PG 96, col. 701
ὀφειλὴν ἁποτίσωμεν. Ἐπεὶ καὶ λόγος ἐστὶν, (81)
ἀγρώτας τινὰς τοῖς ἀροτῆρσι βουσὶ τῆς γῆς τοὺς
αὖλακας τέμνοντας, βασιλέα παριόντα θεάσασθαι,
σεμνῶς μὲν τῇ ἁλουργίδι κοσμούμενον, φαιδρυνόμε-
νον δέ τῇ αἴγλῃ τοῦ διαδήματος, καὶ τῷ ἀπείρῳ
πλήθει τῶν δορυφόρων κύκλῳ περιστοιχιζόμενον, (82)
ἐπεὶ παρῆν οὐδὲν, ὂ τότε τῷ μέδοντι δωροφορησω·
σιν, ἀμελλητὶ ταῖς χερσὶν ὕδωρ άπαρυσάμενον ἕνα
(παρέρρει γάρ ἐγγύθεν ἀφθόνως τά νάματα), δῶ-
ρον κεκοιμικέναι τῷ αὐτοκράτορι. Πρὸς ὃν φάναι τὸν
βασιλέα · Τί τοῦτο, ὦ παῖ; τὸν δέ θαρσαλέως ἀντ-
αποκρίνασθαιο '0 μοι παρῆν, τοῦτο κεκόμικα, κρίνας
ἄριστα τῇ ἐνδείᾳ τὴν προθυμίαν μὴ ἐγκαλύπτεσθαι.
Σὺ γὰρ τῶν ἡμετέρων οὑκ ἐπιδεὴς, οὐδὲ ἐθέλων τῶν
παρ’ ἡμῖν ἦ τὴν εὔνοιαν. Ἡμῖν δὲ χρέος ἐστὶν ἅμα καὶ¹
ἔπαινος τὸ τελούμενον. Δόξα γάρ οἶδεν ἐπακολουθεῖν
ὼς τὰ πολλά τοῖς εύγνώμοσιν. Εϊτα τὸν βασιλέα θαυ-
μάσαντα , ἐπαινέσαι μὲν τὸ σοφὸν , ἀποδέξασθαι δὲ
μετ’ εὐνοίας τὴν προθυμίαν, πλείσταις δ’ ὅσαις δω-
ρεαῖς φιλοτίμως αὑτὸν ἀνταμείψασθαι. Et τοίνυν
ἐκεῖνος ό ὑπέροφρυς τύραννος τῆς πολυτελείας προ-
κέκρικε τὴν εῦνοιαν, αῦτη ή ὅντως ἀγαθὴ Δέσποινα,
ὴ τοῦ μόνου ἀγαθοῦ Θεοῦ Μήτηρ, οὗ ἡ πγκατάὸασις
ἄπειρος, τοῦ τὰ δύο λεπτά τῶν πολλῶν καρπωμάτων
προκρίναντος, ού μᾶλλον ἡμῶν ἀποδέξεται τὴν πρό-
θεσιν, οῦ τὴν δύναμιν κρίνουσα; Ναὶ μὴν ἀποδέξε-·
ται, ὡς ὀφειλὴν μὲν προσάγοντας , ἀντιμετρήσει τὰ
ἀσύγκριτα. Ἐπεὶ οῦν τὸ λέγειν ἐκ παντὸς ἀναγκαῖον,
ὥστε τὸ χρέος ἀφοσιώσασθαι, φέρε πρὸς αὐτὴν τὸν
λόγον τρέφωμεν ὦδε. λ
γ’. Τί δὲ προσείπωμεν, Δέσποινα; τίσι δὲ (85)
προσφθεγξόμεθα pinnat; ποίοις δὲ ἐγκωμίοις τὴν
οὴν ἱερὰν καὶ⁹ δεδοξασμένην στέψομεν (84) κε-
φαλὴν, τὴν ἀγαθοδότιν, τὴν πλουτοδότειραν , τοῦ
ἀνθρωπείου γένους τὸ ἐγκαλλώπισμα , τὸ αὔχημα
πάσης τῆς κτίσεως, δι’ ᾔν ὡς ἀληθῶς μεμκὰρισται;
’ον γὰρ οὐκ ἐχώρει τδ πρότερον, διὰ σοῦ κεχώρηκεν.
