PG 96, col. 817
Εὐχὴ ἑτέρα τοῦ αὐτοῦ Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.
Πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ ναοῦ σου παρέστηκα, καὶ τῶν
δεινῶν λογισμῶν οὐκ ἀφίσταμαι. Ἀλλὰ σὺ , Χριστὲ
6 8564.6 τελώνην δικαιώσας, καί⁸ Χαναναίαν ἐλεήσας,
καί⁸ τῷ λῃστῇ παραδείσου πύλας ἀνοίξας, ἄνοιξόν
μου τὰ σπλάγχνα τῆς φιλανθρωπίας σου , καὶ δέξαι
μου προσερχόμενον, καὶ ἁπτόμενόν .σου, ώς τὴν
πόρνην καὶ τὴν αἰμόρῤουν.Ἡ μὲν γὰρ τοῦ κρασπέ-
δου σου ἁψαμένη , εὐχερῶς τὴν ἴασιν ἔλαϐεν ο ἡ δὲ
τοὺς σοὺς ἁχρόιντους πόδας κρατήσασα, τὴν λύσιν
τῶν ἁμαρτημάτων ἐκομίσατο. Ἐγὼ δὲ 6 ἐλεεινὸς,
ὅλον σου τὸ σῶμα πολλῶν δέξασθαι, μὴ καταφλε-
χθείην , ἀλλὰ δέξαι με ὥσπερ ὲκείνας, καὶ φώτισόν
μου τὰ τῆς ψυχῆς αἰσθητήρια , καταφλέγων μου τὰ
τῆς ἁμαρτιας ἐγκλήματα. Πρεσϐείαις τῆς ἀσπόρως
τεκούσης σε, καὶτῶν ἐπουρανίων δυνάμεωνο ὅτι εὑ-
λογητὸς εἴ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Εὺχὴ ἑτέρα τοῦ αὐτου.
Τετρωμένος καρδίαν εἰμί ἐγώο ὲξέτηξέ με 6 ζῆλός
σου, ἡλλοίωσέ με ἡ ἀγάπη σου, Δέσποτα· δέσμιός
εἰμι τῷ ἔρωξτί σου. Ἐμπλησθείην σου τῶν σαρκῶνο
κορεσθείην τοῦ ζωεροῢ καὶ θεοποιοῦ αἵματός σου·
ἀπολαύσαιμι τῶν ἀγαθῶν· κατατρυφήσαιμι τῆς σῆς
θεότητος· ἄξιος. γενοίμην ἐρχομένῳ μετὰ δόξης ὑπαν-
τῆσαί σοι, ὲναέριος ἁρπαγείς ὲν νεφέλαις σὺν πᾶσι
τοῖς ἐκλεκτοῖς σου, ὡς ἂν ὑμνῶν, καὶ προσκυνῶ , καὶ
δοξάζω. σε εὐχαρίστως ἐν ἐξομολογήσει, σὺν τῷ
ἁνάρχῳ σου Ilath καί τῷ παναγίῳ, καὶ⁵ ἀγαθῷ, καὶ
ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεὶ, καί. εἰς τοὺς
αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. ,
ww
Damasceni carmina et cantica jam olim ante surculi decimi sexti medium Romae excusa
fuerant Grtece Latineque ab Aldo'Manutio. Romano, earumdem interprete, cum aliis Cosmi;
Hiero-solngitaoni, Marci Hydruntini, Theophanis, et genolarii ;. ac subinde Latine tantum ab
Henrico Gravia, ordinis Prcedicatorum, in editione Coloniensi anni 1546, rursumque θῖαζρσ
τι Latine in Basileensi anno 1575, ac tandem in Parisiensibus cditionibus ea: Jacobi Billii
interpretatione._Manutii versionem , quia verbum e verbo_reddid_it__,_~_e regione contentus
Gracinpponendum dumi, paucis hinc-inde mutatis‘; tum deinde Billianam'stricta oratione
m'ctapflfésim δειρῆς)ξο , ut'pote liberioremtac qua: sensum auctoris ca: toto non e/I‘crat.. llis
idem Bittius addidit suam prima: partis Octocclii translationem, a qua nunc edenda abstineo.
dum_cert_o dignoscere potero quinam versus Joannis Damasceni sint, quinam Anatolii, Me-
trophanis et aliorum.
lQANNOl' ΤΟΥ ΔᾹΜΑΣΚΗΝΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ
ΘΕΟΓΟΝΙΑΝ.
Οὗ ἡ ἀκροστιχίς.
Εὐεπίης μελέεσσιν ὲφύμνια ταῦτα λιγαίνει ,
ι). Joannis Damasceui de Christi nativitate, iambi
".‘m‘f‘ml'é ³ (ἶὲἒνβηηἮτίηηε (mem in arma ha" Solveret ut miseri moriens incommoda mundi.
duo dysticha efficiunt.
