PG 95, col. 138
8 Christusne Dcus pperfectus est, sc pefectus
home, post ipsam quoquue naturarum unitionem:
perfectus in deitate ac perfectus in humanitate?
6973 SMc plane. Deitas autem ct humanitas, una
natura, an dus? Duæ revers. Alis namque est
dcitatis natura, et alia natura humanitstis. Ergn
duæ sunt in Christo naturæ, estque Christss in
duabus nsturis; siquidem perfectus Dcus et homo
perfectus exsistat.
Peeteres : Christumne ex dusbus natsris confi-
temur? Dtique. Quorsum ex duabss? Quia ex
deitate et humanitate. Quid enimvero? voces ilæ,
deitas, et humanitas, naturas duas exhibenut?
lsne : non enims est una nstura deitatis et htt-
manitatis.
Τum vero. Nunquid Christum confitemur post
unitionem in deitate et humanitate exsistere? u9m-
nino. Ergo cum post unitionem in deitate et hu-
manitste ipsum confiteamur, sintque deitas ac
humanitas duæ naturæ, non una; in duabus ip-
sum nsturis contemur.
Ad hæc. Cum Christus, etiam post unitionem,
paternmm naturam perfectam sine ullo defectu,
immstabilemque et omnis prorsus confusionis ex-
pertem hsbeat; hsbeatque nihilominus maternam,
Adami scilicet, naturam perfectam, cui nihil de-
sit, inconvertihilemque et inconfusam : Dei ac
Patris nstura, ac natura sanctæ Virginis, unane
omnino sunt nsturs, an duæ? lane duæ, Sunt
erge duæ nsturæ in Christo post unitionem. Nam
ante unitionem non duæ sunt naturæ in Dgg Vρr.
eo, sed una , nempe Pstpis. Porro fieri nequit ut
una ac eadem natura creata sit et increata; ince-
peritque, ac sit initii expers; sit psssibilis, ct a
passione immsunis, Nam si cœpit, non caret prin-
cipio : c si est increata, creata non fuit. Itaque
Christus non una natura est, sed una persona quæ
duas sustinet, sive hsbet, naturas; unsmincreatam
et crestam sliam; unam expertem initii, alteram
quæ initium agnoscst.
Rurgua vero: Si natura ex ffIversis naturis com-
posita est, neutri illarums consubstantialis est.
Quævis enim natura simplex, suam duntaxat de-
finitionem habet : composita vero, comapositam
aliam definitiouem habet, Picri autem non ppotest,
ut quæ aliama et alimm definitionem admittunt,
cjusdems essentlæ sint. Si igitur una naturs Chri-
stus est, quinam possit ejusdem eum esse substan-
tiræ cum Patre et mntre? quippe eum illa Deus
sit; hæe hono : Deus autem et homo, nmmn Alut
dcitatis et humanitatis. Est enim Deus, creator,
Καὶ πάλιν Μία καὶ ἡ αὐτὴ φύσις ἐτεροουπίοις ræterea, una eademque natura nequit esse di-
ὁμοούσιος εἶναι οὐ δύναται. Καὶ πάλιν· φύσις φὐ- versæ ac ejusdem substantiaææ· nec rursus naturε
VAtæ LECTONEs.
ἐaεil. ὁ Θεός, male. Ammbo nostri ἀπλῆ; at in recentiori γρ.ἐκάστη· leg. ἀπλῆ ἐκάστη. s Dnant
hæc duo verba in Basil. Petsν. 1. IV Τhcol. dogm. cap. 9, n. 5. Supplendum patarat Θεοῦ καὶ ἀνθρώ-
home, post ipsam quoquue naturarum unitionem:
perfectus in deitate ac perfectus in humanitate?
6973 SMc plane. Deitas autem ct humanitas, una
natura, an dus? Duæ revers. Alis namque est
dcitatis natura, et alia natura humanitstis. Ergn
duæ sunt in Christo naturæ, estque Christss in
duabus nsturis; siquidem perfectus Dcus et homo
perfectus exsistat.
Peeteres : Christumne ex dusbus natsris confi-
temur? Dtique. Quorsum ex duabss? Quia ex
deitate et humanitate. Quid enimvero? voces ilæ,
deitas, et humanitas, naturas duas exhibenut?
lsne : non enims est una nstura deitatis et htt-
manitatis.
Τum vero. Nunquid Christum confitemur post
unitionem in deitate et humanitate exsistere? u9m-
nino. Ergo cum post unitionem in deitate et hu-
manitste ipsum confiteamur, sintque deitas ac
humanitas duæ naturæ, non una; in duabus ip-
sum nsturis contemur.
Ad hæc. Cum Christus, etiam post unitionem,
paternmm naturam perfectam sine ullo defectu,
immstabilemque et omnis prorsus confusionis ex-
pertem hsbeat; hsbeatque nihilominus maternam,
Adami scilicet, naturam perfectam, cui nihil de-
sit, inconvertihilemque et inconfusam : Dei ac
Patris nstura, ac natura sanctæ Virginis, unane
omnino sunt nsturs, an duæ? lane duæ, Sunt
erge duæ nsturæ in Christo post unitionem. Nam
ante unitionem non duæ sunt naturæ in Dgg Vρr.
eo, sed una , nempe Pstpis. Porro fieri nequit ut
una ac eadem natura creata sit et increata; ince-
peritque, ac sit initii expers; sit psssibilis, ct a
passione immsunis, Nam si cœpit, non caret prin-
cipio : c si est increata, creata non fuit. Itaque
Christus non una natura est, sed una persona quæ
duas sustinet, sive hsbet, naturas; unsmincreatam
et crestam sliam; unam expertem initii, alteram
quæ initium agnoscst.
Rurgua vero: Si natura ex ffIversis naturis com-
posita est, neutri illarums consubstantialis est.
Quævis enim natura simplex, suam duntaxat de-
finitionem habet : composita vero, comapositam
aliam definitiouem habet, Picri autem non ppotest,
ut quæ aliama et alimm definitionem admittunt,
cjusdems essentlæ sint. Si igitur una naturs Chri-
stus est, quinam possit ejusdem eum esse substan-
tiræ cum Patre et mntre? quippe eum illa Deus
sit; hæe hono : Deus autem et homo, nmmn Alut
dcitatis et humanitatis. Est enim Deus, creator,
Καὶ πάλιν Μία καὶ ἡ αὐτὴ φύσις ἐτεροουπίοις ræterea, una eademque natura nequit esse di-
ὁμοούσιος εἶναι οὐ δύναται. Καὶ πάλιν· φύσις φὐ- versæ ac ejusdem substantiaææ· nec rursus naturε
VAtæ LECTONEs.
ἐaεil. ὁ Θεός, male. Ammbo nostri ἀπλῆ; at in recentiori γρ.ἐκάστη· leg. ἀπλῆ ἐκάστη. s Dnant
hæc duo verba in Basil. Petsν. 1. IV Τhcol. dogm. cap. 9, n. 5. Supplendum patarat Θεοῦ καὶ ἀνθρώ-