PG 96, col. 1385
fta.
Ἐν ἀνδρείᾳ πολλῇ τῆς θεῖκῆς ίσχύος Χριστὸν
ἐπικαλούμενος, τοὺς ὲν φυλακῇ, μάκαρ, πεπεδημέ·
νους ἐξάγων έλυες.
Ἀγίου πλήρης οὖσα ῘῘνεύματος ἡ καρδία ἡ σὴ,
γλυκεῖαν εὐωδίαν, ὀσμὴν ἀρωματίζουσα, αἴγλη
συμμιγῆ, καὶ φωτὶ κεκραμένην πάλιν ἀπέπνεεν.
Θεοτοκίον. - Τὴν ὑπὲρ ἔννοιάν σου“γέννησιν έρ-
μηνεῦσαι βροτῶν πτωχόνοια οὐ σθένει· ό λόγος γάρ
ἀνέκφραστος ταύτης παντελῶς, καὶ ό τρόπος, Παρ-
θένε, άκατανόητος. ,
’ῼδὶι E'. Πρὸς σὲ όρθρίζωι
Ῥαγῆναι κόσμου, καὶ προσκολληθῆναι τῷ κα-
λοῦντι Δεσπότῃ, πρὸς θείας ἀπολαύσεις ὑπερκοο
σμίους, τοὺς ὲν κόσμῳ θορύϐους μισήσαντας, τοῖς
γλυκέσι σου λόγοις πολλοὺς ἔπεισας.
’ἰσχὺν καὶ σθένος θεῖον ὲξωσμένος, καὶ περιπε-
φραγμένος αθλῳ παντευχίᾳ, ταῖς τοῦ Βελίαρ οὐκ
ἑτρώθης βολίσιν. ἀλλ’ έτρωσας τὴν καρδίαν ἐκείνου
τὴν πα μϐέϐηλον.
Τετράορον άρμα, ὄχημα πυρφόρον ἀρετῶν τὴν
τετράδα πηξάμενος ἀνῆλθες είς τὸν οὐρανὸν, ὅπου
πρόδρομος πρώην ἀνῆλθε Χριστὸς, τῷ προσώπῳ αύ-
τοῦ ἐποφθησόμενος.
Ὦς ἃλας θεῖον, μάκαρ, ἐνεϐλήθης εἰς τὸν σύμ-
πάντα κόσμον, ἱστῶν τὴν σηπεδόνα τῆς ἀθυμίας, καὶ
ξηραίνων τὴν ῥύσιν τῶν θλίψεων, καὶ συνάγων καὶ
σφίγγων χαυνωθείσας ψυχάς.
Θεοτοκίον. - Μὴ ὲκιρυτήσας τῶν πατρῴων κόλ-
πων, τοῖς μητρῲοις σου κόλποις καθέζεται, Παρ-
θένε, Χριστὸς ὁ Θεόςο ὁ ἀμήτωρ προῆλθεν ἀπά-
τωρ ἐκ σοῦ ° Ἀϐραάμ δὲ τοὺς κόλπους πάλιν
ἢνοίξω.
’ῼδὴ εἶ’. Συνεάχέθη ἀλλ’ οὐ κατε[σχέθηῖ.
’Υπακούσας ἀλλ’ ού παρακούσας, μάκαρ, τῆς
θείας ἐντολῆς, ἥτις φησί’ Μὴ γνώτω ἡ λαιά σου τῆς
δεξιᾶς τὸ ἔργον, πολλῷ ταύτην ύπερήλασας, οὐδ’
αὐτὸν ὃν εὐηργέτεις ἄνδρα παραδεξάμενος κοινω-
νὺν τῆς βουλῆς, οὐδὲ τοῦ σκοποῦ τοῦ σοῦ συνίστορα.
Ῥιζοτόμος ἀλλ’ ού φυτοκόμος πάσης κακίας
πέφηναςο ὲμφύτευὰόν μοι, Πάτερ, εὐθαλῆ συν-
ηρεφῆ στελέχη, κατασκίους πολυχύτους ὄρπηκας
ἀρετῶν καὶ ἱερῶν χαρίτων, τὴν ἀκανθώδη μου βλά-
στην ριζοτομῶν, καὶ τὰς ἐμπαθεῖς παραφυάδας
πιμπλῶν.
Οὐρανίου ἀλλ’ οὐκ ἐπιγείου δόξης τυχεῖν ἐπιπο-
θῶν, τὴν συρομένην κάτω ὑπερεῖδες ώς παρερχοι
μένην, ὡς λυομένην, ὡς σκιᾷ κατάλληλον, ώς ὀνείρῳ
παρεικαζομένην, ώς ἀνυπόστατον καὶ ὁμοίαν τρα-
νῶς καπνῷ πρὸς ἀέρα διαρῤέοντι.
Βεϐηλώσας ἀλλ’ ού καθηλώσας ἐκ τοῦ σοῦ φόϐου
τάς ἐμάς σάρκας, καί τὴν ἁγνείαν ώς ό βέϐηλος
Ἠσαῦ καὶ πόρνος, λύσας λαγνείᾳ, πόρνης μέλη
βέϐηλα τά σά μέλη τά ήγιασμένα, Χριστὲ,πε-
ποίηκα ο ὅθενμε ταῖς εὐχαῖς τοῦ σοῦ Νικολάου πάλιν
ἅγνισον. ’
Parnm. Gn. XCVI.
