PG 95, col. 251
enim divinus pontifex, divinæque justificationis
interpres, ca unquam postularet, quæ gratissima
Dco non essent, quæque sibi neganda divinitus
accepisset. Ob idque prolanis, sive illis qui non
sunt baptixati, haudquaquam ista precatur. » Et
ursus : « Divinus igitur antistes, quæ grata Deo
suut postulat, quæque ille prorsus daturus est. »
Et iterum: « Hoc ergo supplex a divina bonitate
petit pontifex, ht errata, quæ per humanam im-
becillitatem admissa sunt, ei, qui e vivis excessit,
emittat, eumque in viventium regione collocet,
in sinu Abraham, lsaac, et Jacob : in loco unde
fugit dolor, tristitia, et gemitus; dissimulante di-
vinæ firmitatis bonitate quas dcfunctus maculas ex
humana fragilitate contraxit : quoniam nemo, ut
divina Scriptura loquitur ?, mundus est a sorde. »·
Videsne, o adversarie, quomodo utiles esse pre-
ces affirmat, quæ pro illis fiunt, qui spe divina
freti mortem obierunt?
626 5. Post hunc vero rursum Gregorius ,
qui a rerum divinarum clocutione cognomentum
habuit, in oratione quam in Cæsarii fratris funere
pronuntiavit, hoc modo de matre sua loquitur :
« Auditum est, inquit, præconium omnium auri-
bus dignum, ac matris mœror per egregiam et
sanctam pollicitationem, qua se pro filio quidquid
opum ipse haberet, in parentale munus oblaturam
spoponderat, exhauritur. » Et quibusdam interje-
ctis : « Atque hæc sunt quæ a nobis proficiscun-
tur: ac quidem aliqua jam persolvimus, quædam
rursus persolvemus, anniversarios nimirum hono-
res commemorationesque, quandin superstiteg
anniversarias memorias approbat.
6. Dcinde post illum Joannes sureo sermone
facundus, aureoque cognomine donatus, ille amo-
ris erga pauperes ac pœnitentiæ dux et magister,
in sua divinis radiis micante enarratione in Epi-
stolas ad Philippenscs et ad Galatas ait: « Nam
si gentiles simul cub eis qui diem obierunt, bona
sua comburunt: quanto magis te qui fide prædi-
tus es, operam dare par est, ut fidelem bona ipsius
sequantur: non ut et ista in cinerem vclut illa
rcdigantur; scd majorem ci gloria concilies, ac
si obstrictus peccatis erat, qui vita functus est,
ipsius peccata dclcas : sin autem justus, ea illi in
mercedem et remunerationem cedant? » Et rursus
in alia oratione I « Animum attendamus, quo
pacto de iis qui decesserunt bene mereamur : au-
xilium præsens ac necessarium illis offeramus,
clcemosynas scilicet et ollationes. Hoc enim ube-
rem cis fructum ingentemque utilitatem nffert.
Nam hæc temere instituta sunt, et sapientissimis di-
scipulis Ecclesiæ Dci sunttraditatut nempe sacerdos
fob ααν, 4. ⁵0rat. 10. ⁵ Vidc hom. 32 in Matth. ⁶ Hom. in Epist. ad Philipp
Nogarola, sua beniqnitate. ʼLυcgcndum ἀποδεδώκαμεν.
interpres, ca unquam postularet, quæ gratissima
Dco non essent, quæque sibi neganda divinitus
accepisset. Ob idque prolanis, sive illis qui non
sunt baptixati, haudquaquam ista precatur. » Et
ursus : « Divinus igitur antistes, quæ grata Deo
suut postulat, quæque ille prorsus daturus est. »
Et iterum: « Hoc ergo supplex a divina bonitate
petit pontifex, ht errata, quæ per humanam im-
becillitatem admissa sunt, ei, qui e vivis excessit,
emittat, eumque in viventium regione collocet,
in sinu Abraham, lsaac, et Jacob : in loco unde
fugit dolor, tristitia, et gemitus; dissimulante di-
vinæ firmitatis bonitate quas dcfunctus maculas ex
humana fragilitate contraxit : quoniam nemo, ut
divina Scriptura loquitur ?, mundus est a sorde. »·
Videsne, o adversarie, quomodo utiles esse pre-
ces affirmat, quæ pro illis fiunt, qui spe divina
freti mortem obierunt?
626 5. Post hunc vero rursum Gregorius ,
qui a rerum divinarum clocutione cognomentum
habuit, in oratione quam in Cæsarii fratris funere
pronuntiavit, hoc modo de matre sua loquitur :
« Auditum est, inquit, præconium omnium auri-
bus dignum, ac matris mœror per egregiam et
sanctam pollicitationem, qua se pro filio quidquid
opum ipse haberet, in parentale munus oblaturam
spoponderat, exhauritur. » Et quibusdam interje-
ctis : « Atque hæc sunt quæ a nobis proficiscun-
tur: ac quidem aliqua jam persolvimus, quædam
rursus persolvemus, anniversarios nimirum hono-
res commemorationesque, quandin superstiteg
anniversarias memorias approbat.
6. Dcinde post illum Joannes sureo sermone
facundus, aureoque cognomine donatus, ille amo-
ris erga pauperes ac pœnitentiæ dux et magister,
in sua divinis radiis micante enarratione in Epi-
stolas ad Philippenscs et ad Galatas ait: « Nam
si gentiles simul cub eis qui diem obierunt, bona
sua comburunt: quanto magis te qui fide prædi-
tus es, operam dare par est, ut fidelem bona ipsius
sequantur: non ut et ista in cinerem vclut illa
rcdigantur; scd majorem ci gloria concilies, ac
si obstrictus peccatis erat, qui vita functus est,
ipsius peccata dclcas : sin autem justus, ea illi in
mercedem et remunerationem cedant? » Et rursus
in alia oratione I « Animum attendamus, quo
pacto de iis qui decesserunt bene mereamur : au-
xilium præsens ac necessarium illis offeramus,
clcemosynas scilicet et ollationes. Hoc enim ube-
rem cis fructum ingentemque utilitatem nffert.
Nam hæc temere instituta sunt, et sapientissimis di-
scipulis Ecclesiæ Dci sunttraditatut nempe sacerdos
fob ααν, 4. ⁵0rat. 10. ⁵ Vidc hom. 32 in Matth. ⁶ Hom. in Epist. ad Philipp
Nogarola, sua beniqnitate. ʼLυcgcndum ἀποδεδώκαμεν.