PG 95, col. 370
lambriensi, homine hinc inde per cauponas et rerum
venalium forum vagante, divinationibus et auguriie
addicto, cui nomen Sabbatio erat, cum ex eo velet
audire quæ imperatoribus essent eventura, suadet
ut cuncta ad gratiam imperatoris loquatur. Τum
Sahbatius gravi pondere catena colo aligata, fer-
reisque vinculis constrictis pedibuo, in Dagistei
majoris balnei caminorum cnpis sese includit.
Basilius vero, ut quod imperator admodum cupie-
bat celerius expleret, ad pythonissæ vatem eum
adducit. Profunda autem nox erat, tantæque tene-
bræ quas et palpare licuisset. Et ecce militum sa-
tellitio stipari solitus imperatθr, ipse solus, nudus,
hræo mathematico sponsore fœdus cum diabolo
icturus irrumpit. d quomodo sapientum perdita
sapientia est l Ο quomodo prudentum reprobata
prudential Ο quomodo stuhi facti sunt, qui sa-
pientes haberi desiderabant? Quid ergo magnus.
hic, et inclytus ac formidabilis imperator? Advob-
vitur arioli pedibus : rogat oraculs, velut olim
Alexander cum Candaule viro sibi conjunctissimo
Serapidis penetralia ingressus, ad exquirendum
quæ futura essent, videt accumbentes quosdam
micantibus oculis, quorum unus ipsum sic alloqui-
tur: Salve sis, Alexander : mene quis sim nosti?
Ad quem ille: Quomodo, domine? cui magus : Εgo
sum Sesuch rex quatiendæ β4) terræ potens. Τu
vero me fortunatior exstitisti, qui noment immorr-
tale nactus es. Ad quem Alexander : Quomodo,
domine? Τum ille : Intus ingredere ut videas quis
tibi patronus defensorque ait. Alexander igitur in-
gressus,igue fulgentem nebulam videt, et inthrono,
sedentem, quem olim divinis honoribus a mortali-
hus Serapidem coli Rhacuntide conspexerat. Ait-
que Alexander : Domine, quot annos victurus.
sumu? Cui Serapis: Decet cum qui mortalis exsistat,
nescire quanama ddie sit moriturus. Nam qui diem
19. Cuτiosus itaque imperatcr. divino et vati :
Quid, inquit, Iaciam, et quid agam, ut vitam om-
nem felix fortugntusque, et victoriis clarus tradu-
cam? Ad quem Sabbatius: Τu quidem, imperator,
lici fortuna .usus es, cclebrique famua inter regcs
terræ clarebis. Quod si vis vitam, et diligis dies
sidere bonos, atque inter gentes et Barbaros pro-
ferre imperiums, omanemu imaginum memoriam dele.
Et ecce futurum est ut annos duos suppra triginta
bene plenos cum filio tuo Domuino Constantino
imperes rerumaque potiaris, ac. subactis Dulga-
venalium forum vagante, divinationibus et auguriie
addicto, cui nomen Sabbatio erat, cum ex eo velet
audire quæ imperatoribus essent eventura, suadet
ut cuncta ad gratiam imperatoris loquatur. Τum
Sahbatius gravi pondere catena colo aligata, fer-
reisque vinculis constrictis pedibuo, in Dagistei
majoris balnei caminorum cnpis sese includit.
Basilius vero, ut quod imperator admodum cupie-
bat celerius expleret, ad pythonissæ vatem eum
adducit. Profunda autem nox erat, tantæque tene-
bræ quas et palpare licuisset. Et ecce militum sa-
tellitio stipari solitus imperatθr, ipse solus, nudus,
hræo mathematico sponsore fœdus cum diabolo
icturus irrumpit. d quomodo sapientum perdita
sapientia est l Ο quomodo prudentum reprobata
prudential Ο quomodo stuhi facti sunt, qui sa-
pientes haberi desiderabant? Quid ergo magnus.
hic, et inclytus ac formidabilis imperator? Advob-
vitur arioli pedibus : rogat oraculs, velut olim
Alexander cum Candaule viro sibi conjunctissimo
Serapidis penetralia ingressus, ad exquirendum
quæ futura essent, videt accumbentes quosdam
micantibus oculis, quorum unus ipsum sic alloqui-
tur: Salve sis, Alexander : mene quis sim nosti?
Ad quem ille: Quomodo, domine? cui magus : Εgo
sum Sesuch rex quatiendæ β4) terræ potens. Τu
vero me fortunatior exstitisti, qui noment immorr-
tale nactus es. Ad quem Alexander : Quomodo,
domine? Τum ille : Intus ingredere ut videas quis
tibi patronus defensorque ait. Alexander igitur in-
gressus,igue fulgentem nebulam videt, et inthrono,
sedentem, quem olim divinis honoribus a mortali-
hus Serapidem coli Rhacuntide conspexerat. Ait-
que Alexander : Domine, quot annos victurus.
sumu? Cui Serapis: Decet cum qui mortalis exsistat,
nescire quanama ddie sit moriturus. Nam qui diem
19. Cuτiosus itaque imperatcr. divino et vati :
Quid, inquit, Iaciam, et quid agam, ut vitam om-
nem felix fortugntusque, et victoriis clarus tradu-
cam? Ad quem Sabbatius: Τu quidem, imperator,
lici fortuna .usus es, cclebrique famua inter regcs
terræ clarebis. Quod si vis vitam, et diligis dies
sidere bonos, atque inter gentes et Barbaros pro-
ferre imperiums, omanemu imaginum memoriam dele.
Et ecce futurum est ut annos duos suppra triginta
bene plenos cum filio tuo Domuino Constantino
imperes rerumaque potiaris, ac. subactis Dulga-