PG 98, col. 747
Quod si quis forte hæsitans quærat, cum Cantica
canticorum a sola catholica Ecclcsia immaculato
sponso ejus Christo, 6 atque ab hoc illi dicta sint,
cur idem tamen inscripserit « Quod est Salomoni? »
quandoquidem scilicet nomen illud eadem de
causa vel ibidem omittendum fuerat, si omissum
hoc in libro propterea est, quia verba ad Christi
t Dei Servatoris nostri Ecclesiam petinerent:
jam is ab ipso veritatis audict oraculo, minime
illum de se ipso dixisse « Quod est Salomoni (12),»
sed de vero Salomone Christo Deoque nostro, cu-
jus ille imaginem præferebat. Atque hujus rei
rausa appellationem eam dativo extulit casn, Salo-
moni nuncupans, non utique Salomonis patrio,
quemadmodum aliis in libris usurpavit (15). Pa-
trius enim casus utrumque opus Salomonis esse
declarat; cum dativus contra a Salomone quidem
prolata ea verba demonstret, at ex persona tamen
Ecclesiæ catholicæ oratiunem ad verum germanum-
que eSalomonem conversam esse, plane manifestet.
ldem enim Salomon atque Pacificus, quod vere
proprieque Christus est Deus noster, de quo et
Paulus magnus apostolus dixit : « Ipse enim est
pax nostra, qui fecit utraque unum, et medium
parietem stlvens , inimicitias in carne sua 14). »
Idcirco non adjecit « ilii David, » quanquam ille
etiam, siquidem virgineam ejus seminisqoe exper-
τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ; » Εἰ οὖν τὰ
ῥήματα ταῦτα του βασιλέως ἐπὶ τοῦ Ἰσραὴλ, ὁ δὲ
αὐτὸς οὗτος καὶ Θεοῦ Τἰός ἐστι, καθὼς λέγει τὸ Εὐαγ-
γέλιον· ἄρα καὶὁ αὐτὸς Ἐκκλησιαστὴς ὀνομάζεται.
Τάχα δὲ οὐκ ἔξω τοῦ εἰκότος εἰς ταύτην τὴν διάνοιαν
τὴν τῆς ἐπιγραφῆς ἀναφέρομεν σημασίαν, ἵνα διὰ
τουτο μάθωμεν, ὅτι εἰς αὐτὸν τὸν διὰ τοῦ Εὐαγγελίου
τὴν Ἐκκλησίαν πηξάμενον ἡ τῶν ῥημάτων τούτων
ἀναφέρεται δύναμις. « Pήματα γὰρ, φησὶν, Ἐκ-
κλησιαστοῦ υἱοῦ Δαβίδ. » Οὕτω δὲ αὐτὸν καὶ Ματ-
θαῖος ἐν ἀρχαῖς τοῦ Εὐαγγελίου κατονομάζει, υθΔν
ἐαὶδ λέγων τὸν Κύριον. Id est, Eorasse vero in-
scriptio et ad ducem Ecclesiæ respicit. erus enim
Ecrlesiastes, qui dispersa in unum cætum colligit, et
eos, qui multifariam variis seducti sunt erroribus,
in unum cogit conventumt, cutsnom alius fuerit,
quam rerus rec Jsracl, ilius Dei, cui diμit Na-
hanacl: « Τu es Eillus Dei, tn es rexæ Jsracl » si
ergo hæc sunt verba regis Jsraet, idem etiam voca-
tur Dai Elins, sicnt dixit Evangelium: ergo idem
quoque vocatur Ecclcsiastes. ortasse autem non
abs re ad hunc sensum inscriptionis referimus signi-
ficationem, ut per id discamus, horum verborum vim
ad eum relerri, qui Ecclesiam pper Evangelium coegit.
« erb » enim, inquit, « Ecclesiastæ lii Darid. »
fta etiam Mathæus in principio Evangelii ipsum
nominat, Doinum Filiud David appellans. (IIom.
I in Eccl.) Librum Sapiemiæ ascribit Nostor Salo-
moni, non minus quam fPronerbia: superiorum
scilicet Patrum exemplo, qui eidem fere adjudica-
ruut. Nam quod jam ab anno 494 Gelasius ponti-
fex maximus, in concilio Romano, ut fertur, quod
ipse primum coegit, ordinc librorum Veteris Τesta-
menti prolato, tres tantum Salomuonis libros enun-
tiarit, Proverbia, Eccclesiasten et Cantica canticorum,
ac Sapientiæ librum sine auctoris nomine his sub-
jecerit, non inæc adeo Siculis etiam nota vcl pro-
mulgata putaverim, ut nemo ignorare posset, aut
veteris sententiæ nullam esse auctoritatem dilite-
retur.
