PL 101, col. 246
Contra Elipandum (Alcuinus), J. P. Migne
nomina meae imposuisti personae, quorum imagines
et potestates in civitate sua Dominus Deus olim ad
nihilum redegit? non memorans quid de tuis similibus
Psalmista caneret, dicens: Venenum aspidum sub
labiis eorum, quorum os maledictione et amaritudine
plenum est [(Psal. XIII, 3)]
. Et ipsa Veritas in Evangelio
Judaeis improperans pro benefactis suis maledicta
eorum, ait: Progenies viperarum, quomodo potestis
bona loqui, cum sitis mali? Ex abundantia enim
cordis os loquitur. Et iterum: Bonus homo de bono
thesauro cordis sui profert bona, et malus homo de
malo thesauro cordis sui profert mala [(Matth. XII, 34,
35)]
. Simile [ Leg., Si mala] est maledictio, utique
ex mali cordis thesauro processit. Omnino mala est
maledictio, prohibente eam Apostolo: Nolite, ait,
maledicere
[(Rom. XII, 14)]
. Igitur qui maledicit, ex
mali cordis thesauro maledictionem profert. Si me
errare aestimares, nonne apostolico praecepto me corrigere
debuisses in spiritu mansuetudinis, considerans
te ipsum, ne et tu tenteris? Alter alterius onera
portate, et sic adimplebitis legem Christi [(Gal. VI, 2)]
.
Facile est enim ex verbis beati Jacobi apostoli, unde
sit sapientia tua, agnoscere; ubi de mansuetudine verae
sapientiae, et de amaritudine impiae aemulationis
disputavit; ait enim: Quod si zelum amarum habetis,
et contentiones in cordibus vestris, nolite gloriari et
mendaces esse adversus veritatem [(Jac. III, 14)]
. Non
est ista sapientia desursum descendens, sed terrena,
animalis, diabolica. Ubi enim zelus et contentio, ibi
inconstantia et omne opus pravum. Quae autem desursum
est sapientia, primum quidem pudica est, deinde
pacifica, modesta, suadibilis, bonis consentiens, plena
misericordia et fructibus bonis [(Ibid., 16, 17)]
.
VII.
Ego ramum olivae columbino ore ferens, vulnus
tui cordis mederi optans: tu e diverso serpentina
lingua mortiferum evomuisti venenum, promptior
ad maledicendum quam ad benedicendum. Ego
cum Nicolao, cui me comparasti, nuptiales taedas
non exstinguo; sed cum beato Stephano protomartyre
mentis intuitu video Jesum stantem a dextris
Dei, pro sui nominis nobilitate certantibus auxiliari.
Ego cum impio Datiano praeclari martyris Vincentii
non sum persecutor; sed haereticae pravitatis pro
virium mearum portione, adjuvante Deo, devotus
exstirpator. Ego cum Ruffino beatum Felicem martyrem
non feci; sed Felicem olim vestri erroris complicem,
Deo miserante, catholicum effeci: persequens
in eo illius impiam dubitationem, qui tentando Dei
Filium dixerat: Si Filius Dei es, dic ut lapides isti
panes fiant [(Matth. IV, 3)]
. Et iterum per Judaeos ipso
in cruce pendente clamavit: Si Filius Dei est, descendat
nunc de cruce, et credimus ei [(Matth. XXVII,
42)]
. Nunquid non pejor est vestra incredulitas
quam diabolica dubietas? Ille explorare volens si
Filius Dei esset, quem esurire, sitire et lassescere
cernebat; vos regnantem in coelis verum Dei Filium
negare non timetis, vincentes vestra incredulitate
diabolicam infidelitatem. Illum vero Felicem, quem
et potestates in civitate sua Dominus Deus olim ad
nihilum redegit? non memorans quid de tuis similibus
Psalmista caneret, dicens: Venenum aspidum sub
labiis eorum, quorum os maledictione et amaritudine
plenum est [(Psal. XIII, 3)]
. Et ipsa Veritas in Evangelio
Judaeis improperans pro benefactis suis maledicta
eorum, ait: Progenies viperarum, quomodo potestis
bona loqui, cum sitis mali? Ex abundantia enim
cordis os loquitur. Et iterum: Bonus homo de bono
thesauro cordis sui profert bona, et malus homo de
malo thesauro cordis sui profert mala [(Matth. XII, 34,
35)]
. Simile [ Leg., Si mala] est maledictio, utique
ex mali cordis thesauro processit. Omnino mala est
maledictio, prohibente eam Apostolo: Nolite, ait,
maledicere
[(Rom. XII, 14)]
. Igitur qui maledicit, ex
mali cordis thesauro maledictionem profert. Si me
errare aestimares, nonne apostolico praecepto me corrigere
debuisses in spiritu mansuetudinis, considerans
te ipsum, ne et tu tenteris? Alter alterius onera
portate, et sic adimplebitis legem Christi [(Gal. VI, 2)]
.
Facile est enim ex verbis beati Jacobi apostoli, unde
sit sapientia tua, agnoscere; ubi de mansuetudine verae
sapientiae, et de amaritudine impiae aemulationis
disputavit; ait enim: Quod si zelum amarum habetis,
et contentiones in cordibus vestris, nolite gloriari et
mendaces esse adversus veritatem [(Jac. III, 14)]
. Non
est ista sapientia desursum descendens, sed terrena,
animalis, diabolica. Ubi enim zelus et contentio, ibi
inconstantia et omne opus pravum. Quae autem desursum
est sapientia, primum quidem pudica est, deinde
pacifica, modesta, suadibilis, bonis consentiens, plena
misericordia et fructibus bonis [(Ibid., 16, 17)]
.
VII.
Ego ramum olivae columbino ore ferens, vulnus
tui cordis mederi optans: tu e diverso serpentina
lingua mortiferum evomuisti venenum, promptior
ad maledicendum quam ad benedicendum. Ego
cum Nicolao, cui me comparasti, nuptiales taedas
non exstinguo; sed cum beato Stephano protomartyre
mentis intuitu video Jesum stantem a dextris
Dei, pro sui nominis nobilitate certantibus auxiliari.
Ego cum impio Datiano praeclari martyris Vincentii
non sum persecutor; sed haereticae pravitatis pro
virium mearum portione, adjuvante Deo, devotus
exstirpator. Ego cum Ruffino beatum Felicem martyrem
non feci; sed Felicem olim vestri erroris complicem,
Deo miserante, catholicum effeci: persequens
in eo illius impiam dubitationem, qui tentando Dei
Filium dixerat: Si Filius Dei es, dic ut lapides isti
panes fiant [(Matth. IV, 3)]
. Et iterum per Judaeos ipso
in cruce pendente clamavit: Si Filius Dei est, descendat
nunc de cruce, et credimus ei [(Matth. XXVII,
42)]
. Nunquid non pejor est vestra incredulitas
quam diabolica dubietas? Ille explorare volens si
Filius Dei esset, quem esurire, sitire et lassescere
cernebat; vos regnantem in coelis verum Dei Filium
negare non timetis, vincentes vestra incredulitate
diabolicam infidelitatem. Illum vero Felicem, quem