PG 93, col. 39
cesseret, obnixe contendit, dicitque, pellem pro
pelle, omuia quæcunque sunt homini, pro anima sna
pendot. Symmachus vero, cutem pro cute, et omnia
quæcunque habet, pprojiciet pro anima sua. Convictus
humani generis hostis, etiam hic rursus imupuden-
ter se gerit, ac dicit, Nil magnum si, cum aliorum
corpora paterentur, non blaspbemavit; veritus enim
est ne te iracundia infianmumaret, suoque corpore
plagam exciperet; id enim vult, cum dicit, pellem
pro pelle: fit ctiam sæpenumero, ut quis manum
prætendat, ue ocudus dædatur, pelleque pro pclle
ohjecta, membro corporis viliori plagam accipiat,
ut saluti præstantiotis consulat. Quid igitur mirum,
si opes projecerit? cum sæpenumero etism corpus
pro corppore profundamgus, ictumque aut oculo, aut
capiti forte intentatum, objccta manu repellamus,
ut pars corporis nobilior, et periculis magis obν-
noxia, sit incolumis, ac pro salute nostra tuenda,
divitias omnes alacrs animo prodigamus. Licct
etiam aliter verba illa inteligere, ut justi famam
et gloriam apud Deum scelestus clevaret, pelea,
inquit, pro pele, dedit, id est, cum leviter læsus
sit,levem quoqpe est laudemmn consæcutus; nequto
rem magnam præstat homo, si facultates contem-
δεν.
nat, at ipse a damno immunis sit: ilud eqim, pro
anima sua, pro, seipso, dixit.
VXns. 5. « Alioquin autem mittens manum tuam,
tange ossa ejus, et carnes ejus; certe in faciem
te benedicet. »
Clgmpiodori et Chrgsostomi. Τruculenta est atque
impudens bellua; neque enim satis habet, nosttis
tantum carnibus saturati, nisi in medullas etiam et
ossa pervadat; improbitate non caret, novum
commnentum excogitat. Res, inquit, levis momenti
est, si bona amiserit, omniaque libenter contempse-
rit, ut saluti suæ consuleret : verum quid hoc est,
si in ejus animam potestatemn non concesseris?
Atque hoc ipsum is postulare videbatur, cum diν-
ceret: Omnia pro anima sua pendet; corpori ergo
plagam inlige. Sed quamobrem id non rogavit
initio? nimirum, quia secum ipse cogitabat, si
forte contigisset victum illum discedere, e rebus
pusillis, ilustriorem se victoriam reportaturum;
sin secns, in corporis lucta se fore superiorem.
Haud magni, inquit, bonorum possessio æstimatur
ab hominibus; cuncta enim pro vitæ suæ salute
largiuntur. Neqne simpliciter tantum dixit, carnes
tange, sed malum altius etiam penetrare voluit
tanta cum improbitate loquitur. IHinc etiam peν-
spicitur nullam antiqui draconis esse in nos po-
testatem, nisi detur a Deo, et quidem propter ar-
canam suam erga nos providentiam. Ac licet, per-
uittente Deo, homini possit vitam adimere, malum
tamen inferre nequit, sed a Deo veniam fiagitat.
Novit enim quamvls ipse lapsus sit, se nihil advcr-
sas quempiai possc, nisi Dcus permittat; quæ
yAltuæ LECTONεs.
s ἔσ. ἀπαλλάττομεν.,
pelle, omuia quæcunque sunt homini, pro anima sna
pendot. Symmachus vero, cutem pro cute, et omnia
quæcunque habet, pprojiciet pro anima sua. Convictus
humani generis hostis, etiam hic rursus imupuden-
ter se gerit, ac dicit, Nil magnum si, cum aliorum
corpora paterentur, non blaspbemavit; veritus enim
est ne te iracundia infianmumaret, suoque corpore
plagam exciperet; id enim vult, cum dicit, pellem
pro pelle: fit ctiam sæpenumero, ut quis manum
prætendat, ue ocudus dædatur, pelleque pro pclle
ohjecta, membro corporis viliori plagam accipiat,
ut saluti præstantiotis consulat. Quid igitur mirum,
si opes projecerit? cum sæpenumero etism corpus
pro corppore profundamgus, ictumque aut oculo, aut
capiti forte intentatum, objccta manu repellamus,
ut pars corporis nobilior, et periculis magis obν-
noxia, sit incolumis, ac pro salute nostra tuenda,
divitias omnes alacrs animo prodigamus. Licct
etiam aliter verba illa inteligere, ut justi famam
et gloriam apud Deum scelestus clevaret, pelea,
inquit, pro pele, dedit, id est, cum leviter læsus
sit,levem quoqpe est laudemmn consæcutus; nequto
rem magnam præstat homo, si facultates contem-
δεν.
nat, at ipse a damno immunis sit: ilud eqim, pro
anima sua, pro, seipso, dixit.
VXns. 5. « Alioquin autem mittens manum tuam,
tange ossa ejus, et carnes ejus; certe in faciem
te benedicet. »
Clgmpiodori et Chrgsostomi. Τruculenta est atque
impudens bellua; neque enim satis habet, nosttis
tantum carnibus saturati, nisi in medullas etiam et
ossa pervadat; improbitate non caret, novum
commnentum excogitat. Res, inquit, levis momenti
est, si bona amiserit, omniaque libenter contempse-
rit, ut saluti suæ consuleret : verum quid hoc est,
si in ejus animam potestatemn non concesseris?
Atque hoc ipsum is postulare videbatur, cum diν-
ceret: Omnia pro anima sua pendet; corpori ergo
plagam inlige. Sed quamobrem id non rogavit
initio? nimirum, quia secum ipse cogitabat, si
forte contigisset victum illum discedere, e rebus
pusillis, ilustriorem se victoriam reportaturum;
sin secns, in corporis lucta se fore superiorem.
Haud magni, inquit, bonorum possessio æstimatur
ab hominibus; cuncta enim pro vitæ suæ salute
largiuntur. Neqne simpliciter tantum dixit, carnes
tange, sed malum altius etiam penetrare voluit
tanta cum improbitate loquitur. IHinc etiam peν-
spicitur nullam antiqui draconis esse in nos po-
testatem, nisi detur a Deo, et quidem propter ar-
canam suam erga nos providentiam. Ac licet, per-
uittente Deo, homini possit vitam adimere, malum
tamen inferre nequit, sed a Deo veniam fiagitat.
Novit enim quamvls ipse lapsus sit, se nihil advcr-
sas quempiai possc, nisi Dcus permittat; quæ
yAltuæ LECTONεs.
s ἔσ. ἀπαλλάττομεν.,