PG 95, col. 252
φήτης, ἐζήτει ποτὲ τὰ μὴ τῷ Θεῷ προσφιλέστατα,
καὶ πρὸς αὐτοῦ δοθήσεσθαι θειωδῶς ἐπηγγελμένα·
διὸ τοῖς ἀνιέροις, ἤγουν τοῖς ἀφωτίστοις, οὐκ ἐπεύ-
χεται ταῦτα κεκοιμημένοις. » Καὶ αὗθις· « Οὐκοῦν ὁ
θεῖος ἱεράρχης ἐξαιτεῖται τὰ φίλα Θεῷ, καὶ πάντως
δωρηθησόμεθα. » Καὶ πάλιν· « Ἡ μὲν οὖν εὐχὴ τῆς
θεαρχικῆς ἀγαθότητος, δεῖται πάντα μὸν ἀφιέναι τὰ
διʼ ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν τῶν κεκοιμημένων πταί-
σματα· τάξαι δὲ τοῦτον ἐν χώρᾳ ζώντων εἰς κόλπους
Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ, ἐν ῷ ἀπέδρα τόπῳ
ὅδύνη καὶ λύπηκαὶ στεναγμός· παρορώσης ἀγαθότητι
τῆς θεαρχικῆς εὐσθενείας τὰς ἐγγενομένας τῷ κεκι-
μημένῳ ἐξʼ ἀνθρωπίνης ἀσθενείας κηλίδας, ἐπείπερ,
ὡς τὰ λόγιά φησιν, οὐδεὶς καθαρός ἀπὸ ῥύπου. »
Πλέπεις, ὁ ἀντιλέγων, πῶς βεβαιοῖ ἐπωφελεῖς ὑπάρ-
χειν τὰς ὑπὲρ τῶν ἐν ἐλπίδι θείᾳ κατοιχηθέντων
δεήσεις;
ε. Μετὰ δὲ τοῦτον αὗθις ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυ-
μος θεοῤῥήμων ρηγόριος ἐν τῷ εἰς Καισάριον τὸν
ἀδελφὸν ἐπιταφίῳ λόγῳ, περὶ τῆς ἱδίας μητρὸς,
« Ἡκούσθη, φησὶ, κήρυγμα πάσης ἀκοῆς ἄξιον, καὶ
μητρὸς πάθος κενοῦται διʼ ὑποσχέσεως καλῆς καὶ
ὅσίας, δοῦναι τὰ πάντα τῷ παιδὶ τὸν ἐκείνου πλοῦτον
ὑπὲρ ἐκείνου δῶρον ἐπιτάφιον. » Καὶ μεθʼ ἕτερα·
« Τὰ μὲν οὖν παρʼ ἡμῶν τοιαῦτα· καὶ τὰ μὲν ἀπο-
δέδωκεν f, τὰ δὲ δώσομεν, τὰς διʼ ἔτους προσφέρον-
τες τιμάς τε καὶ μνήμας, οἴ γε τῷ βίῳ περιλειπό-
μενοι. » Ὁρᾷς πῶς ββεβαιοῖ, καὶ καλὰς καὶ ὀσίας
καλεῖ, τὰς ὑπὲρ τῶν κατοιχομένων τῷ Θεῷ προσ-
αγωγὰς, καὶ τὰς ἐτησίους μνήμας εἰσδέχεται;
erimus. » Cernis, ut pia et sancta munera esse asserit, quæ pro defunctis Deo offeruntur, utqua
ς. ἶτα μετʼ αὐτὸν ὁ χρυσοῤῥήμων ὄντως καὶ χρυσ
επώνυμος Ἰωάννης, ὁ τῆς φιλοπτωχίας καὶ τῆς
μετανοίας ὁδηγὸς καὶ διδάσκαλος, ἐν τῇ πρὸς Φι-
λιππησίους αὐτοῦ καὶ Ταλάτας θεοφεγγεῖ ἐρμηνείᾳ,
