PG 95, col. 432
qui dicsnt das perfectas post uittionemm ipsarun,
necessario cogentur fateri duas nsturas esse. Nam
qui naturas duas memorat, de una sola non lo-
quitur, sed de muultis. Aqui hor imspossibile est,
nisi res diversas censcas. Ideo quipe numerantur,
quia diversæ snnt, et diversæ sunt, qua parte nu-
merantur, Et de ratione duarum naturarum est, ut
nnmerentur, cum nniuntur. Nec nllo modo divi-
duntur, nisi intellectus in conceptu suo dividut id
quod reipsa divisumm non est. Cum autem duas esses
naturas fateor, utiqne perfectas illas esse intelligo
et sine nllo defectu, ut una perfecta sit divinitate,
altera humanitate. Constat enim naturam divinam
totam unitam fuisse cum tota natura lumana, in
una ex personis dcitatis. Cum autem dico naturans
divinam totam unitam fuisse cum humana natura
tota, non intelligo omnes personas. Atque hhec cer-
tum est, eo quod in omnibss personis dcitatis vide-
tur natura tota deitatis sine defectu, et in quslihet
persona ex humanis personis, nstura tota huma-
nitatis videturintegra. Nam Christus non assumpsit
corpus solum, nec animam solum, sed assumpsiὰ
corpus animatum rationali atqneintelligente anima,
adeoque in ipso esse mentes duss fateor, divinan
et humanam. Nam constat intellectum increatum
iutelleetui creato fuisse unitum, intellectumque pa-
tiendi nescium umitum esse cum intellectu patiblli,
qui medius fuit inter suhtilitatem divinitatis il-
lius, et erassitiem corporis ejus, quemadmodurns
Gregorius Τheclogus (4) tradidit. Peæditus porro
est duabus voluntatibus (5), quia non reperitur
natura operationis expers. Etenim vita hac pri-
mnerus locum non habet in una natura, llli vero mum quidpiam est in natura humana, ipsaque ejus
NolÆ.
unitum est animæ,et per eam corgpnri. iar, inqait.
regiam mediamque gradientes, et conlusionem et se-
ctionem abominamur, μόνην δὲ κατὰ ψυχὴν ἀσπαζό-
μεθα τὴν ἀσύγχυτον ὀμοῦ καὶ ἀμέριστον θεότητος
ἕνωσιν καὶ μόνην γνωρίζειν ἐπίσταται ἡ φυσικὴ
καθʼ ὑπόστασιν σύνοδος. Ταύτῃ γὰρ ἀλλήλαις ἑνού-
μεναι, θεότης τε καὶ ἀνθρωπότης, ἐσχήκασιν ἵνα
μήτε τροπὴν, μήτε διαίρεσιν πάθοιεν. Secundum
animam solam amplectimκr iscoufusams et indivul-
sam deitatis et Aumanitatis unionem, quam solam
exprimere norit naturalis (i. e. realis naturarum)
concursus aecundum hypostasim. Hæc enim invicem
unitæ, deitas et humanitas, hnbuerunt, ut neque
ccnversionem ueeue divisionem admitterent,
(5) Praæditus rero est duabus voluntatibus et opera-
tionibus. Εx duabus naturis operationum duplex ge-
nussubsequitur.Hisomnibusadmodum adversabatur
olimi Acacius Melitinensis,quitemporedissidii Nesto-
riani hæc scribebat in epistola ad Cyrillum Alexan-
drinumn quæ in excerptis Τragædiæ lrenæi Τyrii ex
dupliti translatione habetur cap.83 et 28 : Rοgο εe-
lum tuum, aiebat, qui secandam Deum est, nt pre can-
ctis quidem æquafter Ecclesiis cogites, st...
.. ogpd-
tur unusquisque publice anathematixare Nesterii et
heoderi dogmata. Prrcipue hos, qui dicunt duas
naturas post unitionem proprleunamquamrqute oBeran-
tem. Eorum namque qui in Germanicia sust, aliquos
erperientatus, inrem quidem duos filios dicere recu-
santes: at vvero duas naturas dicere non abnuentes.
