest vitae ac salutis spes. Ego pro te Christo ratio-
nem reddam. Si sit opus, tuam ipse libens mortem
sustinebo, quemadmodum Dominus pro nobis mor-
tem tulit. Animam meam pro tua vicariam dabo:
sta modo, et crede. A Christo missus sum. ι
ldis ille auditis, primum quidem vultu in terram
demisso substitit : deinde proiectis armis, acerbe
flere cmpit. Accedentem vero senem complexus,
gemitu ac lamentis, quam maxime poterat, crimen
diluebat, et lacrymis velut altero quodam baptismo
expiabatur, solam dexteram occultans. Tum apo-
μεθ’ ἑαυτοῦ έν τῇ, Ἐκκλησία συνήγαγε. In.
t5!) Παιιηέενειας- "Scribe imitri/Emtae-
(52) ζΕλπὶξομένηξ. Sic Anastas. 'Sinaita’; βλεπο-
μένης, Euseb. Ρειι..
21