PG 99, col. 851
δοκιιί patria, natales; vita saecularis cum soli/ario divian monitu commutata; insignes in ea progressu;
tommum uga.
3. Genus Arsenii, ut dicam id quod res est, et
amnium multitudo, virtus fuit; ejusque incendi
studiis ac insigniri characteribus; quoniam vero a
sanguine id repetunt eruditi; patria ei fuit civitatum,
quae sub ctnlo sunt, princeps, Roma, inquam, ce-
leberrima a qua cognomentum acceperunt illi, qui
imperii sceptrum moderantur. Surculus fuit nobi-
lium parentum, opibusque ac reliquo vita: splendOre
florentium. Familia ipsius ad hoc usque tempus
integra non superest (quonam enim pacto tot annis
servata fuerit?) sed vestigia, tali magnitudine excel-
lentia, divisit habitatoribus velut in cellas tri-
ginta (57). Atque hoc sutlicil, ut ostendatur, quam
illustris ac undequaque beatus fuerit vir iste memo-
rabilis; cumque tantus esset. doctrina altius cmine-
bat, Graeca ac Romana pariter sapientia admirandus.
4. Ejus itaque fama ad aures tunc delata magni
Theodosii imperatoris, quaerentis talem tiliis suis
Arcadio et Honorio magistrum praeficere, qui ma-
jore pne omnibus id opera: pretio faceret, Arsenius
accitur imperatoris Byzantium contendit, et assu-
mens ambos pueros. moribus ac disciplinis ipsos
informavit, ut optimos eos esse ostenderet in utra-
qne facultate. Ad quadragesimum usque aetatis suae
annum in aula assidue versatus est (57"); Deique
timorem in mente habens, ingemuit, et invocabat
[leum cum lacrymis dicens : Domine, ostende mihi
viam, in qua salvus tiam. Et vero, dum die :qua-
dam in aula esset, audivit divinam vocem, qua: ei
diceret : Arseni, si .salvus esse vis, fuge homines.
et salvaberis (58).
5. Haec itaque ubi audisset Arsenius, iam pridem
divino desiderio sauciatus, omni mox humana ar.
caduca gloria contempta; splendoreque ac deliciis
corporis, omnique alia honoris appetentia, aulisque
imperatorum pro nihilo putatis, nihil cuiquam lo-
cutus Alexandriam navigat; indeque pervenit in
Scetim; et ecclesiam ingressus clericos (58") acce-
dit. dicens : Per Dominum, facile me monachum,
ac viam mihi ostendite, ubi salvus tiam. Illi autem
viri nobilitatem ex moribus, et vultu et alloquio
conjectantes, quaerebant ex eo, quisnam et cujus
esset. Is cum primo abnueret, diceretque : Homo
sum peregrinus et abjectus, qui salvus lieri quam;
vix tandem ei persuadere potuerunt ut, quae ad se
(57) Videtur auctor nihil aliud velle, quam stipi-
tem familia; sancti primtevum in plures’postea ra-
mos divisumrl‘uisse; uSus him-quantum suspi-
cor, vel pbrasi istius temporis, vel parmmia tum
usitata.
(737‘) Atnvsrxd'ic' subaudi ἔμεινε, ὢν vel quid si-
mile. _Apud Cotelerium ΙοιςαέἚτι ὢν ὲν τῷ παλα-
ιιίῳὲ Cum etiamnum esset ‘in palatio.
(ὃὸ) Vide Vitas Patrum apud Rosweydum lib. ν,
tommum uga.
3. Genus Arsenii, ut dicam id quod res est, et
amnium multitudo, virtus fuit; ejusque incendi
studiis ac insigniri characteribus; quoniam vero a
sanguine id repetunt eruditi; patria ei fuit civitatum,
quae sub ctnlo sunt, princeps, Roma, inquam, ce-
leberrima a qua cognomentum acceperunt illi, qui
imperii sceptrum moderantur. Surculus fuit nobi-
lium parentum, opibusque ac reliquo vita: splendOre
florentium. Familia ipsius ad hoc usque tempus
integra non superest (quonam enim pacto tot annis
servata fuerit?) sed vestigia, tali magnitudine excel-
lentia, divisit habitatoribus velut in cellas tri-
ginta (57). Atque hoc sutlicil, ut ostendatur, quam
illustris ac undequaque beatus fuerit vir iste memo-
rabilis; cumque tantus esset. doctrina altius cmine-
bat, Graeca ac Romana pariter sapientia admirandus.
4. Ejus itaque fama ad aures tunc delata magni
Theodosii imperatoris, quaerentis talem tiliis suis
Arcadio et Honorio magistrum praeficere, qui ma-
jore pne omnibus id opera: pretio faceret, Arsenius
accitur imperatoris Byzantium contendit, et assu-
mens ambos pueros. moribus ac disciplinis ipsos
informavit, ut optimos eos esse ostenderet in utra-
qne facultate. Ad quadragesimum usque aetatis suae
annum in aula assidue versatus est (57"); Deique
timorem in mente habens, ingemuit, et invocabat
[leum cum lacrymis dicens : Domine, ostende mihi
viam, in qua salvus tiam. Et vero, dum die :qua-
dam in aula esset, audivit divinam vocem, qua: ei
diceret : Arseni, si .salvus esse vis, fuge homines.
et salvaberis (58).
5. Haec itaque ubi audisset Arsenius, iam pridem
divino desiderio sauciatus, omni mox humana ar.
caduca gloria contempta; splendoreque ac deliciis
corporis, omnique alia honoris appetentia, aulisque
imperatorum pro nihilo putatis, nihil cuiquam lo-
cutus Alexandriam navigat; indeque pervenit in
Scetim; et ecclesiam ingressus clericos (58") acce-
dit. dicens : Per Dominum, facile me monachum,
ac viam mihi ostendite, ubi salvus tiam. Illi autem
viri nobilitatem ex moribus, et vultu et alloquio
conjectantes, quaerebant ex eo, quisnam et cujus
esset. Is cum primo abnueret, diceretque : Homo
sum peregrinus et abjectus, qui salvus lieri quam;
vix tandem ei persuadere potuerunt ut, quae ad se
(57) Videtur auctor nihil aliud velle, quam stipi-
tem familia; sancti primtevum in plures’postea ra-
mos divisumrl‘uisse; uSus him-quantum suspi-
cor, vel pbrasi istius temporis, vel parmmia tum
usitata.
(737‘) Atnvsrxd'ic' subaudi ἔμεινε, ὢν vel quid si-
mile. _Apud Cotelerium ΙοιςαέἚτι ὢν ὲν τῷ παλα-
ιιίῳὲ Cum etiamnum esset ‘in palatio.
(ὃὸ) Vide Vitas Patrum apud Rosweydum lib. ν,