PG 94, col. 750
nem fere idem sint natura et bypostasis, nisi quod
bypostasis nomen simul comprehensas habet pro-
prietates, qua). singulis praeter communem naturam
insita: sunt, secundum quas a se invicem secernun‘
tur. Quocirca e nostris multos varie invenias dicen-
tes, naturarum. sive hypostasium unitionem factam
fuisse. Nam si hypostasis, ut ostensum est, singu-
larem et individuam cujusque significat exsisten—
tiam, et ex aequo his nominibusiszepe usi sunt,
liquet eos per [nec velle indicare nobis naturam
maxime singularem; quandoquidem loquendo de
his quae modo versamus, et secundum usum qui
>ὺιίιιιιίι apud illos, qui de iisdem disputarunt,
apud omnes consuetudo invaluit, communem na-
tura: rationem appellare hominem: ut cum aiunt
hominem esse speciem animalis; qua nempe nul-
lum ex individuis species est generi subjecta, nec
dicitur. Adhaec 105 hominem dicimus difi‘erre ab
equo; ipsas videlicet universales intelligendo na-
turas. Ac rursus Petrum hominem esse dicimus,
item Paulum, et Joannem; necnon natum esse
hominem, singularem utique, et communi natura:
humana: ratione eodem modo se habente. Illud
etiam praemonere operae pretium est, personae et
hypostasis nomen saepe quidem apud nos eamdem
habere significationem; velut quis idem appellare-
rit ensem et gladium. Sic ergo in sancta Trinitate
tres personas et tres bypostases iudiscriminatim
pronuntiamus, ex figura paralleli dicta per utrum-
que idem declarantes. Saepe tamen personam ab
hyposlasi distinguunt, personam vocantes, mutuam
inter quasdam relationem : quam personae signifi-
cationem non ignorat consuetus usus. Dicimus
enim : Ille meam personam assumpsit ; et :ln illius
persona vadimonium stitit. item praefectum dicimus
personam gerere imperatoris. Exinde qui Nestorii
placitis adhaerent, cum unam in Christo naturam,
unamque bypostasim admittere refugiant; quia
neque naturarum, neque hypostasium secundum
ipsas profitentur unionem, sed Mariae Filium me-
rum esse hominem, qui divina luce perfusus fue-
ο rit, ideoque reliquis omnibus Deiferis viris antecel-
luerit, in quorum unoquoque particularis duntaxat
fuit illustratio : at nihilominus summa fiducia
uuam esse Christi personam afilrmare non dubi-
tant, habitudinem Dei Verbi versus hominem ex
Maria genitum, unum personam Iutncupantes;
quoniam omnem ille divinam (nconomiam, dis-
pensationemve, in persona divinitatis Dei Verbi
operabatur, ac propterea contumeliam homini
illatam in Deum jure referri; quia quae a subjectis
erga praefectum exhibetur veneratio, aut contu-
inelia, in ipsum refertur imperatorem. Ilanc porro
¹¹ Sic R. cod. 2951, Ii. 2508 ὧν τέ ἐστιν εἶδος ὑπὸ τὸ γένος, μήτε
bypostasis nomen simul comprehensas habet pro-
prietates, qua). singulis praeter communem naturam
insita: sunt, secundum quas a se invicem secernun‘
tur. Quocirca e nostris multos varie invenias dicen-
tes, naturarum. sive hypostasium unitionem factam
fuisse. Nam si hypostasis, ut ostensum est, singu-
larem et individuam cujusque significat exsisten—
tiam, et ex aequo his nominibusiszepe usi sunt,
liquet eos per [nec velle indicare nobis naturam
maxime singularem; quandoquidem loquendo de
his quae modo versamus, et secundum usum qui
>ὺιίιιιιίι apud illos, qui de iisdem disputarunt,
apud omnes consuetudo invaluit, communem na-
tura: rationem appellare hominem: ut cum aiunt
hominem esse speciem animalis; qua nempe nul-
lum ex individuis species est generi subjecta, nec
dicitur. Adhaec 105 hominem dicimus difi‘erre ab
equo; ipsas videlicet universales intelligendo na-
turas. Ac rursus Petrum hominem esse dicimus,
item Paulum, et Joannem; necnon natum esse
hominem, singularem utique, et communi natura:
humana: ratione eodem modo se habente. Illud
etiam praemonere operae pretium est, personae et
hypostasis nomen saepe quidem apud nos eamdem
habere significationem; velut quis idem appellare-
rit ensem et gladium. Sic ergo in sancta Trinitate
tres personas et tres bypostases iudiscriminatim
pronuntiamus, ex figura paralleli dicta per utrum-
que idem declarantes. Saepe tamen personam ab
hyposlasi distinguunt, personam vocantes, mutuam
inter quasdam relationem : quam personae signifi-
cationem non ignorat consuetus usus. Dicimus
enim : Ille meam personam assumpsit ; et :ln illius
persona vadimonium stitit. item praefectum dicimus
personam gerere imperatoris. Exinde qui Nestorii
placitis adhaerent, cum unam in Christo naturam,
unamque bypostasim admittere refugiant; quia
neque naturarum, neque hypostasium secundum
ipsas profitentur unionem, sed Mariae Filium me-
rum esse hominem, qui divina luce perfusus fue-
ο rit, ideoque reliquis omnibus Deiferis viris antecel-
luerit, in quorum unoquoque particularis duntaxat
fuit illustratio : at nihilominus summa fiducia
uuam esse Christi personam afilrmare non dubi-
tant, habitudinem Dei Verbi versus hominem ex
Maria genitum, unum personam Iutncupantes;
quoniam omnem ille divinam (nconomiam, dis-
pensationemve, in persona divinitatis Dei Verbi
operabatur, ac propterea contumeliam homini
illatam in Deum jure referri; quia quae a subjectis
erga praefectum exhibetur veneratio, aut contu-
inelia, in ipsum refertur imperatorem. Ilanc porro
¹¹ Sic R. cod. 2951, Ii. 2508 ὧν τέ ἐστιν εἶδος ὑπὸ τὸ γένος, μήτε