PG 96, col. 879
sunt, ο rex . lilii qui nunc ex te ortus est amplitudo
atque protectus non in tuo regno erit, sed in altero
prmStantiore , atque incomparabiliter excellentiore.
Atque ipsum Christianorum quoque religionem quam
tu insectaris arrepturum exiSIimo, nec eum ab hoc
scopo ac Spe aberraturum puto. Haec scilicet dixit
astrologus, ut olim Balaam (Nunt. χχιιι), ηοιι quod
astrologia veritate nitatur, sed quod Deus ut omnis
impiis excusatio amputaretur, veritatem per ipsos
adversarios ostenderet.
Rex autem, ut hzec intellexit, ejusmodi nuntium
graviter ac ntotesm animo excepit, voluptatemque
suam maestitia interrumpi sensit. Nihilominus tamen, Β
in privata quadam civitate, pulcherrimo palatio ex-
Structo, Splendidaque domo elaborata, illic lilium
collocavit, jussilque ιιι exactis primis relatis annis,
nullis ad eum accessus pateret. Atque padagogos
ipsi et ministros aelate florentes eximiaque forma
przeditos constituens, hoc ipsis mandavit, ιιι nihil
eorum quae in hac vita molesta sunt perspectum ipsi
ficerent, non mortem, non senectutem, non morbum,
non paupertatem, non quidquam aliud molestiae;
quodque ipsi oblectationem interpellare posset; ve-
rum omnia jucunda et cum suavi fructu conjuncta
proponerent. ut in his ipsius animus cum voluptate
ac deliciis versans, nihil omnino rerum futurarum
cogitatione complecti posset, ac ne verbo quidem
tenus de Christi religione ipsiusque decretis quid-
quam audiret. Nam hoc pra: omnibus rebus ipsi oc-
cultare in animo habebat, astrologi nimirum vatici-
nium veritus. Quod si ministrorum aliquem in mor-
bum incidere contigisset, eum statim illinc ejici
iubebat. alterumque nitidum optimeque valentem ipsi
substituebat, ut ne quid omnino salebrosi atque acer-
hi in lilii oculos incurreret. Ad hunc modum se rex
gerebat, atque haec cogitabat et agebat. Videns enim
non videbat, et audiens non itttelligebat.
Cum autem certior factus fuisset monachos nonnul-
los (quorum ne vestigium quidem ullum reliquum
esse putabat) adhuc superesse, iracundia aestuabat,
atque acerrimo impetu in eos ferebatur, ac prmcoues
νυν-ν -υν--η--τ --πγ--- γ -, .
passim tota urbe et regione procursare imperabat
qui edicerent ne monastici ordinis quisquam usquam
omnino post triduum inveniretur; quod si invenire-
tur, flatnmis addiceretur. Hi enim sunt, inquiebat,
quorum auctoritate pepulus adducitur ut eum qui
cruci suffixus est pro Deo colat. Interea autem hu-
jumnodi quiddam accidit, quod majorem ipsi indi-
gnationem excitavit, eumque monachis infensiorem
reddidit. ’
Cn. IV. — Inter homines dignitate praeditos qui-
nam erat qui primas in aula obtinebat, vir eleganti
vita, ac fidei pietate, quique saluti sua: cperam summo
(58) Num. χχιι.
too; num. ιλιι.
(:39) lsa. vt, 9 : Ἀκοῇ ἀκούσετε καὶ ού μὴ συνῆτ
χιι, 15.
atque protectus non in tuo regno erit, sed in altero
prmStantiore , atque incomparabiliter excellentiore.
Atque ipsum Christianorum quoque religionem quam
tu insectaris arrepturum exiSIimo, nec eum ab hoc
scopo ac Spe aberraturum puto. Haec scilicet dixit
astrologus, ut olim Balaam (Nunt. χχιιι), ηοιι quod
astrologia veritate nitatur, sed quod Deus ut omnis
impiis excusatio amputaretur, veritatem per ipsos
adversarios ostenderet.
Rex autem, ut hzec intellexit, ejusmodi nuntium
graviter ac ntotesm animo excepit, voluptatemque
suam maestitia interrumpi sensit. Nihilominus tamen, Β
in privata quadam civitate, pulcherrimo palatio ex-
Structo, Splendidaque domo elaborata, illic lilium
collocavit, jussilque ιιι exactis primis relatis annis,
nullis ad eum accessus pateret. Atque padagogos
ipsi et ministros aelate florentes eximiaque forma
przeditos constituens, hoc ipsis mandavit, ιιι nihil
eorum quae in hac vita molesta sunt perspectum ipsi
ficerent, non mortem, non senectutem, non morbum,
non paupertatem, non quidquam aliud molestiae;
quodque ipsi oblectationem interpellare posset; ve-
rum omnia jucunda et cum suavi fructu conjuncta
proponerent. ut in his ipsius animus cum voluptate
ac deliciis versans, nihil omnino rerum futurarum
cogitatione complecti posset, ac ne verbo quidem
tenus de Christi religione ipsiusque decretis quid-
quam audiret. Nam hoc pra: omnibus rebus ipsi oc-
cultare in animo habebat, astrologi nimirum vatici-
nium veritus. Quod si ministrorum aliquem in mor-
bum incidere contigisset, eum statim illinc ejici
iubebat. alterumque nitidum optimeque valentem ipsi
substituebat, ut ne quid omnino salebrosi atque acer-
hi in lilii oculos incurreret. Ad hunc modum se rex
gerebat, atque haec cogitabat et agebat. Videns enim
non videbat, et audiens non itttelligebat.
Cum autem certior factus fuisset monachos nonnul-
los (quorum ne vestigium quidem ullum reliquum
esse putabat) adhuc superesse, iracundia aestuabat,
atque acerrimo impetu in eos ferebatur, ac prmcoues
νυν-ν -υν--η--τ --πγ--- γ -, .
passim tota urbe et regione procursare imperabat
qui edicerent ne monastici ordinis quisquam usquam
omnino post triduum inveniretur; quod si invenire-
tur, flatnmis addiceretur. Hi enim sunt, inquiebat,
quorum auctoritate pepulus adducitur ut eum qui
cruci suffixus est pro Deo colat. Interea autem hu-
jumnodi quiddam accidit, quod majorem ipsi indi-
gnationem excitavit, eumque monachis infensiorem
reddidit. ’
Cn. IV. — Inter homines dignitate praeditos qui-
nam erat qui primas in aula obtinebat, vir eleganti
vita, ac fidei pietate, quique saluti sua: cperam summo
(58) Num. χχιι.
too; num. ιλιι.
(:39) lsa. vt, 9 : Ἀκοῇ ἀκούσετε καὶ ού μὴ συνῆτ
χιι, 15.