PG 95, col. 37
τοῦ, « ἀόξα Πατρὶ, καὶ Υἱῷ, καὶ ἀγίῳ Πνεύματι.
Καὶ γὰρ τὸ μὲν. « Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἀγίῳ
Πνεύματι, » πρὸς δοτικὴν εἴρηται· τὸ δὲ μελῷδημα
πολλάκις πρὸς γενικὴν, ἢ αἰτιατικὴν. ἢ εὐθεῖαν, ἢ
κλητικήν. Κὰντεῦθεν δῆλον, ὡς οὐ τῆς ἐννοίας ἔχε-
ται τὸ μελῷδημα τοῦ, « ἀόξα Πατρὶ, καὶ Υἰῷ, καὶ
ἀγίῳ Πνεύματι. » Οὕτως ἐν ῥητοῦ τάξει φαμὲν οὐ-
δαμῶς τὸν σταυρὸν, ἢ τι τῶν ἀφοριστικῶν τῆς τοῦ
Πατρὸς μόνης, ἢ τοῦ Υἱοῦ, ἢ τοῦ ἀγίου Πνεύματος
ὑποστάσεως ἐπιλέγομεν· Ἀγνος ὁ Θεός ὁ Πατὴρ,
ἄγιος lσχυρός ὁ Υἱὸς ὁ σαρκωθεῖς σαρκὶ καὶ
ἀναστὰς, ἄγεος ἀθάναεος τὸ Πνεῦμα τὸ ἄγιον.
Τὰς ὑποστάσεις εἰπὼν, καὶ ἕνα Θεὸν εἶναι τὰς
τρεῖς ὑποστάσεις δεῖξαι βουλόμενος, συνάπτω καὶ
λέγω· Ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς φησιν ὁ Θεὸς νομοθετῶν
τῷ Μωσῇ· « Κύριος, ὁ Θεός σου, Κύριος εἶς ἐστι·
καὶ τὰ Σεραφὶμ, ἄγεος, ἄγνος, ἄγιος, Κάωος
Σαβσώδ. Θεὸς ὁ Πατὴρ, Θεὸς ὁ Υἰὸς, Θεὸς τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον,ἄλλ, Εἰς Θεὸς, ἔφησαν οἱ θεηγόροι Πατέρες·
καὶ ἄγιος ὁ Πατὴρ, καὶ ἅγιος ὁ Υἱὸς, καὶ ἅγιον τὸ
Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἀλλʼ εἶς τὰ τρία ἅγιος· καὶ Κύ-
ριος, καὶ Κύριος, καὶ Κύριος, ἀλλʼ εἶς δὲ Κύριος.
Θεὸς δὲ, καὶ Θεὸς, καὶ Θεὸς Πατὴρ, ἢ Θεὸς, καὶ
Θεὸς, καὶ Θεὸς ὁ Υἱὸς, ἢ Θεὸς, καὶ Θεὸς, καὶ Θεὸς
τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἢ ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, ἢ Κύ-
ριιος, Κύριος, Κύριος, ἐπὶ μιᾶς τῶν ὑποστάσεων, οὐ-
δείς που τῶν ἐγκρίτων Πατέρων ἡμῶν διηγόρευσεν.
Ὡσπερ γὰρ τὴν Τριάδα ἀδένατον λέγειν μίαν ὑπό-
στασιν, οὕτως οὐδεμίαν τῶν ὑποστάσεων, Τριάδα
λέγειν ὅσιον. Οὕτω καὶ ἐπὶ Πρόκλου τοῦ τρισμακα-
ρίου ἐξ ἀποκαλύψεως θείας τὸν Τρισάγιον ὕμνησαν
ὕμνον, ἄγιος ὁ Θεός, ἄγιιοςσχυυρός, ἄγιος ἀάνα-
τος, ἐλέησον ήμᾶς,ὅτε τὸ παιδίον ἐκ μέσηςτῆς πλη-
θύοςτῶν λιτανευόντων ἡρπάχθαιφασὶ, καὶ μεμυῆσθαι
τὸν ὕμνον, ἐν ἀέρι γενόμενον, ἔκ τινος ἀγγελικῆς
δυνάμεως,καὶ μαρτυρίαν τῆςτοῦ ὕμνου θειότητος γε-
γενῆσθαι, τῆς ἐπαγωγῆς τὴν λώφησιν. Οὕτω δὲ καὶ
ὁ θείῳ βακχευόμενος Πνεύματιτῶν χλʼ θειότατοςθία-
σος ὕμνησε. Καὶ τίς ἡ καινὴ διδαχὴ αὕτη ἡ νῦν κυ-
κῶσα τὸν τοῦ Θεοῦ λεὼν, καὶ ἀτάκτως διαταράττουσα; dicisse, sedatamque tempestatemtestimonio fuisse,
quantum in hoc hymno divinitatis esset, Eadem etiam mente divinissimus sexcentorum et triginta Pa-
trum chorus ⁴, Dei Spiritu plenus cum esset, itum cecinit. Quæ igitur hæc nova doctrina est, quo
nunc Dei populus exagitatur, temereque perturbatur?