UB ἀτενίσαι οὐκ ἐσθένει, ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ
κατοπτρίζεται.Ἀνοιξον ἡμῖν, ὦ Λόγε Θεοῦ , τὸ βραο
δὲγλωσσον στόμα. Ab; ἐν ἀνοίξει χειλέων ήμῶν χα-
ριέστατον λόγον. Ἐμπνευσον ἡμῖν τὴν τοῦ Πνεύμα-
τος χ-ἀριν, δι’ ἦς ἁλιεῖς ῥητορεύουσι, καὶ ἀγράμματοι
λαλοῦσι σοφίαν τὴν ὑπὲρ ἄνθρωπον · ῐνα καὶ ἡμεῖς οί
ἰσχνόφωνοι εὐπορήσωμεν τῆς σῆς φιλτάτης μητρὸς
κᾶν ἀμυδρῶς γέπως μεγαλεῖα φθέγξασθαι. Αὕτη γὰρ
ὲκ γενεῶν ἀρχαίων ἐκλελεγμένη , τῇ προωρισμένῃ
βουλῇ καὶ εύδοκίᾳ τοῦ σε ἀχρόνως , ἀρῤεύστως τε
καὶ ἀπαθῶς γεννήσαντος Θεοῦ καὶ Πατρὺς , ἱλεσμδν
" Artaxerxes Persarum rex, de quo Plutarchus in
var. “ ll Cor. tu, 18.
(33 Germ. ἀρώτας.
(8 lt. εἷτα ἐπεὶ
lt. εἷταέπεὶ παρῆν οὐδὲν ὅτε τῷ τυράννῳ
,(82) lt. εἷταέπεὶ παρῆν οὐδὲν ὅτε τῷ τυράννῳ (84)“. χάραν.
ρον.
ἀγρώτας τινὰς τοῖς ἀροτῆρσι βουσὶ τῆς γῆς τοὺς
αὖλακας τέμνοντας, βασιλέα παριόντα θεάσασθαι,
σεμνῶς μὲν τῇ ἁλουργίδι κοσμούμενον, φαιδρυνόμε-
νον δέ τῇ αἴγλῃ τοῦ διαδήματος, καὶ τῷ ἀπείρῳ
πλήθει τῶν δορυφόρων κύκλῳ περιστοιχιζόμενον, (82)
ἐπεὶ παρῆν οὐδὲν, ὂ τότε τῷ μέδοντι δωροφορησω·
σιν, ἀμελλητὶ ταῖς χερσὶν ὕδωρ άπαρυσάμενον ἕνα
(παρέρρει γάρ ἐγγύθεν ἀφθόνως τά νάματα), δῶ-
ρον κεκοιμικέναι τῷ αὐτοκράτορι. Πρὸς ὃν φάναι τὸν
βασιλέα · Τί τοῦτο, ὦ παῖ; τὸν δέ θαρσαλέως ἀντ-
αποκρίνασθαιο '0 μοι παρῆν, τοῦτο κεκόμικα, κρίνας
ἄριστα τῇ ἐνδείᾳ τὴν προθυμίαν μὴ ἐγκαλύπτεσθαι.