Versibus his canitur'soboles aztcrna Tonantis,
Πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ ναοῦ σου παρέστηκα, καὶ τῶν
δεινῶν λογισμῶν οὐκ ἀφίσταμαι. Ἀλλὰ σὺ , Χριστὲ
6 8564.6 τελώνην δικαιώσας, καί⁸ Χαναναίαν ἐλεήσας,
καί⁸ τῷ λῃστῇ παραδείσου πύλας ἀνοίξας, ἄνοιξόν
μου τὰ σπλάγχνα τῆς φιλανθρωπίας σου , καὶ δέξαι
μου προσερχόμενον, καὶ ἁπτόμενόν .σου, ώς τὴν
πόρνην καὶ τὴν αἰμόρῤουν.Ἡ μὲν γὰρ τοῦ κρασπέ-
δου σου ἁψαμένη , εὐχερῶς τὴν ἴασιν ἔλαϐεν ο ἡ δὲ
τοὺς σοὺς ἁχρόιντους πόδας κρατήσασα, τὴν λύσιν
τῶν ἁμαρτημάτων ἐκομίσατο. Ἐγὼ δὲ 6 ἐλεεινὸς,
ὅλον σου τὸ σῶμα πολλῶν δέξασθαι, μὴ καταφλε-
χθείην , ἀλλὰ δέξαι με ὥσπερ ὲκείνας, καὶ φώτισόν
μου τὰ τῆς ψυχῆς αἰσθητήρια , καταφλέγων μου τὰ
τῆς ἁμαρτιας ἐγκλήματα. Πρεσϐείαις τῆς ἀσπόρως
τεκούσης σε, καὶτῶν ἐπουρανίων δυνάμεωνο ὅτι εὑ-
λογητὸς εἴ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Εὺχὴ ἑτέρα τοῦ αὐτου.
Τετρωμένος καρδίαν εἰμί ἐγώο ὲξέτηξέ με 6 ζῆλός
σου, ἡλλοίωσέ με ἡ ἀγάπη σου, Δέσποτα· δέσμιός
εἰμι τῷ ἔρωξτί σου. Ἐμπλησθείην σου τῶν σαρκῶνο
κορεσθείην τοῦ ζωεροῢ καὶ θεοποιοῦ αἵματός σου·
ἀπολαύσαιμι τῶν ἀγαθῶν· κατατρυφήσαιμι τῆς σῆς
θεότητος· ἄξιος. γενοίμην ἐρχομένῳ μετὰ δόξης ὑπαν-
τῆσαί σοι, ὲναέριος ἁρπαγείς ὲν νεφέλαις σὺν πᾶσι
τοῖς ἐκλεκτοῖς σου, ὡς ἂν ὑμνῶν, καὶ προσκυνῶ , καὶ
δοξάζω. σε εὐχαρίστως ἐν ἐξομολογήσει, σὺν τῷ
ἁνάρχῳ σου Ilath καί τῷ παναγίῳ, καὶ⁵ ἀγαθῷ, καὶ
ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεὶ, καί. εἰς τοὺς
αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. ,
ww
Damasceni carmina et cantica jam olim ante surculi decimi sexti medium Romae excusa
fuerant Grtece Latineque ab Aldo'Manutio. Romano, earumdem interprete, cum aliis Cosmi;
Hiero-solngitaoni, Marci Hydruntini, Theophanis, et genolarii ;. ac subinde Latine tantum ab
Henrico Gravia, ordinis Prcedicatorum, in editione Coloniensi anni 1546, rursumque θῖαζρσ
τι Latine in Basileensi anno 1575, ac tandem in Parisiensibus cditionibus ea: Jacobi Billii
interpretatione._Manutii versionem , quia verbum e verbo_reddid_it__,_~_e regione contentus
Gracinpponendum dumi, paucis hinc-inde mutatis‘; tum deinde Billianam'stricta oratione
m'ctapflfésim δειρῆς)ξο , ut'pote liberioremtac qua: sensum auctoris ca: toto non e/I‘crat.. llis
idem Bittius addidit suam prima: partis Octocclii translationem, a qua nunc edenda abstineo.
dum_cert_o dignoscere potero quinam versus Joannis Damasceni sint, quinam Anatolii, Me-
trophanis et aliorum.
lQANNOl' ΤΟΥ ΔᾹΜΑΣΚΗΝΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ
ΘΕΟΓΟΝΙΑΝ.
Οὗ ἡ ἀκροστιχίς.
Εὐεπίης μελέεσσιν ὲφύμνια ταῦτα λιγαίνει ,
ι). Joannis Damasceui de Christi nativitate, iambi
".‘m‘f‘ml'é ³ (ἶὲἒνβηηἮτίηηε (mem in arma ha" Solveret ut miseri moriens incommoda mundi.
duo dysticha efficiunt.
Versibus his canitur'soboles aztcrna Tonantis,