PL 106, col. 332
De cultu imaginum (Jonas Aurelianus), J. P. Migne
nemo nisi qui ab ecclesiastica traditione dissentit,
ignorat. Unde ob recordationem salutiferae passionis
Dominicae annuatim in sanctissimo die Parasceves,
secundum traditionem ecclesiasticam, crucem
Christi adorat, id est, supplicando salutat, quae
etiam totum diffusa per orbem in Christi laudem
prorumpens gratulabunda canit: Crucem tuam adoramus,
Domine, et sanctam resurrectionem tuam laudamus
et glorificamus. Et iterum: Ecce lignum crucis,
in quo salus mundi pependit; venite, adoremus. Et
beatus Gregorius, de cujus dictis nemo nisi immemor
salutis suae ambigit, in libro Sacramentorum
ita meminit: Deus, qui unigeniti tui Domini nostri
Jesu Christi pretioso sanguine humanum genus redimere
dignatus es, concede propitius ut qui ad adorandam
vivificam crucem adveniunt, a peccatorum suorum
nexibus liberentur. Quaero abs te, Claudi, si
aliquando hanc orationem Domino decantasti, cum
a te ventum fuit ad locum adorandae crucis, quid
ibi dixeris: sed reor te imitatum Judaeos, quos Apostolus
flendo inimicos crucis Christi [(Phil. III)]
dicit,
adeo ejusdem crucis inimicum factum, ut verbum
adorandae crucis aut penitus praeterieris, aut certe
immutando juxta familiarissimum tibi modum aliud
pro alio dixeris, sicut in verbis beati Cypriani martyris
convinceris fecisse. Quapropter, sicut in evertendis
imaginibus sanctorum et ab ecclesiis penitus
pellendis, beati et excellentissimi doctoris Gregorii
scribentis ad Serenum Massiliensem episcopum,
saluberrimis dictis contumaciter contraisti: ita nihilominus
in abdicandis ab ecclesia Christi crucibus
et despectui habendis, ejusdem doctoris factis et
dictis irreverenter imprudenterque comprobaris obviasse.
Scribit itaque idem doctor ad Januarium
episcopum, ita inquiens: Judaei, de civitate vestra
huc venientes, questi nobis sunt quod synagogam
eorum quae Caralis sita est, Petrus qui ex eorum
superstitione ad Christianae fidei cultum, Deo volente,
perductus est, adhibitis sibi quibusdam indisciplinatis,
sequenti die baptismatis sui, hoc est, Dominica
[in] ipsa festivitate Paschali, cum gravi
scandalo sine vestra occupaverit voluntate, atque
imaginem illic genitricis Dei, Dominique nostri, et
venerandam crucem, vel pyrrhum albam qua de
fronte surgens indutus fuerat, apposuisset. Et paulo
post: Considerantes, inquit, hac de re vestrae voluntatis
intentum ac magis judicium, his hortamur
affatibus, ut, sublata exinde, cum ea qua dignum est
veneratione, imagine atque cruce, debeatis quod
violenter ablatum est, reformare. Item idem ad Recharedum
regem Wisigothorum scribit inter caetera
ita: Crucem quoque latori praesentium dedimus
vobis offerendam, in qua lignum Dominicae crucis
inest, et capilli beati Joannis Baptistae, ex qua semper
solatium nostri Salvatoris per intercessionem
praecursoris Domini habeatis. Scribit etiam Beda
venerabilis presbyter, modernique temporis hujus
peritissimus ac praeclarissimus doctor, in Historia
ignorat. Unde ob recordationem salutiferae passionis
Dominicae annuatim in sanctissimo die Parasceves,
secundum traditionem ecclesiasticam, crucem
Christi adorat, id est, supplicando salutat, quae
etiam totum diffusa per orbem in Christi laudem
prorumpens gratulabunda canit: Crucem tuam adoramus,
Domine, et sanctam resurrectionem tuam laudamus
et glorificamus. Et iterum: Ecce lignum crucis,
in quo salus mundi pependit; venite, adoremus. Et
beatus Gregorius, de cujus dictis nemo nisi immemor
salutis suae ambigit, in libro Sacramentorum
ita meminit: Deus, qui unigeniti tui Domini nostri
Jesu Christi pretioso sanguine humanum genus redimere
dignatus es, concede propitius ut qui ad adorandam
vivificam crucem adveniunt, a peccatorum suorum
nexibus liberentur. Quaero abs te, Claudi, si
aliquando hanc orationem Domino decantasti, cum
a te ventum fuit ad locum adorandae crucis, quid
ibi dixeris: sed reor te imitatum Judaeos, quos Apostolus
flendo inimicos crucis Christi [(Phil. III)]
dicit,
adeo ejusdem crucis inimicum factum, ut verbum
adorandae crucis aut penitus praeterieris, aut certe
immutando juxta familiarissimum tibi modum aliud
pro alio dixeris, sicut in verbis beati Cypriani martyris
convinceris fecisse. Quapropter, sicut in evertendis
imaginibus sanctorum et ab ecclesiis penitus
pellendis, beati et excellentissimi doctoris Gregorii
scribentis ad Serenum Massiliensem episcopum,
saluberrimis dictis contumaciter contraisti: ita nihilominus
in abdicandis ab ecclesia Christi crucibus
et despectui habendis, ejusdem doctoris factis et
dictis irreverenter imprudenterque comprobaris obviasse.
Scribit itaque idem doctor ad Januarium
episcopum, ita inquiens: Judaei, de civitate vestra
huc venientes, questi nobis sunt quod synagogam
eorum quae Caralis sita est, Petrus qui ex eorum
superstitione ad Christianae fidei cultum, Deo volente,
perductus est, adhibitis sibi quibusdam indisciplinatis,
sequenti die baptismatis sui, hoc est, Dominica
[in] ipsa festivitate Paschali, cum gravi
scandalo sine vestra occupaverit voluntate, atque
imaginem illic genitricis Dei, Dominique nostri, et
venerandam crucem, vel pyrrhum albam qua de
fronte surgens indutus fuerat, apposuisset. Et paulo
post: Considerantes, inquit, hac de re vestrae voluntatis
intentum ac magis judicium, his hortamur
affatibus, ut, sublata exinde, cum ea qua dignum est
veneratione, imagine atque cruce, debeatis quod
violenter ablatum est, reformare. Item idem ad Recharedum
regem Wisigothorum scribit inter caetera
ita: Crucem quoque latori praesentium dedimus
vobis offerendam, in qua lignum Dominicae crucis
inest, et capilli beati Joannis Baptistae, ex qua semper
solatium nostri Salvatoris per intercessionem
praecursoris Domini habeatis. Scribit etiam Beda
venerabilis presbyter, modernique temporis hujus
peritissimus ac praeclarissimus doctor, in Historia