PG 94, col. 1090
In English: An Exact Exposition of the Orthodox Faith 3.22
ritum pariunt, fugam praetendens, ut passionis
tempore mortis timore voluntarie compressionem
admiserit. Quanquam enim naturae lege fiebant,
quae fiebant; at non ut in nobis vi et necessario.
Ea siquidem quae natura erant, sponte et libens
Quis non naturalis. [huic Christus non admisit.
--Et rursum aliud timoris genus, quod ex cogi-
tationum defeetione et diliidentia, exque eo quod
quis mortis horam ignoret, exsurgit :
υι cum
noctu, oborto aliquo strepitu, timore amcimur :
qui quidem timor non naturalis est, sicque deli-
nitur: Timor non naturalis, est improvisa con-
tractio. llunc porro timorem Dominus non as-
sumpsit. Quapropter nunquam timuit, nisi passio-
nis tempore : etsi alioqui certo consilio saepe se
subduxit. Non enim tempus ignorabat.
Quod autem vere timuerit, testis est sanctus
Athanasius in Oratione adversus Apollinarium
liis verbis: ι 0b eam causam dicebat Dominus :
Nunc anima mea turbata est ⁸⁸. Quod autem ait,
nunc, idem est ac, cum voluit. Attamen id quod
erat ostendit. Non enim illud quod non erat, ac
si 248 adesset,. nominavit : perinde scilicet ac
si in speciem duntaxat tierent ea qua: dicebantur.
Natura enim ac vere omnia fiebant. »Αο post alia :
Nullo autem modo divinitas passionem recipit sine
corpore quod patiatur, nec sine anima quae triste-
tur ac turbetur, turbationem maeroremque osten-
dit : neque anxia est, et exorat mente nequaquam.
anxia et exorante. Etenim quamvis non victa: na-
tura: consternatione ista contingerent, attamen
facta sunt ut quis esset paiam innotesceret ’⁸. ι
CAI‘. XXIV.
De Domini oratione.
Quid oratio, atque ut Christus oraverit. —Oratio
est ascensus mentis in Deum: aut eorum qua:
consentanea sunt postulatio a Deo. Qui ergo iic-
δοῖύι Dominus in Lazari suscitatione ac passio-
nis tempore oraret? neque enim sancta ipsius
mens elevatione in Deum egebat, quippe qua; se.
mel Deo secundum bypostasim unita esset; nec
rursum ei opus erat, ut quidquam a Deo postularet
(unus enim est Christus), verum quia personam
nostram sustinebat, id quod nostrum erat in
scipso exprimens, sese nobis exemplmn praebuit,
VARI/fi LECT IONES.
tempore mortis timore voluntarie compressionem
admiserit. Quanquam enim naturae lege fiebant,
quae fiebant; at non ut in nobis vi et necessario.
Ea siquidem quae natura erant, sponte et libens
Quis non naturalis. [huic Christus non admisit.
--Et rursum aliud timoris genus, quod ex cogi-
tationum defeetione et diliidentia, exque eo quod
quis mortis horam ignoret, exsurgit :
υι cum
noctu, oborto aliquo strepitu, timore amcimur :
qui quidem timor non naturalis est, sicque deli-
nitur: Timor non naturalis, est improvisa con-
tractio. llunc porro timorem Dominus non as-
sumpsit. Quapropter nunquam timuit, nisi passio-
nis tempore : etsi alioqui certo consilio saepe se
subduxit. Non enim tempus ignorabat.
Quod autem vere timuerit, testis est sanctus
Athanasius in Oratione adversus Apollinarium
liis verbis: ι 0b eam causam dicebat Dominus :
Nunc anima mea turbata est ⁸⁸. Quod autem ait,
nunc, idem est ac, cum voluit. Attamen id quod
erat ostendit. Non enim illud quod non erat, ac
si 248 adesset,. nominavit : perinde scilicet ac
si in speciem duntaxat tierent ea qua: dicebantur.
Natura enim ac vere omnia fiebant. »Αο post alia :
Nullo autem modo divinitas passionem recipit sine
corpore quod patiatur, nec sine anima quae triste-
tur ac turbetur, turbationem maeroremque osten-
dit : neque anxia est, et exorat mente nequaquam.
anxia et exorante. Etenim quamvis non victa: na-
tura: consternatione ista contingerent, attamen
facta sunt ut quis esset paiam innotesceret ’⁸. ι
CAI‘. XXIV.
De Domini oratione.
Quid oratio, atque ut Christus oraverit. —Oratio
est ascensus mentis in Deum: aut eorum qua:
consentanea sunt postulatio a Deo. Qui ergo iic-
δοῖύι Dominus in Lazari suscitatione ac passio-
nis tempore oraret? neque enim sancta ipsius
mens elevatione in Deum egebat, quippe qua; se.
mel Deo secundum bypostasim unita esset; nec
rursum ei opus erat, ut quidquam a Deo postularet
(unus enim est Christus), verum quia personam
nostram sustinebat, id quod nostrum erat in
scipso exprimens, sese nobis exemplmn praebuit,
VARI/fi LECT IONES.