PL 105, col. 385
Vita S. Eigilis (Candidus Fuldensis), J. P. Migne
2.
Ex eo igitur tempore, quo me venerabilis Pater
Eigil Vitam Baugulfichari abbatis nostri jam
de ergastulo corporis absoluti intima exhortatione
persuasit litteris explicare, ex eo me libuit benevolentiam,
studium et gravitatem tanti Patris memoriae
commendare.
3.
Hic igitur vir parentibus ingenuis Norica provincia
ortus, non longe post martyrium beati Bonifacii
translatus est gratia servitutis Dei ad monasterium
in silva Bochoniae constitutum, secus ripam
fluminis Fuldae, ob cujus vicinitatem hoc monasterium
usitato nomine Fulda nuncupatur: ubi
martyr Christi Bonifacius sacro corpore requiescit;
et vir venerabilis Styrmi cognatus ejus, de quo loquimur,
eo tempore turbam monachorum dignis
conversationibus regere videbatur. Huic nimirum
adhuc puerulus Eigil de patria transportatus, honorifice
a parentibus praesentatur; quem paterna pietate
blanditiis delinitum scholaecongregationi,
ubi lex divina jugi exercitatione discitur et docetur
cum summa industria, causa litterarum sociare
mandavit: qui mox divina gratia ministrante in
tantum proficiebat quotidie in meditatione scientiarum
Scripturarum, ut etiam apes esurientes in colligendis
floribus imitari videretur.
4.
At vero non multis post haec evolutis annorum
curriculis, confortatus in Dei servitio, fit monachus.
Abbati suo videlicet charus et cunctae congregationi
suavis; memoriam habens justitiae Dei, quam docuit
eum Deus a juventute sua, ut annuntiaret mirabilia
ejus. Hinc etiam processu temporum, divina dispensatione
promotus, ordinatur ab Lullo episcopo Moguntiacensis
ecclesiae presbyter, qui post sanctum
Bonifacium magnum et electum Dei pontificem ejus
urbis episcopatum tenebat primus.
5.
Interea primus Styrmi primus abbas et fundator
monasterii Fuldae, quem sanctus Bonifacius
praeceptor ejus eremitam suum vocitare solebat,
morbo atque senectute lassatus coepit infirmari:
qui etiam non post multo temporum intervallo, senex
et plenus dierum, in pace migravit de hac luce
temporali ad lucem, credimus, sine fine durantem.
Cui namque successit Baugolfus Germanicus, ejusdem
monasterii monachus. Hoc nimirum cessante
Ratgarius eligitur in patrem mira concordia fratrum:
quo jamdecedente ob quamdam discordiam, quam
seminaverunt inter eum et fratres illius membra
Ex eo igitur tempore, quo me venerabilis Pater
Eigil Vitam Baugulfichari abbatis nostri jam
de ergastulo corporis absoluti intima exhortatione
persuasit litteris explicare, ex eo me libuit benevolentiam,
studium et gravitatem tanti Patris memoriae
commendare.
3.
Hic igitur vir parentibus ingenuis Norica provincia
ortus, non longe post martyrium beati Bonifacii
translatus est gratia servitutis Dei ad monasterium
in silva Bochoniae constitutum, secus ripam
fluminis Fuldae, ob cujus vicinitatem hoc monasterium
usitato nomine Fulda nuncupatur: ubi
martyr Christi Bonifacius sacro corpore requiescit;
et vir venerabilis Styrmi cognatus ejus, de quo loquimur,
eo tempore turbam monachorum dignis
conversationibus regere videbatur. Huic nimirum
adhuc puerulus Eigil de patria transportatus, honorifice
a parentibus praesentatur; quem paterna pietate
blanditiis delinitum scholaecongregationi,
ubi lex divina jugi exercitatione discitur et docetur
cum summa industria, causa litterarum sociare
mandavit: qui mox divina gratia ministrante in
tantum proficiebat quotidie in meditatione scientiarum
Scripturarum, ut etiam apes esurientes in colligendis
floribus imitari videretur.
4.
At vero non multis post haec evolutis annorum
curriculis, confortatus in Dei servitio, fit monachus.
Abbati suo videlicet charus et cunctae congregationi
suavis; memoriam habens justitiae Dei, quam docuit
eum Deus a juventute sua, ut annuntiaret mirabilia
ejus. Hinc etiam processu temporum, divina dispensatione
promotus, ordinatur ab Lullo episcopo Moguntiacensis
ecclesiae presbyter, qui post sanctum
Bonifacium magnum et electum Dei pontificem ejus
urbis episcopatum tenebat primus.
5.
Interea primus Styrmi primus abbas et fundator
monasterii Fuldae, quem sanctus Bonifacius
praeceptor ejus eremitam suum vocitare solebat,
morbo atque senectute lassatus coepit infirmari:
qui etiam non post multo temporum intervallo, senex
et plenus dierum, in pace migravit de hac luce
temporali ad lucem, credimus, sine fine durantem.
Cui namque successit Baugolfus Germanicus, ejusdem
monasterii monachus. Hoc nimirum cessante
Ratgarius eligitur in patrem mira concordia fratrum:
quo jamdecedente ob quamdam discordiam, quam
seminaverunt inter eum et fratres illius membra