PG 95, col. 434
cum alterius comtmouuione. Verbumo agit et vult
quatenus Deus est id quod divinitatis proptium
est, et ipsum per se etiam agit vultque qua parte
homo est, illud quod carni proprium est. Dtraque
autem operatio una eademque fit, humana vqlun-
tate sequente divinam voluntatem quatenus liberi
arbitrii est: quo it ut operatio divina in opera-
tionem illius humanam agat. Quapropter quælibet
nnatura operationes exerit proprietate sua naturali,
ct verbum per eas amubas propter utriusque unio-
nem, nestra alteri repugnante, salutem nostram
patravit. Nam voluntatem suam humanam exscruit
exercitio naturali, ebediendo divinæ voluntati,cui
colligata esset. Neque peccatum fecit, neque dolus
inventus est in ore ejus 7, et idcirco morti obao-
xius non fuit, quia immunis fuit a peccato, ut qui
Deus et homo esset; qui per utramque naturam
abstulit peccata nostra. Morbos quoquc nostros
portavit, et mortem nostram suscepit, cum subje-
ctus non esset morti, quia peccare non potera1.
Quocirca factus est primitiæ resurrectionis nostræ,
solutis doloribus mortis, nosque resuscitando se-
cum, et collocando in excelsis cclestibus in dex--
tera bei Patris sui.
XI. Baptismus, judicium, vita œtsrna. Coufiteor
insuper unum baptisma ad pœnitentiam, per boni-
tatem et gratiam Dei Domiui nostri, qui dixit ba-
ptixare eos in nomine Patris, et Filii, et Spiritus
sancti, et ut custodirent mandata sua. Ait enim :
Docete eos servare quæ mandavi pobis V: quodque
futurum sit gaudium magnum in cœlis pro uno
peccatore pœniteutiam agente ⁹. Itemque : Pæni-
tentiam agite: appropineuavit enim regnums crlo-
rum V¹, Confiteor insuper resurrectiunem mortuo-
rum; resurrectionem, inquam, corporis, qua beata
fiet anima, unaque hæreditstis compos. Gonfiteor
esse judicium et remunerationem, ac Jesum Chγἱ-
stum judicem fore, qui veniet judicaturus unue-
quemque juxta opera sua. Denique confiteor unan
vitam æternam, cujus non erit finis, nec non per-
petuum supplicium fore perinde atque vitam æter-
No.æ.
natararum; et clteraær dicere esse divinitatem, elre-
rams corpus. Sir enim supersignando adjecisse e
Quia impassibilis Divinitas, quia duæ uaturæ.
Quod nullus horum qut nunc suntin Ponto habitantes
aut dirit aut sapuit. Et sunt hæc manifestissimα
convictio contra illos, Et utinam contingat enma, qsi
est ex vicims tuis (Rabbulam,nifallor, Edesseaum),
occurrere in hanc confessionem, et alios qui ultrα
Τaurum sunt (inter quos Acacius) et omnia ipsis
quoque soluta sunt. Duas itaque naturas in persona
Verbi substantes Cyrillus agnnscebat, nec nisi eas
ὑφεστώσας, id est in seipsis subsistentes negabat,
ut declarat epist. 2 ad Success., ubi insuper Ver-
bum divinum humanitatis natura, qtam sibi pro-
priam fecit, non deitatis, esse passum, docet, ut
sæpe alibi, ut nec ipsi quorumdam suorum error
nisi per summam injuriam aingi possit.
quatenus Deus est id quod divinitatis proptium
est, et ipsum per se etiam agit vultque qua parte
homo est, illud quod carni proprium est. Dtraque
autem operatio una eademque fit, humana vqlun-
tate sequente divinam voluntatem quatenus liberi
arbitrii est: quo it ut operatio divina in opera-
tionem illius humanam agat. Quapropter quælibet
nnatura operationes exerit proprietate sua naturali,
ct verbum per eas amubas propter utriusque unio-
nem, nestra alteri repugnante, salutem nostram
patravit. Nam voluntatem suam humanam exscruit
exercitio naturali, ebediendo divinæ voluntati,cui
colligata esset. Neque peccatum fecit, neque dolus
inventus est in ore ejus 7, et idcirco morti obao-
xius non fuit, quia immunis fuit a peccato, ut qui
Deus et homo esset; qui per utramque naturam
abstulit peccata nostra. Morbos quoquc nostros
portavit, et mortem nostram suscepit, cum subje-
ctus non esset morti, quia peccare non potera1.
Quocirca factus est primitiæ resurrectionis nostræ,
solutis doloribus mortis, nosque resuscitando se-
cum, et collocando in excelsis cclestibus in dex--
tera bei Patris sui.
XI. Baptismus, judicium, vita œtsrna. Coufiteor
insuper unum baptisma ad pœnitentiam, per boni-
tatem et gratiam Dei Domiui nostri, qui dixit ba-
ptixare eos in nomine Patris, et Filii, et Spiritus
sancti, et ut custodirent mandata sua. Ait enim :
Docete eos servare quæ mandavi pobis V: quodque
futurum sit gaudium magnum in cœlis pro uno
peccatore pœniteutiam agente ⁹. Itemque : Pæni-
tentiam agite: appropineuavit enim regnums crlo-
rum V¹, Confiteor insuper resurrectiunem mortuo-
rum; resurrectionem, inquam, corporis, qua beata
fiet anima, unaque hæreditstis compos. Gonfiteor
esse judicium et remunerationem, ac Jesum Chγἱ-
stum judicem fore, qui veniet judicaturus unue-
quemque juxta opera sua. Denique confiteor unan
vitam æternam, cujus non erit finis, nec non per-
petuum supplicium fore perinde atque vitam æter-
No.æ.
natararum; et clteraær dicere esse divinitatem, elre-
rams corpus. Sir enim supersignando adjecisse e
Quia impassibilis Divinitas, quia duæ uaturæ.
Quod nullus horum qut nunc suntin Ponto habitantes
aut dirit aut sapuit. Et sunt hæc manifestissimα
convictio contra illos, Et utinam contingat enma, qsi
est ex vicims tuis (Rabbulam,nifallor, Edesseaum),
occurrere in hanc confessionem, et alios qui ultrα
Τaurum sunt (inter quos Acacius) et omnia ipsis
quoque soluta sunt. Duas itaque naturas in persona
Verbi substantes Cyrillus agnnscebat, nec nisi eas
ὑφεστώσας, id est in seipsis subsistentes negabat,
ut declarat epist. 2 ad Success., ubi insuper Ver-
bum divinum humanitatis natura, qtam sibi pro-
priam fecit, non deitatis, esse passum, docet, ut
sæpe alibi, ut nec ipsi quorumdam suorum error
nisi per summam injuriam aingi possit.