PG 94, col. 1424
ἀγέννητον · Πνεῦμα ἅγιον ἐκπορευτὸν, καὶ οὔτε αἰ-
ητιον, οὔτε ἀγέννητον. Ἔχει γὰρ αἰτίαν καὶ πηγὴν
τὸν Πατέρα, ἐξ αὐτοῦ προερχόμενον, οὐ γεννητῶς,
ἀλλ’ ’ἑκπορευτῶς ο ἵνα εἴη εἷς Πατὴρ, εἷς Υίὸς, ἒν
Πνεῦμα ἆγιον ο Θεὸν τὸν Πατέρα τέλειον, Θεὸν τὸν
Υἱὸν τέλειον, Θεὸν τὸ Πνεῦμα τὸ ἆγιον, οὐ δύο θεοὺς,
οὐδὲ τρεῖς, ἀλλ’ ἕνα τὰ τρία Θεόν. Οῦτε γὰρ χρόνῳ
τέμνεται, οὐ τρόπῳ, οὐ δυνάμει μερίζεται, ἀλλ’ ὲν
ἀλλήλοις τὴν περιχώρησιν ἔχουσι δίχα πάσης συν-
αλοιφῆς καὶ συγχύσεως. Δυνάμεις γάρ εἱσι τοῦ Πα-
τρὸς ὁ Λόγος καλ⁵ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, διὸ καὶ εἷς Θεός ·
ἀλλ’ εί καὶ δυνάμεις, οὐκ ἀνυπόστατοι. Ἐκάστη γὰρ
τελεία ὑπόστασις, ῐνα μὴ σύνθετος ἐξ οὐσίας ἡ θεία
φύσις εἴη καὶ δυνάμεων, δι’ οὗ ἑκάστου καθ’ ἑαυτὸν
θεωρούμενον ι τέλειος Θεὸς, τελεία ὑπόστασις, εἷς
δὲ τά τρία Θεὸς σὺν ἀλλήλοις καὶ ὲν ἀλλήλοις νοούο
μενά. Καὶ ξένον τοῦτο παντάπασι, καὶ μόνον Θεῷ
πρέπον. Εἷς τοίνυν Θεὸς ὁ Πατὴρ, καὶὸ Υἱὸς. καλ⁵ τὸ
Πνεῦμα τὸ άγιον⁸ εἷς Ποιητὴς ούρανοῦ καὶ τῆς γῆς,
καὶ πάσης κτίσεως, ὁρατῆς τε καὶ ἀοράτου, ὲκ τοῦ
μὴ ἐντος εἰς τὸ εἶναι παραγαγὼν τὰ σύμπαντα, οὐκ
ὲκ προϋποκειμένης ὕλης. Εἷς Θεὸς, καὶ μία τῶν
ἁπάντων ἀρχὴ, καὶ οὐ δύο ο μία Θεότης ὐπέρθεος,
μία ὓπερούσιος οὐσία, ύπεράγαθος ἀγαθότης, πέ-
λαγος οὐσίας ἀπείρου καὶ ἀπεριορίστου, αἰτία
πάντων τῶν ἀγαθῶν, οὐσιωποιὸς δύναμις, ἄναρχος,
ἀνώλεθρος, αἰώνιος, καὶ ἀπερίγραπτος. ’Λὲνναον
φῶς τριφεγγὲς, τρισυπόστατον, ἀκαταληψίας γνόφῳ
καλυπτόμενον. ·
β’. Ἔτι πιστεύω, ὅτι ὁ μονογενὴς Υίὸς καὶ Λόγος
τοῦ Θεοῦ, όπροαιὼνιος, ὁ άκτιστος, ό ὸμοούσιος τῷ
Πατρὶνκαὶ τῷ ἀγίῳ Πνεύματι, ό εἷς τῆς ἁγίας Τριά-
50;, ἀπείρῳ ἀγαθότητι, καὶ ἀφάτῳ φιλανθρωπίᾳ,
εύδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, ὲσαρκώθη ἀσπόρως ὲκ Πνεῦμαο
τος ἁγίου, καὶ Μαρίας τῆς ἀγίας Ἀειπαρθένου καὶ
Βεοτόκου, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων δι’ ἡμᾶς καὶ τὴν
ἡμετέραν σωτηρίαν, μείνας ὃ ἦν, Θεὸς τέλειος καὶ
τῷ Πατρὶ ὁμοούσιος, γενόμενος ὃ οὐκ ἦν, τέλειος
Ξνθρωπος, τῇ Μητρὶ καὶ ἡμῖν ὀμοούσιος, σὰρξ ἐψυ-
(ωμένη ψυχῇ λογικῇ καὶ νοερᾷ. Καὶ ἔστιν εἷς Χρι-
πὸς, εἷς Κύριος, εἷς Υἱὸς Θεοῦ καὶ ἄνθρωπος δ, ὁ
ιύτὸς Θεὸς τέλειος καὶ ἄνθ ρωπος τέλειος, μία ὑπόστασ-
ιις σύνθετος ὲκ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος, ὲκ δύο
ρύσεων, καὶ δύο φύσεις ό αὐτὸς καὶ ὲν δυσὶ φύσεσι
τελείαις ἐχούσαις κατά τὸν ἑκάστῃ πρέποντα ερον τε
