PG 94, col. 545
σώζει, οὔτε ἀπὸν φθείρει. Τοῦτο λέγεται ὲπουσιώδης
διαφορὰ, καὶ ποιότης. Τοῦτο ἢ χωριστόν hermi}
ἀχώριστον. Χωριστδν μὲν, δ ποτε μὲν γίνεται, ποτὲ
δὲ ἀπογίνεται ἐν τῇ αὐτῇ ὑποστάσει, ὡς κάθισις.
ἀνάκλισις, στάσις, νόσος, ὑγίεια. Ἀχώριστον δὲ, ὅπερ
οὐσίας μὲν ούκ ἐστι συστατικδν, ὡς μὴ ἐν ὅλῳ τῷ
εἴδει θεωρούμενον. Ὀμῶς ἡνίκα γένηται ἐν τινι
ὑποστάσει, ἀδύνατον χωρισθῆναι αὐτῆς ⁶ οἷον ἡ σιμό-
της, ἡγρυπότης, ἡ γλαυκότης, καὶ τὰ τοιαῦτα.
Τοῦτο τὸ ἀχώριστον συμϐεϐηκὸς, λέγεται χαρακτη-
ίδῖωμα. Τοῦτο ’γάρ άφόψρισμα ἀποτελεῖ την Β
ὑπόστασιν, ἤγουν τὸ ἄτομον. Ἄτομον δέ ἐστι τὸ ἐξ
οὐσίας καὶ συμϐεϐηκότων καθ’ αὐτὸ ὑφιστάμενον,
ἀριθμῷ τῶν ὁμοειδῶν κεχωρισμένον, οὐ τὺ τί δηλοῦν,
suam τίνα’ περὶ ὧν ὲν τοῖς ἑξῆς ἀκριϐέστερον
σὺν Θεῷ μαθησόμεθα.
ac subsistens singulare, id est individuum, constituit. Individuum denique est, quod ex substan-
tia et accidentibus per se subsistit, solaque numeri ratione ab iis, quae ejusdem sunt speciei.
secernitur; nec quid, sed quemdam, significat.
sumus.
ΚΕΦΑΛ. ς’.
Περὶ διαιρέσεως.
Διαίρεσις ἐστιν ἡ πρώτη τομὴ τοῦ πράγματος ·
οἷον τὸ ζῶον διαιρεῖται είς λογικὸν καὶ ἄλογον. Ἐπι-
διαίρεσις δέ ἐστιν ἠ δευτέρα τομὴ τοῦ αὑτοῦ πρά.
γματος. Οἷον τὸ ζῶον ὲπιδιαιρεῖται εἰς άπουν, δίπουν,
τετράπουν. ’Δπουν μὲν, ἰχθὺν, δίπουν δὲ, ἄνθρωπον,
καὶ ϐρνεον, τετράπουν δὲ βοῦν, ῖππον, καὶ τὰ τοιαῦ-
τα. Ὑποδιαίρεσις δέ ἔστιν, ή τοῦ τμηθέντος σκέλους
τομίγ οἷον τὸ ζῶον διαιρεῖται είς λογικὸν καὶ ἄλο-
γον. Τὸ λογικὸν εῖς θνητὸν καὶ ἆθάνατον. ’ἰδοὺ τὸ πρῶ-
τον διαιρεῖται είς δύο· σκέλη, είς λογικὸν καὶ ἄλογον.
Ἥ δὲ τοῦ ἑνὸς τῶν σκελῶν διαίρεσις, ἡ λέγουσα, τδ
λογικὸν διαιρεῖται είς θνητὸν καὶ ἀθάνατον, ὑποδιαί-
ρεσις ἔστιν. Οὐκ ἐπὶ πάντων δὲ γίνεται διαίρεσις
καὶ ἑπιδιαίρεσις. Ἀλλ’ ὅτε μὴ πάντα περιέχονται
ὑπὸ τὴν πρώτην διαίρεσιν, οἷον, τὸ ζῶον διαιρούμε-
νον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον, καὶ ὲν τοῖς λογικοῖς, καὶ
ὲν τοῖς ἀλόγοις θεωρεῖται τὸ δίπουν. ’Δναγκαίως οῦκ
ὲπιδιαιροῦμεν, ἦγουν δευτέραν διαίρεσιν τοῦ αὑτοῦ
πράγματος ποιούμεθα, ἧγουν τοῦ ζῶου, καί φαμεν.
re ζῶον διαιρεῖται εἰς ἄπουν, δίπουν, τετράπουν.
rio utimur, hoc est secundam ejusdem rei ‘divisionem facimus, ac dicimus
erpers, bipes, et quadrupes dividitur.
Διαιρετικοὶ δὲ τρόποι εισὶν ὀκτὼ, δι’ αἰτίαν τοιαύ-
την. Πᾶν γὰρ διαιρούμενον, ἢ καθ’ αύτδ διαιρεῖται,
ἡγουν κατ’ ούσίαν, ἢ κατά συμϐεϐηκός. Καὶ εί μὲν
καθ’ αὐτὸ, ἢ ὡς πρᾶγμα, ἢ ὡς φωνή· καὶ εἰ ὡς
πρᾶγμα, ἢ ὡς γένος εἰς εἴδη, ὡς ὅταν διέλῃς τὸ ζῶον
εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον. ’Ἦ ὡς εἶδος είς άτομα, ὡς ὁ
ἄνθρωπος είς Πέτρον καὶ Παῦλον, καὶ τοὺς λοιποὺς
ί Nostri codices τινὶ ὑπάρχειν.
