PG 94, col. 543
forma nuncupatur, velut animal : continet enim
hominem, bovem, equum, latiusque patet, quam
species. Porro sancti Patres speciem, ac genus,
naturam, et formam, et substantiam appellarunt.
Caeterum species, hoc est natura, et substantia,
et forma, non alium, aut diversum eflicit, sed
aliud. Aliud enim quantum ad naturam hominem
esse dicimus, et aliud equum. Non autem alium et
alium. Porro in specie dicitur, hoc, et ipsum, et
illud, et alia id genus. Quae quidem in quid est
praedicantur. At vera difl‘erentia diversum facit
(nam diversum est animal rationale, ah eo quod
rationis expers est) et tale, et quale. Adventitia
substantiae autem vox, aut uni tantum speciei
inest, aut multis. Si uni duntaxat, proprium dici-
tur; ιιι facultas ridendi, qua: inest soli homini;
ac hinniendi, qua! soli equo. Quod si multis spe-
ciebus insit, edicit accidens, ut candor. Hic enim
et homini, et equo et cani, et plerisque aliis spe-
ciebus inest. Atque ha: quinque ιε. voces sunt,
ad quas omnis vo; philosophica redigitur. Quam-
obrem sciendum nobis est, quid quaeque significet,
ct in quibus inter se convenient, aut discrepent : sunt autem hae genus, species, difl‘erentia, proprium,
et accidens.
Brevis earum vocum expositio. — Genus est,
quod de pluribus specie diflerentibus, in quid est
praedicatur; id est dicitur, et nominatur. Praedi-
cari enim idem est, ac de aliquo dici. Species
est, quae de pluribus numero differentibus, in
quid est praedicatur. Difi‘erentia est, quae de plu-
ribus specie differentibus, in quale quid est praedi-
dicatur, atque in definitione ut substantialis assu-
mitur. Htec autem est, id quod non potest iu ea-
dem specie peraeque, vel esse, vel non esse;
verum prorsus necesse est ut in ea specie sit,
cujus est differentia; quam etiam, cum adest, con-
servat, et cum abest, destruit. Neque fieri potest,
ut et ipsa , et ipsius contrarium in eadem specie
sit: v. ε. fieri nequit, ut ratio homini non insit.
Nam quod ratione caret, nusquam homo est. Haec,
cum adest, hominis naturam constituit, et cum
abest, interimit. Neque enim quod rationis ex-
pers est, hominis rationem habet. Sciendum igi-
tur, eam substantialem, et naturalem, et consti-
tuentem , et dividentem , et specificam dill‘eren-
tiam, et snbstantialem qualitatem et naturalem
proprietatem appellari; quae apud philosophos
propriissime diflereutia dicitur, ut quae maxime
VARUS LECTIONES.
ί Haec subjecit Combellsius, nullo suifragante ms.; necessaria tamen esse series probat.
Gzeg. Naz. epist. ad Cledonium. _ _
. ιαςρορὰ δὲ ἡ κατὰ πλειόνων, Differam:
. Διὶιερορὰ δὲ ἡ κατὰ πλειόνων, οἱπεςρηιὶα
veroea est; etc. Sici'quidem Porphyrius cilleren-
tiam deliniit. At dill'crentia, quaa'de'multis specie
diversis enuntiatur, mediam duntaxat speciem
hominem, bovem, equum, latiusque patet, quam
species. Porro sancti Patres speciem, ac genus,
naturam, et formam, et substantiam appellarunt.
Caeterum species, hoc est natura, et substantia,
et forma, non alium, aut diversum eflicit, sed
aliud. Aliud enim quantum ad naturam hominem
esse dicimus, et aliud equum. Non autem alium et
alium. Porro in specie dicitur, hoc, et ipsum, et
illud, et alia id genus. Quae quidem in quid est
praedicantur. At vera difl‘erentia diversum facit
(nam diversum est animal rationale, ah eo quod
rationis expers est) et tale, et quale. Adventitia
substantiae autem vox, aut uni tantum speciei
inest, aut multis. Si uni duntaxat, proprium dici-
tur; ιιι facultas ridendi, qua: inest soli homini;
ac hinniendi, qua! soli equo. Quod si multis spe-
ciebus insit, edicit accidens, ut candor. Hic enim
et homini, et equo et cani, et plerisque aliis spe-
ciebus inest. Atque ha: quinque ιε. voces sunt,
ad quas omnis vo; philosophica redigitur. Quam-
obrem sciendum nobis est, quid quaeque significet,
ct in quibus inter se convenient, aut discrepent : sunt autem hae genus, species, difl‘erentia, proprium,
et accidens.
Brevis earum vocum expositio. — Genus est,
quod de pluribus specie diflerentibus, in quid est
praedicatur; id est dicitur, et nominatur. Praedi-
cari enim idem est, ac de aliquo dici. Species
est, quae de pluribus numero differentibus, in
quid est praedicatur. Difi‘erentia est, quae de plu-
ribus specie differentibus, in quale quid est praedi-
dicatur, atque in definitione ut substantialis assu-
mitur. Htec autem est, id quod non potest iu ea-
dem specie peraeque, vel esse, vel non esse;
verum prorsus necesse est ut in ea specie sit,
cujus est differentia; quam etiam, cum adest, con-
servat, et cum abest, destruit. Neque fieri potest,
ut et ipsa , et ipsius contrarium in eadem specie
sit: v. ε. fieri nequit, ut ratio homini non insit.
Nam quod ratione caret, nusquam homo est. Haec,
cum adest, hominis naturam constituit, et cum
abest, interimit. Neque enim quod rationis ex-
pers est, hominis rationem habet. Sciendum igi-
tur, eam substantialem, et naturalem, et consti-
tuentem , et dividentem , et specificam dill‘eren-
tiam, et snbstantialem qualitatem et naturalem
proprietatem appellari; quae apud philosophos
propriissime diflereutia dicitur, ut quae maxime
VARUS LECTIONES.
ί Haec subjecit Combellsius, nullo suifragante ms.; necessaria tamen esse series probat.
Gzeg. Naz. epist. ad Cledonium. _ _
. ιαςρορὰ δὲ ἡ κατὰ πλειόνων, Differam:
. Διὶιερορὰ δὲ ἡ κατὰ πλειόνων, οἱπεςρηιὶα
veroea est; etc. Sici'quidem Porphyrius cilleren-
tiam deliniit. At dill'crentia, quaa'de'multis specie
diversis enuntiatur, mediam duntaxat speciem