PG 95, col. 97
Εἰ βούλει δὲ, προσθήσωμεν τῷ ἀφελεῖ τούτῳ λόγῳ, A Quod si tibi ingratum non fuerit, huic quoque
ὡς χρυσοῦν ἐπισφράγισμα, καὶ περὶ τοῦ κατʼ εἰκόνα,
καὶ καθʼ ὀμοίωσιν, μικρὸν τοῦ τιμιωτάτου πάντων
τῶν τοῦ Θεοῦ κτισμάτων, τὸ νοερὸν καὶ λογικὸν ζῶον
ὁ ἄνθρωπος, μόνος ἐκ πάντων κατʼ εlκόνα ἐστὶ, καὶ
καθ ʼόμοίωαιν Θεοῦ. Κατʼ εἰκόνα μὲν λέγεται πᾶς
ἄνθρωπος, κατὰ τὸ τοῦ νοὸς ἀξίωμα, καὶ τὸ τῆς
ψυχῆς, ἤτοι τὸ ἀκατάληπτον, τὸ ἀθεώρητον, τὸ ἀθά-
νατον, τὸ αὐτεξούσιον, ναὶ μὴν καὶ τὸ ἀρχηγὸν, καὶ
τεκνογονικὸν, καὶ οἰκοδομικόν· καθʼ ὁμοίωσιν δὲ,
κατὰ τὸν τῆς ἀρετῆς λόγον, καὶ τὰς θεωνύμους
ταύτας καὶ θεομιμήτους πράξεις, ἤγουν κατὰ
τὸ φιλανθρώπως πρὸς τὸ ὀμογενὲς διακεῖσθαι·
οἰκτείρειν τε καὶ ἐλεεῖν, καὶ ἀγαπᾷν τὸ ὁμό-
δουλον , εὐσπλαγχνίαν τε πᾶσαν καὶ συμπάθειαν et quas cum exsequimur, Deum imitamur: hoc est
ἐνδείκνυσθαι. « Τίνεσθε γὰρ, φησὶ Χριστὸς ὁ Θebe, V pumano animo homines amplecti, eadem servitute
οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν οὐρσ-
νοῖς οἱκτίρμων ἐστί. » Καὶ τὸ μὲν κατʼ εἰκόνα, πᾶς
ἄνθρωπος κέκτηται· ἀμεταμέλητα γὰρ τὰ χαρίσματα
τοῦ Θεοῦ· τὸ δὲ καθʼ ὁμοίωσιν, σπάνιοι, καὶ μόνοι
οἱ ἐνάρετοι καὶ ἅγιοι, καὶ τὴν τοῦ Θεοῦ ἀγαθότητα
κατὰ τὸ δυνατὸν ἀνθρώποις μιμούμενοι· οὕτως
ὑπεραγάθου φιλανθρωπίας ἀξιωθείημεν καὶ ἡμεῖς,
εὐαρεστήσαντες αὐτῷ διʼ ἀγαθοεργίας, καὶ μιμηταὶ
γενόμενοι τῶν ἀπʼ αἰῶνος εὐαρεστησάντων Χριστῷ·
ὅτι αὐτῷ ἐστιν ἔλεος, καὶ αὐτῷ πρέπει πᾶσα δόξα,
τιμὴ, καὶ προσκύνησις, καὶ τῷ ἀνάρχῳ Πατρὶ, καὶ
τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι,
νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.
Quoniam ipsius est misericordia, et ipsi debetur gloria, honor, et adoratio cum Patre, sine prin-
cipio, et sanctissimo et bono et vivifico Spiritu ipsius, nunc et semper, et in sæcula sæculorum.
Amen.
⁴ Luc. ν, 36.
Noxæ.
(55) Hæc auctoris mentem non satis promere vi.- tirudinem, καθʼ ὀμοίωσιν : quæ quidem similitudo,
dentur: non enim quia a Deo præscriptæ suut juxta Græciæ potissimum tractatores, in virtutum
actiones nostræ, θεώνυμοι, dicuntur; sed magis cultu sita est.
quia quiddam divinum sunt, hominesque Deos
faciunt.
(6) Imo etiam secundum imaginem, κατʼ εἰ- tractatum suum absolvit, ac deinde ad Patrem, ac
κόνα, et paulo post rursum secundum omnes Scri- Spiritum sanctum.
pturæ interpretes vertendum erat, secundum simi-
ss bE INXTITETION
ET IuOs q6 Æ s0ssEqUuNTuR nssET AIouuΟs.
S9Xuasεεεε ν αNe
Introductionem hanc elementaremJoannes Damaascenus viva voce dictsvit, quæ veluti pr-
parstoris esset,ad intelligenda quæcunque de fidei dogmatis, orstionibus tribus quæ proxime
subsequuntur, edisseruit adversus Acephalos seu Monophysitas, Monotheletas, et Nestorianos.