διαφορὰ, καὶ ποιότης. Τοῦτο ἢ χωριστόν hermi}
ἀχώριστον. Χωριστδν μὲν, δ ποτε μὲν γίνεται, ποτὲ
δὲ ἀπογίνεται ἐν τῇ αὐτῇ ὑποστάσει, ὡς κάθισις.
ἀνάκλισις, στάσις, νόσος, ὑγίεια. Ἀχώριστον δὲ, ὅπερ
οὐσίας μὲν ούκ ἐστι συστατικδν, ὡς μὴ ἐν ὅλῳ τῷ
εἴδει θεωρούμενον. Ὀμῶς ἡνίκα γένηται ἐν τινι
ὑποστάσει, ἀδύνατον χωρισθῆναι αὐτῆς ⁶ οἷον ἡ σιμό-
της, ἡγρυπότης, ἡ γλαυκότης, καὶ τὰ τοιαῦτα.
Τοῦτο τὸ ἀχώριστον συμϐεϐηκὸς, λέγεται χαρακτη-
ίδῖωμα. Τοῦτο ’γάρ άφόψρισμα ἀποτελεῖ την Β
ὑπόστασιν, ἤγουν τὸ ἄτομον. Ἄτομον δέ ἐστι τὸ ἐξ
οὐσίας καὶ συμϐεϐηκότων καθ’ αὐτὸ ὑφιστάμενον,
ἀριθμῷ τῶν ὁμοειδῶν κεχωρισμένον, οὐ τὺ τί δηλοῦν,
suam τίνα’ περὶ ὧν ὲν τοῖς ἑξῆς ἀκριϐέστερον
σὺν Θεῷ μαθησόμεθα.
ac subsistens singulare, id est individuum, constituit. Individuum denique est, quod ex substan-
tia et accidentibus per se subsistit, solaque numeri ratione ab iis, quae ejusdem sunt speciei.
secernitur; nec quid, sed quemdam, significat.
sumus.
ΚΕΦΑΛ. ς’.
Περὶ διαιρέσεως.
Διαίρεσις ἐστιν ἡ πρώτη τομὴ τοῦ πράγματος ·
οἷον τὸ ζῶον διαιρεῖται είς λογικὸν καὶ ἄλογον. Ἐπι-
διαίρεσις δέ ἐστιν ἠ δευτέρα τομὴ τοῦ αὑτοῦ πρά.
γματος. Οἷον τὸ ζῶον ὲπιδιαιρεῖται εἰς άπουν, δίπουν,
τετράπουν. ’Δπουν μὲν, ἰχθὺν, δίπουν δὲ, ἄνθρωπον,
καὶ ϐρνεον, τετράπουν δὲ βοῦν, ῖππον, καὶ τὰ τοιαῦ-
τα. Ὑποδιαίρεσις δέ ἔστιν, ή τοῦ τμηθέντος σκέλους
τομίγ οἷον τὸ ζῶον διαιρεῖται είς λογικὸν καὶ ἄλο-
γον. Τὸ λογικὸν εῖς θνητὸν καὶ ἆθάνατον. ’ἰδοὺ τὸ πρῶ-
τον διαιρεῖται είς δύο· σκέλη, είς λογικὸν καὶ ἄλογον.
Ἥ δὲ τοῦ ἑνὸς τῶν σκελῶν διαίρεσις, ἡ λέγουσα, τδ
λογικὸν διαιρεῖται είς θνητὸν καὶ ἀθάνατον, ὑποδιαί-
ρεσις ἔστιν. Οὐκ ἐπὶ πάντων δὲ γίνεται διαίρεσις
καὶ ἑπιδιαίρεσις. Ἀλλ’ ὅτε μὴ πάντα περιέχονται
ὑπὸ τὴν πρώτην διαίρεσιν, οἷον, τὸ ζῶον διαιρούμε-
νον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον, καὶ ὲν τοῖς λογικοῖς, καὶ
ὲν τοῖς ἀλόγοις θεωρεῖται τὸ δίπουν. ’Δναγκαίως οῦκ
ὲπιδιαιροῦμεν, ἦγουν δευτέραν διαίρεσιν τοῦ αὑτοῦ
πράγματος ποιούμεθα, ἧγουν τοῦ ζῶου, καί φαμεν.
re ζῶον διαιρεῖται εἰς ἄπουν, δίπουν, τετράπουν.
rio utimur, hoc est secundam ejusdem rei ‘divisionem facimus, ac dicimus
erpers, bipes, et quadrupes dividitur.
Διαιρετικοὶ δὲ τρόποι εισὶν ὀκτὼ, δι’ αἰτίαν τοιαύ-
την. Πᾶν γὰρ διαιρούμενον, ἢ καθ’ αύτδ διαιρεῖται,
ἡγουν κατ’ ούσίαν, ἢ κατά συμϐεϐηκός. Καὶ εί μὲν
καθ’ αὐτὸ, ἢ ὡς πρᾶγμα, ἢ ὡς φωνή· καὶ εἰ ὡς
πρᾶγμα, ἢ ὡς γένος εἰς εἴδη, ὡς ὅταν διέλῃς τὸ ζῶον
εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον. ’Ἦ ὡς εἶδος είς άτομα, ὡς ὁ
ἄνθρωπος είς Πέτρον καὶ Παῦλον, καὶ τοὺς λοιποὺς
ί Nostri codices τινὶ ὑπάρχειν.