Εἰ γὰρ Ἐλληνες, φησὶ, συγκατακαίουσι τοῖς ἀπελ-
θοῦσι τὰ ἑαυτῶν, πόσῳ γε μᾶλλον σὲ τὸν πιστὸν
συμπαραπέμψαι δεῖ τῷ πιστῷ τὰ οἰκεῖα, οὐχ ἵνα
τέφρα γένωνται, καθὼς ἐκεῖνα καὶ ταῦτα, ἀλλλ ἵνα
μείζονα τούτῳ περιβάλῃς τὴν δόξαν· καὶ εἰ μὲν
ἀμαρτωλὸς ὁ τεθνηκὼς ἦ, ἵνα τὰ ἀμαρτήματα λύσῃ,
εἰ δὲ δίκαιος, ἵνα προσθήκη γένηται μισθοῦ καὶ
ἀνταποδόσεως.» Καὶ πάλιν ἐν ἐτέρῳ λόγῳ, « Ἐπι-
νοήσωμεν, φησὶ, τοῖς ἀπελθοῦσιν ὡφέλειαν· δῶμεν
αὐτοῖς τὴν προσοῦσαν βοήθειαν, ἐλεημοσύνας λέγω,
καὶ προσφοράς· καὶ φέρει τούτοις πολλὴν τὸ πρᾶγμα
τὴν ὄνησιν, καὶ μέγα τὸ κέρδος καὶ τὴν ὡφέλειαν.
Καὶ γὰρ εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχε ταῦτα νενομοθέτηται,
καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ ὑπὸ τῶν αὐτοῦ πανσόφων
μαθητῶν παραδέδοται, φημὶ δὴ τὸ ἐπὶ τῶν φρικτῶν
μυστηρίων εὐχὴν ποιεῖσθαι τὸν ἱερέα ὑπὲρ τῶν ἐν
VARI. LtIONES.
Apud Dionys. φιλανθρωίας, quod in mss. Iegit Dillius. tcolampadius ctam posuit clemcntiam.
καὶ πρὸς αὐτοῦ δοθήσεσθαι θειωδῶς ἐπηγγελμένα·
διὸ τοῖς ἀνιέροις, ἤγουν τοῖς ἀφωτίστοις, οὐκ ἐπεύ-
χεται ταῦτα κεκοιμημένοις. » Καὶ αὗθις· « Οὐκοῦν ὁ
θεῖος ἱεράρχης ἐξαιτεῖται τὰ φίλα Θεῷ, καὶ πάντως
δωρηθησόμεθα. » Καὶ πάλιν· « Ἡ μὲν οὖν εὐχὴ τῆς
θεαρχικῆς ἀγαθότητος, δεῖται πάντα μὸν ἀφιέναι τὰ
διʼ ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν τῶν κεκοιμημένων πταί-
σματα· τάξαι δὲ τοῦτον ἐν χώρᾳ ζώντων εἰς κόλπους
Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ, ἐν ῷ ἀπέδρα τόπῳ
ὅδύνη καὶ λύπηκαὶ στεναγμός· παρορώσης ἀγαθότητι
τῆς θεαρχικῆς εὐσθενείας τὰς ἐγγενομένας τῷ κεκι-
μημένῳ ἐξʼ ἀνθρωπίνης ἀσθενείας κηλίδας, ἐπείπερ,
ὡς τὰ λόγιά φησιν, οὐδεὶς καθαρός ἀπὸ ῥύπου. »
Πλέπεις, ὁ ἀντιλέγων, πῶς βεβαιοῖ ἐπωφελεῖς ὑπάρ-
χειν τὰς ὑπὲρ τῶν ἐν ἐλπίδι θείᾳ κατοιχηθέντων
δεήσεις;
ε. Μετὰ δὲ τοῦτον αὗθις ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυ-