ιαὶ λόγον. Υἱὸς Θεοῦ κατὰ τὴν προαιάΜον ἐκ [ἰατρὸς
ητιον, οὔτε ἀγέννητον. Ἔχει γὰρ αἰτίαν καὶ πηγὴν
τὸν Πατέρα, ἐξ αὐτοῦ προερχόμενον, οὐ γεννητῶς,
ἀλλ’ ’ἑκπορευτῶς ο ἵνα εἴη εἷς Πατὴρ, εἷς Υίὸς, ἒν
Πνεῦμα ἆγιον ο Θεὸν τὸν Πατέρα τέλειον, Θεὸν τὸν
Υἱὸν τέλειον, Θεὸν τὸ Πνεῦμα τὸ ἆγιον, οὐ δύο θεοὺς,
οὐδὲ τρεῖς, ἀλλ’ ἕνα τὰ τρία Θεόν. Οῦτε γὰρ χρόνῳ
τέμνεται, οὐ τρόπῳ, οὐ δυνάμει μερίζεται, ἀλλ’ ὲν
ἀλλήλοις τὴν περιχώρησιν ἔχουσι δίχα πάσης συν-
αλοιφῆς καὶ συγχύσεως. Δυνάμεις γάρ εἱσι τοῦ Πα-
τρὸς ὁ Λόγος καλ⁵ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, διὸ καὶ εἷς Θεός ·
ἀλλ’ εί καὶ δυνάμεις, οὐκ ἀνυπόστατοι. Ἐκάστη γὰρ
τελεία ὑπόστασις, ῐνα μὴ σύνθετος ἐξ οὐσίας ἡ θεία
φύσις εἴη καὶ δυνάμεων, δι’ οὗ ἑκάστου καθ’ ἑαυτὸν
θεωρούμενον ι τέλειος Θεὸς, τελεία ὑπόστασις, εἷς
δὲ τά τρία Θεὸς σὺν ἀλλήλοις καὶ ὲν ἀλλήλοις νοούο
μενά. Καὶ ξένον τοῦτο παντάπασι, καὶ μόνον Θεῷ
πρέπον. Εἷς τοίνυν Θεὸς ὁ Πατὴρ, καὶὸ Υἱὸς. καλ⁵ τὸ
Πνεῦμα τὸ άγιον⁸ εἷς Ποιητὴς ούρανοῦ καὶ τῆς γῆς,
καὶ πάσης κτίσεως, ὁρατῆς τε καὶ ἀοράτου, ὲκ τοῦ
μὴ ἐντος εἰς τὸ εἶναι παραγαγὼν τὰ σύμπαντα, οὐκ
ὲκ προϋποκειμένης ὕλης. Εἷς Θεὸς, καὶ μία τῶν
ἁπάντων ἀρχὴ, καὶ οὐ δύο ο μία Θεότης ὐπέρθεος,
μία ὓπερούσιος οὐσία, ύπεράγαθος ἀγαθότης, πέ-
λαγος οὐσίας ἀπείρου καὶ ἀπεριορίστου, αἰτία
πάντων τῶν ἀγαθῶν, οὐσιωποιὸς δύναμις, ἄναρχος,
ἀνώλεθρος, αἰώνιος, καὶ ἀπερίγραπτος. ’Λὲνναον
φῶς τριφεγγὲς, τρισυπόστατον, ἀκαταληψίας γνόφῳ
καλυπτόμενον. ·
β’. Ἔτι πιστεύω, ὅτι ὁ μονογενὴς Υίὸς καὶ Λόγος
τοῦ Θεοῦ, όπροαιὼνιος, ὁ άκτιστος, ό ὸμοούσιος τῷ
Πατρὶνκαὶ τῷ ἀγίῳ Πνεύματι, ό εἷς τῆς ἁγίας Τριά-
50;, ἀπείρῳ ἀγαθότητι, καὶ ἀφάτῳ φιλανθρωπίᾳ,
εύδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, ὲσαρκώθη ἀσπόρως ὲκ Πνεῦμαο
τος ἁγίου, καὶ Μαρίας τῆς ἀγίας Ἀειπαρθένου καὶ
Βεοτόκου, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων δι’ ἡμᾶς καὶ τὴν
ἡμετέραν σωτηρίαν, μείνας ὃ ἦν, Θεὸς τέλειος καὶ
τῷ Πατρὶ ὁμοούσιος, γενόμενος ὃ οὐκ ἦν, τέλειος
Ξνθρωπος, τῇ Μητρὶ καὶ ἡμῖν ὀμοούσιος, σὰρξ ἐψυ-
(ωμένη ψυχῇ λογικῇ καὶ νοερᾷ. Καὶ ἔστιν εἷς Χρι-
πὸς, εἷς Κύριος, εἷς Υἱὸς Θεοῦ καὶ ἄνθρωπος δ, ὁ
ιύτὸς Θεὸς τέλειος καὶ ἄνθ ρωπος τέλειος, μία ὑπόστασ-
ιις σύνθετος ὲκ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος, ὲκ δύο
ρύσεων, καὶ δύο φύσεις ό αὐτὸς καὶ ὲν δυσὶ φύσεσι
τελείαις ἐχούσαις κατά τὸν ἑκάστῃ πρέποντα ερον τε
ιαὶ λόγον. Υἱὸς Θεοῦ κατὰ τὴν προαιάΜον ἐκ [ἰατρὸς