PG 94, col. 540
ἡ φρόνησις ἐν τῇ ψυχῇ. Διὸ οὐδὲ λέγεται τὸ σῶμα
τοῦ χρώματος, ἀλλὰ τὸ χρῶμα τοῦ σώματος · οὐδὲ
ή ψυχὴ τῆς φρονήσεως, ἀλλ’ἢ φρόνησις τῆς ψυχῆς.
Ἔστιν οὖν. ἡ μὲν ψυχὴ οὐσία, ἡδὲ φρόνησις, συμ-
ϐεϐηκός. Τῆς μὲν γὰρ ψυχῆς ἀναιρουμένης, συνο
αναιρεῖται καὶ ὴ φρόνησις. Μὴ οὔσης γὰρ ψυχῆς,
ὲν τίνι ἔσται φρόνησις ις φρονήσεως δὲ ἀναιρουμέ-
νης, οὐ πάντως ἀναιρεῖται ἠ ψυχή · ἐνδέχεται γὰρ
ψυχὴν εἶναι ἐκτὸς φρονήσεως. Ὁμοίως ἐπὶ πάντων
τῶν ὄντων, τὸ ὲν ἑαυτῷ, καὶ μὴ ὲν ἑτέρῳ ἕχον τὸ
εἶναι, οὐσία ὲστί· τὸ δὲ μὴ α δυνάμενον καθ’ ἑαυτὸ
εἶναι , ἀλλ’ ὲν ἑτέρῳ ἔχον τὴν ὓπαρξιν, συμ-
ϐεϐηκός ἐστι δ.
ΚΕΦΑΛ . E'.
Περὶ φωνῆς.
Ἐπειδή θ σκοπὸς ἡμῖν ἐστι διαλαϐεῖν περὶ πάσης
ἁπλῶς τι φιλοσόφου φωνῆς, δεῖ ἡμᾶς πρότερον γνῶναι
περὶ ποίας φωνῆς φιλοσοφία καταγίνεται. Ἐξ αὐτῆς
τῆς φωνῆς τὴν ἀρχὴν τοῦ λόγου ποιούμενοι φαμεν ο
ὴ φωνὴ, ἢ άσημὸς ὲστι,ἧσημαντική · καὶ ἄσημος μὲν
ἔστιν ἡ μηδὲν σημαίνουσα. Σημαντικὴ δὲ ἡ σημαί-
νουσά τι. Εἶτα πάλιν,ἡ ἄσημος φωνὴ, ἢ ἄναρθρός
ἐστιν, ἢ ἔναρθρος. Ἀναρθρος μὲν οὖν ὲστινο ἡ μὴ
δυναμένη γραφῆναι. Ἔναρθρος δὲ, ἠ δυναμένη γρα-
φῆναι. Ἔστιν οὖν ἄναρθρος καὶ ἄσημος φωνὴ, οἷον
ἠγινομένη ὑπὸ λίθου τυχὸν, ἢ ξύλου α. Οὔτε γὰρ
γράφεται, οὔτε σημαίνει τι. ’Δσημος δὲ καὶ ἔναρφ
θρος, οἷον σκίνδαψος. Τοῦτο γὰρ γράφεται, οὔτε ση-
μαίνει. τι. Οὔτε γάρ γέγονε σκινδαψὸς, οὔτε ἐστί·
περὶ μὲν οὖν τῆς ἀσήμου φωνῆς, καὶ τῆς ἀνάρθρου,
καὶ ἐνάρθρου οὐδεὶς λόγος τῇ φιλοσοφίᾳ. Ἠ δὲ ση-
μαντικὴ φωνὴ πάλιν,ἢ ἔναρθρός ἐστιν, ἢ ἄναρθρος.
’Δναρθρος μὲν οὖν σημαντικὴ φωνή ἐστιν, ὡς ἡ
ὑλακὴ τῶν κυνῶν, αὔτη γάρ σημαίνει τὸν κύνα, ὅτι
κυνὸς φωνή ἐστι. Σημαίνει δὲ καί τινος παρουσίαν °
ἄναρθρος δέ ἐστι, διότι οὔ γράφεται. Οὔτε οὖν περὶ
ταύτης λόγος τῇ φιλοσοφίᾳ. Ἦ δὲ ἔναρθρος σημαν-
τικὴ ἐστιν, ἢ καθόλου, ἢ μερική· καθόλου μὲν, οἷον
ἄνθρωπος. Μερικὴ δὲ, οἷον Πέτρος, Παῦλος. Οὔτε
οὖν περὶ τῆς μερικῆς ὲστι λόγος τῇ φιλοσοφίᾳ. Ἀλλὰ
περὶ τῆς σημαντικῆς, καὶ ἐνάρθρου, atat καθόλου-
ἧγουν κοινῆς, καὶ ἐπὶ πολλῶν λεγομένης.
Αὔτη δὲ πάλινῆ οὔσιὼδης ἐστὶν, ἢ ὲπουσιώδης.
Οὑσιώδης μὲν οὖν ἐστιν, ἡ δηλωτικὴ τῆς οὐσίας,
ἤγουν φύσεως τῶν πραγμάτων. Ἐπουσιὼδης δὲ, η
ῩΑΒΙᾹΞ LECTIONES.
ιι Νοειειιῄἰαειῐι, ἕχον τὴν* ὔπαρξιν, ᾕγουν τὸ
ogica interpolata
ο Noster'fi ξύλου ψόφος.