Σὺ γὰρ τῶν ἡμετέρων οὑκ ἐπιδεὴς, οὐδὲ ἐθέλων τῶν
παρ’ ἡμῖν ἦ τὴν εὔνοιαν. Ἡμῖν δὲ χρέος ἐστὶν ἅμα καὶ¹
ἔπαινος τὸ τελούμενον. Δόξα γάρ οἶδεν ἐπακολουθεῖν
ὼς τὰ πολλά τοῖς εύγνώμοσιν. Εϊτα τὸν βασιλέα θαυ-
μάσαντα , ἐπαινέσαι μὲν τὸ σοφὸν , ἀποδέξασθαι δὲ
μετ’ εὐνοίας τὴν προθυμίαν, πλείσταις δ’ ὅσαις δω-
ρεαῖς φιλοτίμως αὑτὸν ἀνταμείψασθαι. Et τοίνυν
ἐκεῖνος ό ὑπέροφρυς τύραννος τῆς πολυτελείας προ-
κέκρικε τὴν εῦνοιαν, αῦτη ή ὅντως ἀγαθὴ Δέσποινα,
ὴ τοῦ μόνου ἀγαθοῦ Θεοῦ Μήτηρ, οὗ ἡ πγκατάὸασις
ἄπειρος, τοῦ τὰ δύο λεπτά τῶν πολλῶν καρπωμάτων
προκρίναντος, ού μᾶλλον ἡμῶν ἀποδέξεται τὴν πρό-
θεσιν, οῦ τὴν δύναμιν κρίνουσα; Ναὶ μὴν ἀποδέξε-·
ται, ὡς ὀφειλὴν μὲν προσάγοντας , ἀντιμετρήσει τὰ
ἀσύγκριτα. Ἐπεὶ οῦν τὸ λέγειν ἐκ παντὸς ἀναγκαῖον,
ὥστε τὸ χρέος ἀφοσιώσασθαι, φέρε πρὸς αὐτὴν τὸν
λόγον τρέφωμεν ὦδε. λ
γ’. Τί δὲ προσείπωμεν, Δέσποινα; τίσι δὲ (85)
προσφθεγξόμεθα pinnat; ποίοις δὲ ἐγκωμίοις τὴν
οὴν ἱερὰν καὶ⁹ δεδοξασμένην στέψομεν (84) κε-
φαλὴν, τὴν ἀγαθοδότιν, τὴν πλουτοδότειραν , τοῦ
ἀνθρωπείου γένους τὸ ἐγκαλλώπισμα , τὸ αὔχημα
πάσης τῆς κτίσεως, δι’ ᾔν ὡς ἀληθῶς μεμκὰρισται;
’ον γὰρ οὐκ ἐχώρει τδ πρότερον, διὰ σοῦ κεχώρηκεν.
UB ἀτενίσαι οὐκ ἐσθένει, ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ
κατοπτρίζεται.Ἀνοιξον ἡμῖν, ὦ Λόγε Θεοῦ , τὸ βραο
δὲγλωσσον στόμα. Ab; ἐν ἀνοίξει χειλέων ήμῶν χα-
ριέστατον λόγον. Ἐμπνευσον ἡμῖν τὴν τοῦ Πνεύμα-
τος χ-ἀριν, δι’ ἦς ἁλιεῖς ῥητορεύουσι, καὶ ἀγράμματοι
λαλοῦσι σοφίαν τὴν ὑπὲρ ἄνθρωπον · ῐνα καὶ ἡμεῖς οί
ἰσχνόφωνοι εὐπορήσωμεν τῆς σῆς φιλτάτης μητρὸς
κᾶν ἀμυδρῶς γέπως μεγαλεῖα φθέγξασθαι. Αὕτη γὰρ
ὲκ γενεῶν ἀρχαίων ἐκλελεγμένη , τῇ προωρισμένῃ
βουλῇ καὶ εύδοκίᾳ τοῦ σε ἀχρόνως , ἀρῤεύστως τε
καὶ ἀπαθῶς γεννήσαντος Θεοῦ καὶ Πατρὺς , ἱλεσμδν
" Artaxerxes Persarum rex, de quo Plutarchus in
var. “ ll Cor. tu, 18.
(33 Germ. ἀρώτας.
(8 lt. εἷτα ἐπεὶ
lt. εἷταέπεὶ παρῆν οὐδὲν ὅτε τῷ τυράννῳ
,(82) lt. εἷταέπεὶ παρῆν οὐδὲν ὅτε τῷ τυράννῳ (84)“. χάραν.
ρον.