PG 96, col. 825
Ὀ χριστοτερπὴς λαὸς ἠξιωμένος ,
Νῦν ποτνιᾶται τῆς παλιγγενεσίας ,
Ὠς ζωοποιοῦ, τὴν χάριν δὲ, Παρθένε,
Νέμοις, άχραντε, προσκυνῆσαι τὸ κλέος.
ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΘΕΟΦΑΝΙΛ ,
Οὖ ἀκροστιχίς ·
Σήμερον άχράντοιο βαλὼν θεοφεγγεῖ πυρσῷ ,
Πνεῦματος ὲνθάπτει νάμασιν ἀμπλακίην ,
Φλέξας παμμεδέοντος ἐῢς πάϊς, ὴπιόων δὲ,
’Υμνηταῖς μελέων τῶνδε δίδωσι χάριν.
Στείόει θαλάσσης κυματούμενον σάλον ,
Ἤπειρον αὖθις Ἰσραὴλ δεδειγμένον ,
Μέλας δὲ πόντος τριστάτας Αἰγυπτίων ,
Ἐκρυψεν ἄρδην ὑδατόστρωτος τάφος ,
Ῥώμῃ κραταιᾷ δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου.
Ὀρθρου φανέντος τοῖς βροτοῖς σελασφόρου ,
Νῦν ἐξ ἐρήμου πρὸς ῥοὰς Ἰορδάνου ,
’Δναξ ὑπέσχες ἡλίου σὺν αὐχένα ,
Χώρου ζοφώδους τὸν γενάρχην ἁρπάσαι ,
Ῥύπου τε παντὸς ὲκκαθάραι τὴν κτίσιν.
’Δναρχε, ῥείθροις συνταφέντα σοι, Λόγε,
Νέον περαίνεις, τὸν φθαρέντα τῇ πλάνῃ.
Ταύτην ἀφράστως πατρόθεν δεδεγμένος,
Ὀπα κρατίστην οὗτος ἡγαπημένος ,
Ἷσος τέμοι παῖς χρηματίζει τὴν φύσιν.
Ὅσοι παλαιῶν ἐκλελύμεθα βρόχων,
δορᾶς λεὼντων συντεθλασμένων μύλας ,
Ἀγαλλιῶμεν, καὶ πλατύνωμεν στόμα,
Λόγῳ πλέκοντες ὲκ λόγων μελῳδίας ,
ᾯ τῶν πρὸς ἡμᾶς ἥδεται δωρημάτων.
Νέκρωσιν ὁ πρὶν ὲμφυτεύσας τῇ κτίσει,
Θηρὸς κακοῦργος σχηματισθεὶς εἰς φύσιν ,
Ἐπισκοτεῖται σαρκικῇ παρουσίᾳ ,
ὀρθρῳ φάναντι προσϐαλὼν τῷ δεσπότῃ ν
Θλᾷν τὴν ἑαυτοῦ δυσμενεστάτην κάραν.
Ἕλκει πρὸς αὑτὸν τὴν θεόδμητον φύσιν ,
Γαστρδς τυράννου συγκεχωσμένην ὅροις.
Γεννᾶται αὖθις γηγενῶν άναπλάσει ,
J. BlLLll INTERPRETATIO.
Namque illa mire Virgo, dum parit, manet.
linoque faciens haec duo miraculo,
_ Gentes ad hymnos gratia omnes excitat.
Errore pulso, falsa quem spes duxerat
Divinitatis, COudita omnis res, Λόγον
lnanientem se, canit semper tremens.
Decus indecorum ferre nam, cum fluxa sit,
Timet: tametsi speret hoc tandem fore.
Accedis ad nos, excitator gentium,
{Vostrum reducas ut genus, Vagam loca
ξεν sola, montes et cavos, ad pascuum :
fleburque frangas hostis infestissimi,
llomo dum simitl tu cerneris, simul Deus.
Proclive certe est, ac vacans periculo
Tacere: laudes at tuas, velut decet,
givirgo, laudes arduum contexere.