Unde, si concedatur ut dicatur atque doceatur σὸ
eis quia unuquæque natura ger seuetmsam operatur,
et hurc quidem passa est, imassiblis illa peransitς
necessario cogentur fateri duas nsturas esse. Nam
qui naturas duas memorat, de una sola non lo-
quitur, sed de muultis. Aqui hor imspossibile est,
nisi res diversas censcas. Ideo quipe numerantur,
quia diversæ snnt, et diversæ sunt, qua parte nu-
merantur, Et de ratione duarum naturarum est, ut
nnmerentur, cum nniuntur. Nec nllo modo divi-
duntur, nisi intellectus in conceptu suo dividut id
quod reipsa divisumm non est. Cum autem duas esses
naturas fateor, utiqne perfectas illas esse intelligo
et sine nllo defectu, ut una perfecta sit divinitate,
altera humanitate. Constat enim naturam divinam
totam unitam fuisse cum tota natura lumana, in
una ex personis dcitatis. Cum autem dico naturans
divinam totam unitam fuisse cum humana natura
tota, non intelligo omnes personas. Atque hhec cer-
tum est, eo quod in omnibss personis dcitatis vide-
tur natura tota deitatis sine defectu, et in quslihet
persona ex humanis personis, nstura tota huma-
nitatis videturintegra. Nam Christus non assumpsit
corpus solum, nec animam solum, sed assumpsiὰ
corpus animatum rationali atqneintelligente anima,
adeoque in ipso esse mentes duss fateor, divinan
et humanam. Nam constat intellectum increatum
iutelleetui creato fuisse unitum, intellectumque pa-
tiendi nescium umitum esse cum intellectu patiblli,
qui medius fuit inter suhtilitatem divinitatis il-
lius, et erassitiem corporis ejus, quemadmodurns
Gregorius Τheclogus (4) tradidit. Peæditus porro
est duabus voluntatibus (5), quia non reperitur
natura operationis expers. Etenim vita hac pri-
mnerus locum non habet in una natura, llli vero mum quidpiam est in natura humana, ipsaque ejus
NolÆ.
unitum est animæ,et per eam corgpnri. iar, inqait.
regiam mediamque gradientes, et conlusionem et se-
ctionem abominamur, μόνην δὲ κατὰ ψυχὴν ἀσπαζό-
μεθα τὴν ἀσύγχυτον ὀμοῦ καὶ ἀμέριστον θεότητος
ἕνωσιν καὶ μόνην γνωρίζειν ἐπίσταται ἡ φυσικὴ
καθʼ ὑπόστασιν σύνοδος. Ταύτῃ γὰρ ἀλλήλαις ἑνού-
μεναι, θεότης τε καὶ ἀνθρωπότης, ἐσχήκασιν ἵνα
μήτε τροπὴν, μήτε διαίρεσιν πάθοιεν. Secundum
animam solam amplectimκr iscoufusams et indivul-
sam deitatis et Aumanitatis unionem, quam solam
exprimere norit naturalis (i. e. realis naturarum)
concursus aecundum hypostasim. Hæc enim invicem
unitæ, deitas et humanitas, hnbuerunt, ut neque
ccnversionem ueeue divisionem admitterent,
(5) Praæditus rero est duabus voluntatibus et opera-
tionibus. Εx duabus naturis operationum duplex ge-
nussubsequitur.Hisomnibusadmodum adversabatur
olimi Acacius Melitinensis,quitemporedissidii Nesto-
riani hæc scribebat in epistola ad Cyrillum Alexan-
drinumn quæ in excerptis Τragædiæ lrenæi Τyrii ex
dupliti translatione habetur cap.83 et 28 : Rοgο εe-
lum tuum, aiebat, qui secandam Deum est, nt pre can-
ctis quidem æquafter Ecclesiis cogites, st...
.. ogpd-
tur unusquisque publice anathematixare Nesterii et
heoderi dogmata. Prrcipue hos, qui dicunt duas
naturas post unitionem proprleunamquamrqute oBeran-
tem. Eorum namque qui in Germanicia sust, aliquos
erperientatus, inrem quidem duos filios dicere recu-
santes: at vvero duas naturas dicere non abnuentes.
Unde, si concedatur ut dicatur atque doceatur σὸ
eis quia unuquæque natura ger seuetmsam operatur,
et hurc quidem passa est, imassiblis illa peransitς