μος θεοῤῥήμων ρηγόριος ἐν τῷ εἰς Καισάριον τὸν
ἀδελφὸν ἐπιταφίῳ λόγῳ, περὶ τῆς ἱδίας μητρὸς,
« Ἡκούσθη, φησὶ, κήρυγμα πάσης ἀκοῆς ἄξιον, καὶ
μητρὸς πάθος κενοῦται διʼ ὑποσχέσεως καλῆς καὶ
ὅσίας, δοῦναι τὰ πάντα τῷ παιδὶ τὸν ἐκείνου πλοῦτον
ὑπὲρ ἐκείνου δῶρον ἐπιτάφιον. » Καὶ μεθʼ ἕτερα·
« Τὰ μὲν οὖν παρʼ ἡμῶν τοιαῦτα· καὶ τὰ μὲν ἀπο-
δέδωκεν f, τὰ δὲ δώσομεν, τὰς διʼ ἔτους προσφέρον-
τες τιμάς τε καὶ μνήμας, οἴ γε τῷ βίῳ περιλειπό-
μενοι. » Ὁρᾷς πῶς ββεβαιοῖ, καὶ καλὰς καὶ ὀσίας
καλεῖ, τὰς ὑπὲρ τῶν κατοιχομένων τῷ Θεῷ προσ-
αγωγὰς, καὶ τὰς ἐτησίους μνήμας εἰσδέχεται;
erimus. » Cernis, ut pia et sancta munera esse asserit, quæ pro defunctis Deo offeruntur, utqua
ς. ἶτα μετʼ αὐτὸν ὁ χρυσοῤῥήμων ὄντως καὶ χρυσ
επώνυμος Ἰωάννης, ὁ τῆς φιλοπτωχίας καὶ τῆς
μετανοίας ὁδηγὸς καὶ διδάσκαλος, ἐν τῇ πρὸς Φι-
λιππησίους αὐτοῦ καὶ Ταλάτας θεοφεγγεῖ ἐρμηνείᾳ,
Εἰ γὰρ Ἐλληνες, φησὶ, συγκατακαίουσι τοῖς ἀπελ-
θοῦσι τὰ ἑαυτῶν, πόσῳ γε μᾶλλον σὲ τὸν πιστὸν
συμπαραπέμψαι δεῖ τῷ πιστῷ τὰ οἰκεῖα, οὐχ ἵνα
τέφρα γένωνται, καθὼς ἐκεῖνα καὶ ταῦτα, ἀλλλ ἵνα
μείζονα τούτῳ περιβάλῃς τὴν δόξαν· καὶ εἰ μὲν
ἀμαρτωλὸς ὁ τεθνηκὼς ἦ, ἵνα τὰ ἀμαρτήματα λύσῃ,
εἰ δὲ δίκαιος, ἵνα προσθήκη γένηται μισθοῦ καὶ
ἀνταποδόσεως.» Καὶ πάλιν ἐν ἐτέρῳ λόγῳ, « Ἐπι-
νοήσωμεν, φησὶ, τοῖς ἀπελθοῦσιν ὡφέλειαν· δῶμεν
αὐτοῖς τὴν προσοῦσαν βοήθειαν, ἐλεημοσύνας λέγω,
καὶ προσφοράς· καὶ φέρει τούτοις πολλὴν τὸ πρᾶγμα
τὴν ὄνησιν, καὶ μέγα τὸ κέρδος καὶ τὴν ὡφέλειαν.
Καὶ γὰρ εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχε ταῦτα νενομοθέτηται,
καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ ὑπὸ τῶν αὐτοῦ πανσόφων
μαθητῶν παραδέδοται, φημὶ δὴ τὸ ἐπὶ τῶν φρικτῶν
μυστηρίων εὐχὴν ποιεῖσθαι τὸν ἱερέα ὑπὲρ τῶν ἐν
VARI. LtIONES.
Apud Dionys. φιλανθρωίας, quod in mss. Iegit Dillius. tcolampadius ctam posuit clemcntiam.