PG 96, col. 700
Ην. ς
Α
Ἰωάννου ταπεινοῦ καί ἐλαχίστου μονᾳχοῦ καί
πρεσσυῖέρευν ῖεῦ {sancitum ,ἶξτνεάίιέιρῖ εἰς
9
τὴν κοίμὴσινᾉτῆς πανυμνξήτου,ᾲκιξὶ ὑπερενόόο
(Eoo εὐλοίγημέμης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου
καὶ ’Δειπαρθένου Μαρίας.
α’. Marium δικαίων μετ’ ἐγκωμίων γίνεται, gr,
civ ὁ σοφώτατος Σολομῶν. Τίμιος γὰρ ἐναντίον
Κυρίου θάνατος τῶν ὁσίων αὑτοῦ, ὁ Θεοπάτωρ
προέφη Δαϐίδ. Et τοίνυν ἁπάντων δικαίων ἡ μνήμη
μετ’ ἐγκωμίων γίνεται, τῇ πηγῇ τῆς δικαιοσύνης.
καὶτῷ τῆς ὁσιότητος θησαυρῷ, τίς οὐ προσοίσει
τὸν ἔπαινον; οὐχ ἵνα δοξάσῃ, ἀλλ’ ἴνα δοξασθῇ
δόξαν (79) αἰώνιον. ’Δνενδεὲς γὰρ τῆς παρ’ ἡμῶν
δόξης, τοῦ Θεοῦ τὸ σκήνωμα, ἡ πόλις τοῦ Θεοῦ, περὶ
ἧς δεδοξασμένα ὲλαλήθηξκαθως φησι πρὸς αὐτὴνί
Θεῖος Δαϐίδ· Δεδοξασμένα ἐλαλήθη περὶ σοῦ,
πόλις τοῦ Θεοῦ, λέγων. Ποίαν γὰρ ἐκληψόμεϐα
πόλιν τοῦ ἀοράτου καὶ ἀπεριγράπτου Θεοῦ, τοῦ τὰ
πλντα τῇ ἰδίᾳ δρακὶ περιέχοντος, ἀλλ’ ἢ τὴν μόνην
ὄντος ὑπερφυῶς, καὶ ὐπερουσίως τὸν ὕπεροῦσιον τοῦ
Θεοῦ Λόγον ἀπεριγράπτως χωρήσασαν, περὶ ἦς ὃς·
δοξασμένα ὑπ’ αὑτοῦ τοῦ Κυρίου λελάληται; τί γ ρ
ὲπιδοξὸτε ρον τοῦ δέξασθαι τὴν τοῦ Θεοῦ βουλὴν (80),
ἀρχαίαν, ἀληθινήν ;
β’. Ταύτην γὰρ οὐκ ἀνθρωπίνη γλῶττα, οὐκ ἀγ-
γέλων νοῦς ὑπερκοσμίων, κατ’ ἀξίαν εὐφημῆσαι
δύναται, δι’ ἦς ἡμῖν δέδοται τὴν δόξαν Κυρίου τηλ-
αυγῶς ὲνοπτρίζεσθαι. Τί τοίνυνς σιγήσομεν ἄρα.
ὅτι μὴ πρὸς ⁷ἀξίαν εὐφημῆσαι δυνάμεθα, ,ξω-
στελλόμενοι; ”Ηκιστα. ’Υπερόάθμιον δὲ τὸν πόδα
τείνωμεν, τὺ δὴ λεγόμενον, καὶ τοὺς οἰκείους ἀγνοή-
σωμεν ὅρους, καὶ τῶν ἀθίκτων ἀνέδην ἁψώμεθα, τῷ
φόϐῳ τὸν χαλινὸν ἀποπτύσαντες; Οὐδαμῶς· Πόθῳ
δὲ μᾶλλον τὸν φόϐον κεράσαντες, καὶ σύνθετον ἐξ
ἀμφοῖν ἕνα πλέξαντες στέφανον, μεθ’ ἱερᾶς sbic-
,5. "lsa. xxv, 1.
(80) Voces ista: desunt in Germ. ct Colb.