Ἐν ἀνδρείᾳ πολλῇ τῆς θεῖκῆς ίσχύος Χριστὸν
ἐπικαλούμενος, τοὺς ὲν φυλακῇ, μάκαρ, πεπεδημέ·
νους ἐξάγων έλυες.
Ἀγίου πλήρης οὖσα ῘῘνεύματος ἡ καρδία ἡ σὴ,
γλυκεῖαν εὐωδίαν, ὀσμὴν ἀρωματίζουσα, αἴγλη
συμμιγῆ, καὶ φωτὶ κεκραμένην πάλιν ἀπέπνεεν.
Θεοτοκίον. - Τὴν ὑπὲρ ἔννοιάν σου“γέννησιν έρ-
μηνεῦσαι βροτῶν πτωχόνοια οὐ σθένει· ό λόγος γάρ
ἀνέκφραστος ταύτης παντελῶς, καὶ ό τρόπος, Παρ-
θένε, άκατανόητος. ,
’ῼδὶι E'. Πρὸς σὲ όρθρίζωι
Ῥαγῆναι κόσμου, καὶ προσκολληθῆναι τῷ κα-
λοῦντι Δεσπότῃ, πρὸς θείας ἀπολαύσεις ὑπερκοο
σμίους, τοὺς ὲν κόσμῳ θορύϐους μισήσαντας, τοῖς
γλυκέσι σου λόγοις πολλοὺς ἔπεισας.
’ἰσχὺν καὶ σθένος θεῖον ὲξωσμένος, καὶ περιπε-
φραγμένος αθλῳ παντευχίᾳ, ταῖς τοῦ Βελίαρ οὐκ
ἑτρώθης βολίσιν. ἀλλ’ έτρωσας τὴν καρδίαν ἐκείνου
τὴν πα μϐέϐηλον.
Τετράορον άρμα, ὄχημα πυρφόρον ἀρετῶν τὴν
τετράδα πηξάμενος ἀνῆλθες είς τὸν οὐρανὸν, ὅπου
πρόδρομος πρώην ἀνῆλθε Χριστὸς, τῷ προσώπῳ αύ-
τοῦ ἐποφθησόμενος.
Ὦς ἃλας θεῖον, μάκαρ, ἐνεϐλήθης εἰς τὸν σύμ-
πάντα κόσμον, ἱστῶν τὴν σηπεδόνα τῆς ἀθυμίας, καὶ
ξηραίνων τὴν ῥύσιν τῶν θλίψεων, καὶ συνάγων καὶ
σφίγγων χαυνωθείσας ψυχάς.
Θεοτοκίον. - Μὴ ὲκιρυτήσας τῶν πατρῴων κόλ-
πων, τοῖς μητρῲοις σου κόλποις καθέζεται, Παρ-
θένε, Χριστὸς ὁ Θεόςο ὁ ἀμήτωρ προῆλθεν ἀπά-
τωρ ἐκ σοῦ ° Ἀϐραάμ δὲ τοὺς κόλπους πάλιν
ἢνοίξω.
’ῼδὴ εἶ’. Συνεάχέθη ἀλλ’ οὐ κατε[σχέθηῖ.
’Υπακούσας ἀλλ’ ού παρακούσας, μάκαρ, τῆς
θείας ἐντολῆς, ἥτις φησί’ Μὴ γνώτω ἡ λαιά σου τῆς
δεξιᾶς τὸ ἔργον, πολλῷ ταύτην ύπερήλασας, οὐδ’
αὐτὸν ὃν εὐηργέτεις ἄνδρα παραδεξάμενος κοινω-
νὺν τῆς βουλῆς, οὐδὲ τοῦ σκοποῦ τοῦ σοῦ συνίστορα.
Ῥιζοτόμος ἀλλ’ ού φυτοκόμος πάσης κακίας
πέφηναςο ὲμφύτευὰόν μοι, Πάτερ, εὐθαλῆ συν-
ηρεφῆ στελέχη, κατασκίους πολυχύτους ὄρπηκας
ἀρετῶν καὶ ἱερῶν χαρίτων, τὴν ἀκανθώδη μου βλά-
στην ριζοτομῶν, καὶ τὰς ἐμπαθεῖς παραφυάδας
πιμπλῶν.
Οὐρανίου ἀλλ’ οὐκ ἐπιγείου δόξης τυχεῖν ἐπιπο-
θῶν, τὴν συρομένην κάτω ὑπερεῖδες ώς παρερχοι
μένην, ὡς λυομένην, ὡς σκιᾷ κατάλληλον, ώς ὀνείρῳ
παρεικαζομένην, ώς ἀνυπόστατον καὶ ὁμοίαν τρα-
νῶς καπνῷ πρὸς ἀέρα διαρῤέοντι.
Βεϐηλώσας ἀλλ’ ού καθηλώσας ἐκ τοῦ σοῦ φόϐου
τάς ἐμάς σάρκας, καί τὴν ἁγνείαν ώς ό βέϐηλος
Ἠσαῦ καὶ πόρνος, λύσας λαγνείᾳ, πόρνης μέλη
βέϐηλα τά σά μέλη τά ήγιασμένα, Χριστὲ,πε-
ποίηκα ο ὅθενμε ταῖς εὐχαῖς τοῦ σοῦ Νικολάου πάλιν
ἅγνισον. ’
Parnm. Gn. XCVI.