PG 94, col. 751
δύο φύσεων οὐσῶν, δύο τούλάχιστον καὶ τὰς ὑποστά-
σεις εῖναι, ὲν αἶς τὴν ὓπαρξιν αἱ φύσεις ἔλαϐον.
Ἀδύνατον γὰρ ὑποστῆναι καθ’ αὑτὴν, μὴ ὲν ἀτόμῳ
τινὶ θεωρουμένην. ’Λτομον δὲ ταυτὸν εἶναι καὶ
ὑπόστασιν, ἀρτίως διεδείχαμεν. Ὥστε ὅσοι μὲν μὴ
μόνον τὴν ὑπόστασιν μίαν, ἀλλά καὶ τὴν φύσιν διὰ
τὴν ἕνωσιν γεγονέναι φασιν, σύμφωνοι καὶ ἑαυτοῖς,
καὶ τῇ ἀληθείᾳ φαίνονται. Ὅσοι δὲ τὴν μὲν ὑπόστα-
σιν μίαν, τὰς δὲ φύσεις δύο φασὶν εἶναι, καὶ ἑαυτοῖς
καί¹ τῇ ἀληθείᾳ φαίνονται ἀσύμφωνοι. Ἀλλ’ ἐπειδὴ
καὶτὸ ἀνθριῖἐπινον Χριστοῦ, φασὶν, ὲν τῷ λόγῳ τὴν Β
ὑπόστασιν εῖχεν, καὶ οὑ προῦπέστη τῆς τοῦ Λόγου
ένώσεως, διὰ εοῦτο μίαν φαμὲν εἶναι τὴν τοῦ Χρι-
στοῦ ὑπόστασιν. Πότερον οῦν φαίημεν καὶ ἡμεῖς, ἓν
καὶ ταυτὸν ἡγεῖσθε σημαίνειν τὴν φύσιν καὶ τὴνΔ
ὑπόστασιν, ὡς ὀνόματα μόνον εῖναιδιάφορα καθ’ ἐνὸς
σημαινομένου πίπτοντα, ὡς μάχαιρα καὶ ξίφος. ἢὲτε-
ρον καὶ ὲτέρον; Et μὲν οῦν ταυτὸν, μιᾶς τῆς ὑποστά-
σεως οὔσης, μίαν εἶναι καί τὴν φύσιν ἀνάγκη, ὼς εἰ τὸ
ξίφος ἓν εἴη, καὶ τὴν μάχαιραν μίαν εἶναι ἀνάγκη.
Ἦ εί αἱ φύσεις δύο, καὶ ὑποστάσεις ἐξ ἀνάγκης δύο
ἔσονταιο εἰ δὲ ἄλλο μὲν σημαίνει τὸ τῆς φύσεως
ὄνομα, ἄλλο δὲ τὸ τῆς ὑποστάσεως, αἴτιον δὲ τοῦ
μίαν εῖναι τοῦ Χριστοῦ τὴν ὑπόστασιν ἡγοῦνται, τὸ
μὴ προῦπάρξαι τὴν τοῦ ἀνθρώπου ὑπόστασιν, ἤγουν
πρόσωπον, τῆςπρδς τὸν Λόγον ἑνώσεως. Οὑκ οῦν
καὶ τὰς δύο τοῦ Χριστοῦ φύσεις εἶναι, αἴτιον ἂν εἴη
προϋπάρξαι τὴν τοῦ ἀνθρώπου φύσιν τῆς πρὸς τὸν
Λόγονι ὲνώσεως. Ἀλλ’ εἰ προὺπέστη ἡένωθεῖσα
τῷ Λόγῳ μερικὴ φύσις, ἀνάγκη πᾶσα, καὶ τὴν ταύ-
της προῦποστῆναι ὑπόστασιν. Τούτων γὰρ οὐκ ἑνδέ-
χεται θάτερον εἶναι, τοῦ λοιποῦ μὴ ὄντος ο τὴν μερι-
κὴν λέγω φύσιν, ἄνευ τῆς ἰδίας αὐτῆς φύσεως ⁸.