Α
Ἰωάννου ταπεινοῦ καί ἐλαχίστου μονᾳχοῦ καί
πρεσσυῖέρευν ῖεῦ {sancitum ,ἶξτνεάίιέιρῖ εἰς
9
τὴν κοίμὴσινᾉτῆς πανυμνξήτου,ᾲκιξὶ ὑπερενόόο
(Eoo εὐλοίγημέμης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου
καὶ ’Δειπαρθένου Μαρίας.
α’. Marium δικαίων μετ’ ἐγκωμίων γίνεται, gr,
civ ὁ σοφώτατος Σολομῶν. Τίμιος γὰρ ἐναντίον
Κυρίου θάνατος τῶν ὁσίων αὑτοῦ, ὁ Θεοπάτωρ
προέφη Δαϐίδ. Et τοίνυν ἁπάντων δικαίων ἡ μνήμη
μετ’ ἐγκωμίων γίνεται, τῇ πηγῇ τῆς δικαιοσύνης.
καὶτῷ τῆς ὁσιότητος θησαυρῷ, τίς οὐ προσοίσει
τὸν ἔπαινον; οὐχ ἵνα δοξάσῃ, ἀλλ’ ἴνα δοξασθῇ
δόξαν (79) αἰώνιον. ’Δνενδεὲς γὰρ τῆς παρ’ ἡμῶν
δόξης, τοῦ Θεοῦ τὸ σκήνωμα, ἡ πόλις τοῦ Θεοῦ, περὶ
ἧς δεδοξασμένα ὲλαλήθηξκαθως φησι πρὸς αὐτὴνί
Θεῖος Δαϐίδ· Δεδοξασμένα ἐλαλήθη περὶ σοῦ,
πόλις τοῦ Θεοῦ, λέγων. Ποίαν γὰρ ἐκληψόμεϐα
πόλιν τοῦ ἀοράτου καὶ ἀπεριγράπτου Θεοῦ, τοῦ τὰ
πλντα τῇ ἰδίᾳ δρακὶ περιέχοντος, ἀλλ’ ἢ τὴν μόνην
ὄντος ὑπερφυῶς, καὶ ὐπερουσίως τὸν ὕπεροῦσιον τοῦ
Θεοῦ Λόγον ἀπεριγράπτως χωρήσασαν, περὶ ἦς ὃς·
δοξασμένα ὑπ’ αὑτοῦ τοῦ Κυρίου λελάληται; τί γ ρ
ὲπιδοξὸτε ρον τοῦ δέξασθαι τὴν τοῦ Θεοῦ βουλὴν (80),
ἀρχαίαν, ἀληθινήν ;
β’. Ταύτην γὰρ οὐκ ἀνθρωπίνη γλῶττα, οὐκ ἀγ-
γέλων νοῦς ὑπερκοσμίων, κατ’ ἀξίαν εὐφημῆσαι
δύναται, δι’ ἦς ἡμῖν δέδοται τὴν δόξαν Κυρίου τηλ-
αυγῶς ὲνοπτρίζεσθαι. Τί τοίνυνς σιγήσομεν ἄρα.
ὅτι μὴ πρὸς ⁷ἀξίαν εὐφημῆσαι δυνάμεθα, ,ξω-
στελλόμενοι; ”Ηκιστα. ’Υπερόάθμιον δὲ τὸν πόδα
τείνωμεν, τὺ δὴ λεγόμενον, καὶ τοὺς οἰκείους ἀγνοή-
σωμεν ὅρους, καὶ τῶν ἀθίκτων ἀνέδην ἁψώμεθα, τῷ
φόϐῳ τὸν χαλινὸν ἀποπτύσαντες; Οὐδαμῶς· Πόθῳ
δὲ μᾶλλον τὸν φόϐον κεράσαντες, καὶ σύνθετον ἐξ
ἀμφοῖν ἕνα πλέξαντες στέφανον, μεθ’ ἱερᾶς sbic-
,5. "lsa. xxv, 1.
(80) Voces ista: desunt in Germ. ct Colb.