τοῦ χρώματος, ἀλλὰ τὸ χρῶμα τοῦ σώματος · οὐδὲ
ή ψυχὴ τῆς φρονήσεως, ἀλλ’ἢ φρόνησις τῆς ψυχῆς.
Ἔστιν οὖν. ἡ μὲν ψυχὴ οὐσία, ἡδὲ φρόνησις, συμ-
ϐεϐηκός. Τῆς μὲν γὰρ ψυχῆς ἀναιρουμένης, συνο
αναιρεῖται καὶ ὴ φρόνησις. Μὴ οὔσης γὰρ ψυχῆς,
ὲν τίνι ἔσται φρόνησις ις φρονήσεως δὲ ἀναιρουμέ-
νης, οὐ πάντως ἀναιρεῖται ἠ ψυχή · ἐνδέχεται γὰρ
ψυχὴν εἶναι ἐκτὸς φρονήσεως. Ὁμοίως ἐπὶ πάντων
τῶν ὄντων, τὸ ὲν ἑαυτῷ, καὶ μὴ ὲν ἑτέρῳ ἕχον τὸ
εἶναι, οὐσία ὲστί· τὸ δὲ μὴ α δυνάμενον καθ’ ἑαυτὸ
εἶναι , ἀλλ’ ὲν ἑτέρῳ ἔχον τὴν ὓπαρξιν, συμ-
ϐεϐηκός ἐστι δ.
ΚΕΦΑΛ . E'.
Περὶ φωνῆς.
Ἐπειδή θ σκοπὸς ἡμῖν ἐστι διαλαϐεῖν περὶ πάσης
ἁπλῶς τι φιλοσόφου φωνῆς, δεῖ ἡμᾶς πρότερον γνῶναι
περὶ ποίας φωνῆς φιλοσοφία καταγίνεται. Ἐξ αὐτῆς
τῆς φωνῆς τὴν ἀρχὴν τοῦ λόγου ποιούμενοι φαμεν ο
ὴ φωνὴ, ἢ άσημὸς ὲστι,ἧσημαντική · καὶ ἄσημος μὲν
ἔστιν ἡ μηδὲν σημαίνουσα. Σημαντικὴ δὲ ἡ σημαί-
νουσά τι. Εἶτα πάλιν,ἡ ἄσημος φωνὴ, ἢ ἄναρθρός
ἐστιν, ἢ ἔναρθρος. Ἀναρθρος μὲν οὖν ὲστινο ἡ μὴ
δυναμένη γραφῆναι. Ἔναρθρος δὲ, ἠ δυναμένη γρα-
φῆναι. Ἔστιν οὖν ἄναρθρος καὶ ἄσημος φωνὴ, οἷον
ἠγινομένη ὑπὸ λίθου τυχὸν, ἢ ξύλου α. Οὔτε γὰρ
γράφεται, οὔτε σημαίνει τι. ’Δσημος δὲ καὶ ἔναρφ
θρος, οἷον σκίνδαψος. Τοῦτο γὰρ γράφεται, οὔτε ση-
μαίνει. τι. Οὔτε γάρ γέγονε σκινδαψὸς, οὔτε ἐστί·
περὶ μὲν οὖν τῆς ἀσήμου φωνῆς, καὶ τῆς ἀνάρθρου,
καὶ ἐνάρθρου οὐδεὶς λόγος τῇ φιλοσοφίᾳ. Ἠ δὲ ση-
μαντικὴ φωνὴ πάλιν,ἢ ἔναρθρός ἐστιν, ἢ ἄναρθρος.
’Δναρθρος μὲν οὖν σημαντικὴ φωνή ἐστιν, ὡς ἡ
ὑλακὴ τῶν κυνῶν, αὔτη γάρ σημαίνει τὸν κύνα, ὅτι
κυνὸς φωνή ἐστι. Σημαίνει δὲ καί τινος παρουσίαν °
ἄναρθρος δέ ἐστι, διότι οὔ γράφεται. Οὔτε οὖν περὶ
ταύτης λόγος τῇ φιλοσοφίᾳ. Ἦ δὲ ἔναρθρος σημαν-
τικὴ ἐστιν, ἢ καθόλου, ἢ μερική· καθόλου μὲν, οἷον
ἄνθρωπος. Μερικὴ δὲ, οἷον Πέτρος, Παῦλος. Οὔτε
οὖν περὶ τῆς μερικῆς ὲστι λόγος τῇ φιλοσοφίᾳ. Ἀλλὰ
περὶ τῆς σημαντικῆς, καὶ ἐνάρθρου, atat καθόλου-
ἧγουν κοινῆς, καὶ ἐπὶ πολλῶν λεγομένης.
Αὔτη δὲ πάλινῆ οὔσιὼδης ἐστὶν, ἢ ὲπουσιώδης.
Οὑσιώδης μὲν οὖν ἐστιν, ἡ δηλωτικὴ τῆς οὐσίας,
ἤγουν φύσεως τῶν πραγμάτων. Ἐπουσιὼδης δὲ, η
ῩΑΒΙᾹΞ LECTIONES.
ιι Νοειειιῄἰαειῐι, ἕχον τὴν* ὔπαρξιν, ᾕγουν τὸ
ogica interpolata
ο Noster'fi ξύλου ψόφος.