Ἓν γάρ ἐστιν ἄμφω τῷ ὑποκειμένῳ, εί καὶ είς ταυ-
τὸν πολλάκις συντρέχουσι παρά τοῖς χρησαμένοις,
ὡς μικρῷ πρόσθεν ἐδείξαμεν. Ei τοίνυν ὥσπερὴ
ὑπόστασις, οῦτω καὶ ἡ φύσις ἡ τῷ Λόγῳ ένωθεῖσα
οὑ προῦπέστη τῆς πρὸς αὑτὸν ἑνώσεως· διόπερ ἄρα
μίαν τὴν τοῦ Χριστοῦ ἀξιοῦσιν ὑπόστασιν, διά τοῦτο
καὶ φύσιν αὑτοῦ μίαν ἀξιούτωσαν εἶναι ο μὴ διαφέ-
ρουσαν γὰρ κατά τὸ ἡνῶσθαι, οὐδὲ κατὰ τοῦτο ἂν Ῐ)
διαφέροιεν.
πδ’. Ἀφθαρτοδοκῆται (6|), οἱ ἀπὸ Ἰουλιανοῦ,
i Sic codd. 2951 τοῦ Λόγου. II Leg. ὑποστάσεως.
ΝΟΤιΕ.
(Gl) Julianus llalicarnassensis, et Gaianus Timo-
thei Alexandr. diaconus a Severo discesserunt,
quod hic corruptibile Christi corpus diceret; ne
ja_m inter carnem et Verbum discrimen poneretur,
adeoque dualnaturze essent. "me porro acceperant
ab ipsomet Timotheo, qui contra Severum conten-
derat, unione facta ditl‘erentias nullas naturarum
Superfuisse;_q_uod sane in Eutycliianorum illorum
sensum recidchat, qui negabant ambarutn natura-
rum, seu saltem humanae, proprietates mansisse.
σεις εῖναι, ὲν αἶς τὴν ὓπαρξιν αἱ φύσεις ἔλαϐον.
Ἀδύνατον γὰρ ὑποστῆναι καθ’ αὑτὴν, μὴ ὲν ἀτόμῳ
τινὶ θεωρουμένην. ’Λτομον δὲ ταυτὸν εἶναι καὶ
ὑπόστασιν, ἀρτίως διεδείχαμεν. Ὥστε ὅσοι μὲν μὴ
μόνον τὴν ὑπόστασιν μίαν, ἀλλά καὶ τὴν φύσιν διὰ
τὴν ἕνωσιν γεγονέναι φασιν, σύμφωνοι καὶ ἑαυτοῖς,
καὶ τῇ ἀληθείᾳ φαίνονται. Ὅσοι δὲ τὴν μὲν ὑπόστα-
σιν μίαν, τὰς δὲ φύσεις δύο φασὶν εἶναι, καὶ ἑαυτοῖς
καί¹ τῇ ἀληθείᾳ φαίνονται ἀσύμφωνοι. Ἀλλ’ ἐπειδὴ
καὶτὸ ἀνθριῖἐπινον Χριστοῦ, φασὶν, ὲν τῷ λόγῳ τὴν Β
ὑπόστασιν εῖχεν, καὶ οὑ προῦπέστη τῆς τοῦ Λόγου
ένώσεως, διὰ εοῦτο μίαν φαμὲν εἶναι τὴν τοῦ Χρι-
στοῦ ὑπόστασιν. Πότερον οῦν φαίημεν καὶ ἡμεῖς, ἓν
καὶ ταυτὸν ἡγεῖσθε σημαίνειν τὴν φύσιν καὶ τὴνΔ
ὑπόστασιν, ὡς ὀνόματα μόνον εῖναιδιάφορα καθ’ ἐνὸς
σημαινομένου πίπτοντα, ὡς μάχαιρα καὶ ξίφος. ἢὲτε-
ρον καὶ ὲτέρον; Et μὲν οῦν ταυτὸν, μιᾶς τῆς ὑποστά-
σεως οὔσης, μίαν εἶναι καί τὴν φύσιν ἀνάγκη, ὼς εἰ τὸ
ξίφος ἓν εἴη, καὶ τὴν μάχαιραν μίαν εἶναι ἀνάγκη.