ζ. Ἀλλʼ ἐρεῖ τίς αὕθις τυχόν· Διὰ τί ὑπόστασιν,
ὑπόστασιν, καὶ ὑπόστασιν λέγοντες, τρεῖς ὑποστά- fit, ut hypostasim, hypostasim, hypostasim faten-
σεις φαμέν· Θεὸν δὲ, καὶ Θεὸν, καὶ Θεὸν λέγοντες tes, tres hypostases asserimus; cum autema Deum
οὐτρεῖς θεοὺς λέγομεν; Πρὸς ὅπερ ἀποκρινούμεθα, et Deum et Deum dicimus, tres deos non dicamus?
ὅτι τὰ μερικὰ, οὐ κοινοποιοῦνται, τὰ δὲ κοινὰ, sἰ Ad hoc respondemus, quæ particularia sunt, com-
Dent. v, 4. ⁴ Chalced. sgnod. act.1.
vAnLæ LECTONEES.
s Reg. 2 βεβακχευμένος.
NoTε.
sanctus fortis, sanctus immortalis, qui cruciiass es
pro nobis, misarere nobis: sanctus Deus, sanctus
fortis, sanctus immortalis, qui surrexisti a mortuiε
at ascendisti in cælos, miserere nobis.Istæc omnino
conveniunt cum his quæ ex Severo Antiocheno re-
citavi in præfatione. Quia vero Severus episcopus
ticis olim discrepabant.
Ashumim in opere De exercitiis Christianorum,
Καὶ γὰρ τὸ μὲν. « Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἀγίῳ
Πνεύματι, » πρὸς δοτικὴν εἴρηται· τὸ δὲ μελῷδημα
πολλάκις πρὸς γενικὴν, ἢ αἰτιατικὴν. ἢ εὐθεῖαν, ἢ
κλητικήν. Κὰντεῦθεν δῆλον, ὡς οὐ τῆς ἐννοίας ἔχε-
ται τὸ μελῷδημα τοῦ, « ἀόξα Πατρὶ, καὶ Υἰῷ, καὶ
ἀγίῳ Πνεύματι. » Οὕτως ἐν ῥητοῦ τάξει φαμὲν οὐ-
δαμῶς τὸν σταυρὸν, ἢ τι τῶν ἀφοριστικῶν τῆς τοῦ
Πατρὸς μόνης, ἢ τοῦ Υἱοῦ, ἢ τοῦ ἀγίου Πνεύματος
ὑποστάσεως ἐπιλέγομεν· Ἀγνος ὁ Θεός ὁ Πατὴρ,
ἄγιος lσχυρός ὁ Υἱὸς ὁ σαρκωθεῖς σαρκὶ καὶ
ἀναστὰς, ἄγεος ἀθάναεος τὸ Πνεῦμα τὸ ἄγιον.
Τὰς ὑποστάσεις εἰπὼν, καὶ ἕνα Θεὸν εἶναι τὰς
τρεῖς ὑποστάσεις δεῖξαι βουλόμενος, συνάπτω καὶ
λέγω· Ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς φησιν ὁ Θεὸς νομοθετῶν
τῷ Μωσῇ· « Κύριος, ὁ Θεός σου, Κύριος εἶς ἐστι·
καὶ τὰ Σεραφὶμ, ἄγεος, ἄγνος, ἄγιος, Κάωος
Σαβσώδ. Θεὸς ὁ Πατὴρ, Θεὸς ὁ Υἰὸς, Θεὸς τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον,ἄλλ, Εἰς Θεὸς, ἔφησαν οἱ θεηγόροι Πατέρες·
καὶ ἄγιος ὁ Πατὴρ, καὶ ἅγιος ὁ Υἱὸς, καὶ ἅγιον τὸ
Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἀλλʼ εἶς τὰ τρία ἅγιος· καὶ Κύ-
ριος, καὶ Κύριος, καὶ Κύριος, ἀλλʼ εἶς δὲ Κύριος.