canticorum a sola catholica Ecclcsia immaculato
sponso ejus Christo, 6 atque ab hoc illi dicta sint,
cur idem tamen inscripserit « Quod est Salomoni? »
quandoquidem scilicet nomen illud eadem de
causa vel ibidem omittendum fuerat, si omissum
hoc in libro propterea est, quia verba ad Christi
t Dei Servatoris nostri Ecclesiam petinerent:
jam is ab ipso veritatis audict oraculo, minime
illum de se ipso dixisse « Quod est Salomoni (12),»
sed de vero Salomone Christo Deoque nostro, cu-
jus ille imaginem præferebat. Atque hujus rei
rausa appellationem eam dativo extulit casn, Salo-
moni nuncupans, non utique Salomonis patrio,
quemadmodum aliis in libris usurpavit (15). Pa-
trius enim casus utrumque opus Salomonis esse
declarat; cum dativus contra a Salomone quidem
prolata ea verba demonstret, at ex persona tamen
Ecclesiæ catholicæ oratiunem ad verum germanum-
que eSalomonem conversam esse, plane manifestet.
ldem enim Salomon atque Pacificus, quod vere
proprieque Christus est Deus noster, de quo et
Paulus magnus apostolus dixit : « Ipse enim est
pax nostra, qui fecit utraque unum, et medium
parietem stlvens , inimicitias in carne sua 14). »
Idcirco non adjecit « ilii David, » quanquam ille
etiam, siquidem virgineam ejus seminisqoe exper-
τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ; » Εἰ οὖν τὰ
ῥήματα ταῦτα του βασιλέως ἐπὶ τοῦ Ἰσραὴλ, ὁ δὲ
αὐτὸς οὗτος καὶ Θεοῦ Τἰός ἐστι, καθὼς λέγει τὸ Εὐαγ-
γέλιον· ἄρα καὶὁ αὐτὸς Ἐκκλησιαστὴς ὀνομάζεται.
Τάχα δὲ οὐκ ἔξω τοῦ εἰκότος εἰς ταύτην τὴν διάνοιαν
τὴν τῆς ἐπιγραφῆς ἀναφέρομεν σημασίαν, ἵνα διὰ
τουτο μάθωμεν, ὅτι εἰς αὐτὸν τὸν διὰ τοῦ Εὐαγγελίου
τὴν Ἐκκλησίαν πηξάμενον ἡ τῶν ῥημάτων τούτων
ἀναφέρεται δύναμις. « Pήματα γὰρ, φησὶν, Ἐκ-
κλησιαστοῦ υἱοῦ Δαβίδ. » Οὕτω δὲ αὐτὸν καὶ Ματ-
θαῖος ἐν ἀρχαῖς τοῦ Εὐαγγελίου κατονομάζει, υθΔν
ἐαὶδ λέγων τὸν Κύριον. Id est, Eorasse vero in-
scriptio et ad ducem Ecclesiæ respicit. erus enim
Ecrlesiastes, qui dispersa in unum cætum colligit, et
eos, qui multifariam variis seducti sunt erroribus,
in unum cogit conventumt, cutsnom alius fuerit,
quam rerus rec Jsracl, ilius Dei, cui diμit Na-
hanacl: « Τu es Eillus Dei, tn es rexæ Jsracl » si
ergo hæc sunt verba regis Jsraet, idem etiam voca-
tur Dai Elins, sicnt dixit Evangelium: ergo idem
quoque vocatur Ecclcsiastes. ortasse autem non
abs re ad hunc sensum inscriptionis referimus signi-
ficationem, ut per id discamus, horum verborum vim
ad eum relerri, qui Ecclesiam pper Evangelium coegit.
« erb » enim, inquit, « Ecclesiastæ lii Darid. »
fta etiam Mathæus in principio Evangelii ipsum
nominat, Doinum Filiud David appellans. (IIom.
I in Eccl.) Librum Sapiemiæ ascribit Nostor Salo-
moni, non minus quam fPronerbia: superiorum
scilicet Patrum exemplo, qui eidem fere adjudica-
ruut. Nam quod jam ab anno 494 Gelasius ponti-
fex maximus, in concilio Romano, ut fertur, quod
ipse primum coegit, ordinc librorum Veteris Τesta-
menti prolato, tres tantum Salomuonis libros enun-
tiarit, Proverbia, Eccclesiasten et Cantica canticorum,
ac Sapientiæ librum sine auctoris nomine his sub-
jecerit, non inæc adeo Siculis etiam nota vcl pro-
mulgata putaverim, ut nemo ignorare posset, aut
veteris sententiæ nullam esse auctoritatem dilite-
retur.