Ἦ εί αἱ φύσεις δύο, καὶ ὑποστάσεις ἐξ ἀνάγκης δύο
ἔσονταιο εἰ δὲ ἄλλο μὲν σημαίνει τὸ τῆς φύσεως
ὄνομα, ἄλλο δὲ τὸ τῆς ὑποστάσεως, αἴτιον δὲ τοῦ
μίαν εῖναι τοῦ Χριστοῦ τὴν ὑπόστασιν ἡγοῦνται, τὸ
μὴ προῦπάρξαι τὴν τοῦ ἀνθρώπου ὑπόστασιν, ἤγουν
πρόσωπον, τῆςπρδς τὸν Λόγον ἑνώσεως. Οὑκ οῦν
καὶ τὰς δύο τοῦ Χριστοῦ φύσεις εἶναι, αἴτιον ἂν εἴη
προϋπάρξαι τὴν τοῦ ἀνθρώπου φύσιν τῆς πρὸς τὸν
Λόγονι ὲνώσεως. Ἀλλ’ εἰ προὺπέστη ἡένωθεῖσα
τῷ Λόγῳ μερικὴ φύσις, ἀνάγκη πᾶσα, καὶ τὴν ταύ-
της προῦποστῆναι ὑπόστασιν. Τούτων γὰρ οὐκ ἑνδέ-
χεται θάτερον εἶναι, τοῦ λοιποῦ μὴ ὄντος ο τὴν μερι-
κὴν λέγω φύσιν, ἄνευ τῆς ἰδίας αὐτῆς φύσεως ⁸.
Ἓν γάρ ἐστιν ἄμφω τῷ ὑποκειμένῳ, εί καὶ είς ταυ-
τὸν πολλάκις συντρέχουσι παρά τοῖς χρησαμένοις,
ὡς μικρῷ πρόσθεν ἐδείξαμεν. Ei τοίνυν ὥσπερὴ
ὑπόστασις, οῦτω καὶ ἡ φύσις ἡ τῷ Λόγῳ ένωθεῖσα
οὑ προῦπέστη τῆς πρὸς αὑτὸν ἑνώσεως· διόπερ ἄρα
μίαν τὴν τοῦ Χριστοῦ ἀξιοῦσιν ὑπόστασιν, διά τοῦτο
καὶ φύσιν αὑτοῦ μίαν ἀξιούτωσαν εἶναι ο μὴ διαφέ-
ρουσαν γὰρ κατά τὸ ἡνῶσθαι, οὐδὲ κατὰ τοῦτο ἂν Ῐ)
διαφέροιεν.
πδ’. Ἀφθαρτοδοκῆται (6|), οἱ ἀπὸ Ἰουλιανοῦ,
i Sic codd. 2951 τοῦ Λόγου. II Leg. ὑποστάσεως.
ΝΟΤιΕ.
(Gl) Julianus llalicarnassensis, et Gaianus Timo-
thei Alexandr. diaconus a Severo discesserunt,
quod hic corruptibile Christi corpus diceret; ne
ja_m inter carnem et Verbum discrimen poneretur,
adeoque dualnaturze essent. "me porro acceperant
ab ipsomet Timotheo, qui contra Severum conten-
derat, unione facta ditl‘erentias nullas naturarum
Superfuisse;_q_uod sane in Eutycliianorum illorum
sensum recidchat, qui negabant ambarutn natura-
rum, seu saltem humanae, proprietates mansisse.