Nondum enim dislecticum opus conscripserat, nec proinde librum De fide οrthοdοxæa, in
quo postes pressiori, compendiariaque magis rstione omonia contulit, quæ in tribus istis
dissertationibus fusius explicatiusque digesserat. In editionibus Coloniensi et Basleensibus,
ὡς χρυσοῦν ἐπισφράγισμα, καὶ περὶ τοῦ κατʼ εἰκόνα,
καὶ καθʼ ὀμοίωσιν, μικρὸν τοῦ τιμιωτάτου πάντων
τῶν τοῦ Θεοῦ κτισμάτων, τὸ νοερὸν καὶ λογικὸν ζῶον
ὁ ἄνθρωπος, μόνος ἐκ πάντων κατʼ εlκόνα ἐστὶ, καὶ
καθ ʼόμοίωαιν Θεοῦ. Κατʼ εἰκόνα μὲν λέγεται πᾶς
ἄνθρωπος, κατὰ τὸ τοῦ νοὸς ἀξίωμα, καὶ τὸ τῆς
ψυχῆς, ἤτοι τὸ ἀκατάληπτον, τὸ ἀθεώρητον, τὸ ἀθά-
νατον, τὸ αὐτεξούσιον, ναὶ μὴν καὶ τὸ ἀρχηγὸν, καὶ
τεκνογονικὸν, καὶ οἰκοδομικόν· καθʼ ὁμοίωσιν δὲ,
κατὰ τὸν τῆς ἀρετῆς λόγον, καὶ τὰς θεωνύμους
ταύτας καὶ θεομιμήτους πράξεις, ἤγουν κατὰ
τὸ φιλανθρώπως πρὸς τὸ ὀμογενὲς διακεῖσθαι·
οἰκτείρειν τε καὶ ἐλεεῖν, καὶ ἀγαπᾷν τὸ ὁμό-
δουλον , εὐσπλαγχνίαν τε πᾶσαν καὶ συμπάθειαν et quas cum exsequimur, Deum imitamur: hoc est
ἐνδείκνυσθαι. « Τίνεσθε γὰρ, φησὶ Χριστὸς ὁ Θebe, V pumano animo homines amplecti, eadem servitute
οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν οὐρσ-
νοῖς οἱκτίρμων ἐστί. » Καὶ τὸ μὲν κατʼ εἰκόνα, πᾶς
ἄνθρωπος κέκτηται· ἀμεταμέλητα γὰρ τὰ χαρίσματα
τοῦ Θεοῦ· τὸ δὲ καθʼ ὁμοίωσιν, σπάνιοι, καὶ μόνοι
οἱ ἐνάρετοι καὶ ἅγιοι, καὶ τὴν τοῦ Θεοῦ ἀγαθότητα
κατὰ τὸ δυνατὸν ἀνθρώποις μιμούμενοι· οὕτως
ὑπεραγάθου φιλανθρωπίας ἀξιωθείημεν καὶ ἡμεῖς,
εὐαρεστήσαντες αὐτῷ διʼ ἀγαθοεργίας, καὶ μιμηταὶ
γενόμενοι τῶν ἀπʼ αἰῶνος εὐαρεστησάντων Χριστῷ·
ὅτι αὐτῷ ἐστιν ἔλεος, καὶ αὐτῷ πρέπει πᾶσα δόξα,
τιμὴ, καὶ προσκύνησις, καὶ τῷ ἀνάρχῳ Πατρὶ, καὶ
τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι,
νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.
Quoniam ipsius est misericordia, et ipsi debetur gloria, honor, et adoratio cum Patre, sine prin-
cipio, et sanctissimo et bono et vivifico Spiritu ipsius, nunc et semper, et in sæcula sæculorum.
Amen.
⁴ Luc. ν, 36.
Noxæ.
(55) Hæc auctoris mentem non satis promere vi.- tirudinem, καθʼ ὀμοίωσιν : quæ quidem similitudo,
dentur: non enim quia a Deo præscriptæ suut juxta Græciæ potissimum tractatores, in virtutum
actiones nostræ, θεώνυμοι, dicuntur; sed magis cultu sita est.
quia quiddam divinum sunt, hominesque Deos
faciunt.
(6) Imo etiam secundum imaginem, κατʼ εἰ- tractatum suum absolvit, ac deinde ad Patrem, ac
κόνα, et paulo post rursum secundum omnes Scri- Spiritum sanctum.
pturæ interpretes vertendum erat, secundum simi-
ss bE INXTITETION
ET IuOs q6 Æ s0ssEqUuNTuR nssET AIouuΟs.
S9Xuasεεεε ν αNe
Introductionem hanc elementaremJoannes Damaascenus viva voce dictsvit, quæ veluti pr-
parstoris esset,ad intelligenda quæcunque de fidei dogmatis, orstionibus tribus quæ proxime
subsequuntur, edisseruit adversus Acephalos seu Monophysitas, Monotheletas, et Nestorianos.
Nondum enim dislecticum opus conscripserat, nec proinde librum De fide οrthοdοxæa, in
quo postes pressiori, compendiariaque magis rstione omonia contulit, quæ in tribus istis
dissertationibus fusius explicatiusque digesserat. In editionibus Coloniensi et Basleensibus,