PG 95, col. 258
nium inspecloris horrendas esse: eas vero al
inenarrabili ipsius humanitate superari. Nam
postquam Propheta hæc pronuntiavit, fuit nihilo-
minus quibusdam in inferno confessionis locus;
illis videlicet. qui in salutari Domini descensu
crediderunt. Neque enim ille vitæ auctor cunctis
nullo discrimine salutem dedit; sed illis demum,
qui illic quoque sicut dictum est crediderunt.
ltaque quidam aiunt salutem esse adeptos
[qui ante fidem habuerant,
Patres nimirum atque prophetas,
Judices, et reges, ac præsides,
Ac cum eis alii ex Hebræorum plebe,
Numero pauci, cunctisque manifesti.
Nos vero ad hæc sic respondebimus :
His qui ita sentiunt, non beneficium,
Nec mirum quid, nec novum istud est,
Christum hos salvare qui crediderunt :
Quando solus ipse justus est judex,
Nec ullus perit, in ipsum qui credidit.
Ergo oportebat hos omnes salvos esse,
Et ab inferni vincnlis liberari,
Descendente illuc Deo atque Domino.
Id quod et qjus providentia accidit :
At illi sola ipsius bonitate,
Mea sententia salutem acceperuut,
Quicunque vitam purissimam egerunt,
Omnique actione optima perfuncti suut,
Modeste vivendc, temperanter et caste,
Τametsi puram atque divinam fidem
Non perceperunt; nec tamen eruditi
Sed nulla omnino imbuti doctrina manentes,
Hos provisor omnium ac Dominus
Attraxit ad se: divino cepit rete.
Istos et inlexit, ut in ipsum crederent,
Radios in eos divinos injiciens,
Et veritatis ostendens ipsis lucem.
Non enim sustinebat, qui natura. est miseri-
[cors,
Horum incassum tot labores cedere.
Pardilicilem enim vitam nacti fuerant,
Ærumnosamque et angustam supra muuodum,
Affectionibus imperantes animi :
Et voluptates insimul respνterant,
Paupertatemque colentes omnigenatu,
46) Continentiam. ac rursum vigilias.
lniversa demum virtutis munera,
Et si non pie, at tamen expleverant;
Summam Providentiam, ut videbatur ipsis,
Recte colentes, non sine erroris labe.
Quin sunt nonnulli qui divinam gloriam
Cunctipotentis agnoverunt Τriadis
Τenuiter, ac obscure; attamen agnoverunt.
Verbum dixerunt carnem factum alii,
Atæ LECTONES.
Notæ.
(3) Sibyllas, ni fallar, innuit,quibus Montanistæ carmina supposuerunt, quæres omnes quas Chtistus
inenarrabili ipsius humanitate superari. Nam
postquam Propheta hæc pronuntiavit, fuit nihilo-
minus quibusdam in inferno confessionis locus;
illis videlicet. qui in salutari Domini descensu
crediderunt. Neque enim ille vitæ auctor cunctis
nullo discrimine salutem dedit; sed illis demum,
qui illic quoque sicut dictum est crediderunt.
ltaque quidam aiunt salutem esse adeptos
[qui ante fidem habuerant,
Patres nimirum atque prophetas,
Judices, et reges, ac præsides,
Ac cum eis alii ex Hebræorum plebe,
Numero pauci, cunctisque manifesti.
Nos vero ad hæc sic respondebimus :
His qui ita sentiunt, non beneficium,
Nec mirum quid, nec novum istud est,
Christum hos salvare qui crediderunt :
Quando solus ipse justus est judex,
Nec ullus perit, in ipsum qui credidit.
Ergo oportebat hos omnes salvos esse,
Et ab inferni vincnlis liberari,
Descendente illuc Deo atque Domino.
Id quod et qjus providentia accidit :
At illi sola ipsius bonitate,
Mea sententia salutem acceperuut,
Quicunque vitam purissimam egerunt,
Omnique actione optima perfuncti suut,
Modeste vivendc, temperanter et caste,
Τametsi puram atque divinam fidem
Non perceperunt; nec tamen eruditi
Sed nulla omnino imbuti doctrina manentes,
Hos provisor omnium ac Dominus
Attraxit ad se: divino cepit rete.
Istos et inlexit, ut in ipsum crederent,
Radios in eos divinos injiciens,
Et veritatis ostendens ipsis lucem.
Non enim sustinebat, qui natura. est miseri-
[cors,
Horum incassum tot labores cedere.
Pardilicilem enim vitam nacti fuerant,
Ærumnosamque et angustam supra muuodum,
Affectionibus imperantes animi :
Et voluptates insimul respνterant,
Paupertatemque colentes omnigenatu,
46) Continentiam. ac rursum vigilias.
lniversa demum virtutis munera,
Et si non pie, at tamen expleverant;
Summam Providentiam, ut videbatur ipsis,
Recte colentes, non sine erroris labe.
Quin sunt nonnulli qui divinam gloriam
Cunctipotentis agnoverunt Τriadis
Τenuiter, ac obscure; attamen agnoverunt.
Verbum dixerunt carnem factum alii,
Atæ LECTONES.
Notæ.
(3) Sibyllas, ni fallar, innuit,quibus Montanistæ carmina supposuerunt, quæres omnes quas Chtistus