Divina verum Mater has vires mihi
Νῦν ποτνιᾶται τῆς παλιγγενεσίας ,
Ὠς ζωοποιοῦ, τὴν χάριν δὲ, Παρθένε,
Νέμοις, άχραντε, προσκυνῆσαι τὸ κλέος.
ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΘΕΟΦΑΝΙΛ ,
Οὖ ἀκροστιχίς ·
Σήμερον άχράντοιο βαλὼν θεοφεγγεῖ πυρσῷ ,
Πνεῦματος ὲνθάπτει νάμασιν ἀμπλακίην ,
Φλέξας παμμεδέοντος ἐῢς πάϊς, ὴπιόων δὲ,
’Υμνηταῖς μελέων τῶνδε δίδωσι χάριν.
Στείόει θαλάσσης κυματούμενον σάλον ,
Ἤπειρον αὖθις Ἰσραὴλ δεδειγμένον ,
Μέλας δὲ πόντος τριστάτας Αἰγυπτίων ,
Ἐκρυψεν ἄρδην ὑδατόστρωτος τάφος ,
Ῥώμῃ κραταιᾷ δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου.
Ὀρθρου φανέντος τοῖς βροτοῖς σελασφόρου ,
Νῦν ἐξ ἐρήμου πρὸς ῥοὰς Ἰορδάνου ,
’Δναξ ὑπέσχες ἡλίου σὺν αὐχένα ,
Χώρου ζοφώδους τὸν γενάρχην ἁρπάσαι ,
Ῥύπου τε παντὸς ὲκκαθάραι τὴν κτίσιν.
’Δναρχε, ῥείθροις συνταφέντα σοι, Λόγε,
Νέον περαίνεις, τὸν φθαρέντα τῇ πλάνῃ.
Ταύτην ἀφράστως πατρόθεν δεδεγμένος,
Ὀπα κρατίστην οὗτος ἡγαπημένος ,
Ἷσος τέμοι παῖς χρηματίζει τὴν φύσιν.
Ὅσοι παλαιῶν ἐκλελύμεθα βρόχων,
δορᾶς λεὼντων συντεθλασμένων μύλας ,
Ἀγαλλιῶμεν, καὶ πλατύνωμεν στόμα,
Λόγῳ πλέκοντες ὲκ λόγων μελῳδίας ,
ᾯ τῶν πρὸς ἡμᾶς ἥδεται δωρημάτων.
Νέκρωσιν ὁ πρὶν ὲμφυτεύσας τῇ κτίσει,
Θηρὸς κακοῦργος σχηματισθεὶς εἰς φύσιν ,
Ἐπισκοτεῖται σαρκικῇ παρουσίᾳ ,
ὀρθρῳ φάναντι προσϐαλὼν τῷ δεσπότῃ ν
Θλᾷν τὴν ἑαυτοῦ δυσμενεστάτην κάραν.
Ἕλκει πρὸς αὑτὸν τὴν θεόδμητον φύσιν ,
Γαστρδς τυράννου συγκεχωσμένην ὅροις.
Γεννᾶται αὖθις γηγενῶν άναπλάσει ,
J. BlLLll INTERPRETATIO.
Namque illa mire Virgo, dum parit, manet.
linoque faciens haec duo miraculo,
_ Gentes ad hymnos gratia omnes excitat.
Errore pulso, falsa quem spes duxerat
Divinitatis, COudita omnis res, Λόγον
lnanientem se, canit semper tremens.
Decus indecorum ferre nam, cum fluxa sit,
Timet: tametsi speret hoc tandem fore.
Accedis ad nos, excitator gentium,
{Vostrum reducas ut genus, Vagam loca
ξεν sola, montes et cavos, ad pascuum :
fleburque frangas hostis infestissimi,
llomo dum simitl tu cerneris, simul Deus.
Proclive certe est, ac vacans periculo
Tacere: laudes at tuas, velut decet,
givirgo, laudes arduum contexere.
Divina verum Mater has vires mihi