Θεὸς δὲ, καὶ Θεὸς, καὶ Θεὸς Πατὴρ, ἢ Θεὸς, καὶ
Θεὸς, καὶ Θεὸς ὁ Υἱὸς, ἢ Θεὸς, καὶ Θεὸς, καὶ Θεὸς
τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἢ ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, ἢ Κύ-
ριιος, Κύριος, Κύριος, ἐπὶ μιᾶς τῶν ὑποστάσεων, οὐ-
δείς που τῶν ἐγκρίτων Πατέρων ἡμῶν διηγόρευσεν.
Ὡσπερ γὰρ τὴν Τριάδα ἀδένατον λέγειν μίαν ὑπό-
στασιν, οὕτως οὐδεμίαν τῶν ὑποστάσεων, Τριάδα
λέγειν ὅσιον. Οὕτω καὶ ἐπὶ Πρόκλου τοῦ τρισμακα-
ρίου ἐξ ἀποκαλύψεως θείας τὸν Τρισάγιον ὕμνησαν
ὕμνον, ἄγιος ὁ Θεός, ἄγιιοςσχυυρός, ἄγιος ἀάνα-
τος, ἐλέησον ήμᾶς,ὅτε τὸ παιδίον ἐκ μέσηςτῆς πλη-
θύοςτῶν λιτανευόντων ἡρπάχθαιφασὶ, καὶ μεμυῆσθαι
τὸν ὕμνον, ἐν ἀέρι γενόμενον, ἔκ τινος ἀγγελικῆς
δυνάμεως,καὶ μαρτυρίαν τῆςτοῦ ὕμνου θειότητος γε-
γενῆσθαι, τῆς ἐπαγωγῆς τὴν λώφησιν. Οὕτω δὲ καὶ
ὁ θείῳ βακχευόμενος Πνεύματιτῶν χλʼ θειότατοςθία-
σος ὕμνησε. Καὶ τίς ἡ καινὴ διδαχὴ αὕτη ἡ νῦν κυ-
κῶσα τὸν τοῦ Θεοῦ λεὼν, καὶ ἀτάκτως διαταράττουσα; dicisse, sedatamque tempestatemtestimonio fuisse,
quantum in hoc hymno divinitatis esset, Eadem etiam mente divinissimus sexcentorum et triginta Pa-
trum chorus ⁴, Dei Spiritu plenus cum esset, itum cecinit. Quæ igitur hæc nova doctrina est, quo
nunc Dei populus exagitatur, temereque perturbatur?
ζ. Ἀλλʼ ἐρεῖ τίς αὕθις τυχόν· Διὰ τί ὑπόστασιν,
ὑπόστασιν, καὶ ὑπόστασιν λέγοντες, τρεῖς ὑποστά- fit, ut hypostasim, hypostasim, hypostasim faten-
σεις φαμέν· Θεὸν δὲ, καὶ Θεὸν, καὶ Θεὸν λέγοντες tes, tres hypostases asserimus; cum autema Deum
οὐτρεῖς θεοὺς λέγομεν; Πρὸς ὅπερ ἀποκρινούμεθα, et Deum et Deum dicimus, tres deos non dicamus?
ὅτι τὰ μερικὰ, οὐ κοινοποιοῦνται, τὰ δὲ κοινὰ, sἰ Ad hoc respondemus, quæ particularia sunt, com-
Dent. v, 4. ⁴ Chalced. sgnod. act.1.
vAnLæ LECTONEES.
s Reg. 2 βεβακχευμένος.
NoTε.
sanctus fortis, sanctus immortalis, qui cruciiass es
pro nobis, misarere nobis: sanctus Deus, sanctus
fortis, sanctus immortalis, qui surrexisti a mortuiε
at ascendisti in cælos, miserere nobis.Istæc omnino
conveniunt cum his quæ ex Severo Antiocheno re-
citavi in præfatione. Quia vero Severus episcopus
ticis olim discrepabant.
Ashumim in opere De exercitiis Christianorum,