PL 107, col. 434
Liber de oblatione puerorum (Rabanus Maurus), J. P. Migne
ex ore tuo locutus es. » Nam et Psalmista similiter
exhortatur, dicens: « Vovete et reddite Domino Deo
vestro, omnes qui in circuitu ejus affertis munera. »
Suoque exemplo hoc comprobans, alio loco dicit:
« Vota mea Domino reddam in atriis domus Domini,
in conspectu omnis populi ejus, in medio tui, Jerusalem. »
Et item: « Sic psalmum dicam, » inquit,
« nomini tuo, Deus, in saeculum saeculi, ut reddam
vota mea de die in diem. » Hinc et Ecclesiastes ait:
« Si quid vovisti Domino, ne moreris reddere: displicet
enim ei infidelis promissio, sed quaecunque
voveris redde: multoque melius est non vovere,
quam post votum promissa non reddere. » Nam et
idipsum Salvator in Evangelio sub quadam similitudine
expressit, dicens: « Nemo mittens manum suam
in aratrum, et aspiciens retro, aptus est regno Dei. »
Et item: « Qui fuerit, » inquit, « in tecto, et vasa
ejus in domo, ne descendat tollere illa, et qui in
agro similiter. Memores estote uxoris Lot. Quicunque
quaesierit animam suam salvam facere,
perdet illam; et quicunque perdiderit illam, vivificabit
eam. » Hinc et doctor gentium in Epistola ad
Hebraeos, admonet dicens: « Nolite itaque, fratres,
amittere confidentiam vestram, quae magnam habet
remunerationem. Patientia enim vobis necessaria
est, ut voluntatem Dei facientes, reportetis promissionem.
Adhuc enim modicum aliquantulum, qui
venturus est veniet, et non tardabit. Justus autem
meus ex fide vivit. Quod si subtraxerit se, non placebit
animae meae. » Hinc et pastor Ecclesiae hortatur,
dicens: « Succincti lumbos mentis vestrae, sobrii
perfecte sperate in eam, quae vobis offertur,
gratiam, in resurrectione Domini nostri Jesu Christi. »
Unde Joannes apostolus in Epistola sua salubriter
persuadendo nos instruens, dicit: « Videte
vosmetipsos, ne perdatis quae operati estis, sed ut
mercedem plenam accipiatis. » His ergo et similibus
Scripturae testimoniis sacrae instruimur, ne votum
quod Deo vovimur, reddere negligamus, quia non
habebit hunc insontem Dominus, qui ei mentiri non
pertimescit. Sed, proh dolor! quidam, parvipendentes
foedus quod cum Deo inierunt, quasi sine periculo
deseri possit, ingrate omnino abjiciunt, atque
amicitiam hujus mundi appetentes, inimici Dei fieri
non pertimescunt. Qui enim vult amicus esse hujus
saeculi, inimicus Dei constituitur. Quandoquidem
perfectiora sequi sua sponte elegerunt, et ob hoc
animas suas, votum vovendo, Deo consecrarunt, ut
ei per omnia placerent, cui se servire solummodo
probaverunt: paulatim per desidiam ad vitia relabentes,
contra Evangelium, mundo simul ac Deo se
servire posse arbitrantur, cum Salvator manifeste
dicat: « Duobus dominis nemo servire potest, hoc
est Deo et mammonae. » Falluntur ergo hujusmodi
habentes damnationem, quoniam primam fidem irritam
fecerunt, et si non conversi denuo, id, quod destruxerunt,
pro viribus restaurare studuerint, salutem
consequi non poterunt.
Sed quia sunt quidam qui monachicam vitam de
exhortatur, dicens: « Vovete et reddite Domino Deo
vestro, omnes qui in circuitu ejus affertis munera. »
Suoque exemplo hoc comprobans, alio loco dicit:
« Vota mea Domino reddam in atriis domus Domini,
in conspectu omnis populi ejus, in medio tui, Jerusalem. »
Et item: « Sic psalmum dicam, » inquit,
« nomini tuo, Deus, in saeculum saeculi, ut reddam
vota mea de die in diem. » Hinc et Ecclesiastes ait:
« Si quid vovisti Domino, ne moreris reddere: displicet
enim ei infidelis promissio, sed quaecunque
voveris redde: multoque melius est non vovere,
quam post votum promissa non reddere. » Nam et
idipsum Salvator in Evangelio sub quadam similitudine
expressit, dicens: « Nemo mittens manum suam
in aratrum, et aspiciens retro, aptus est regno Dei. »
Et item: « Qui fuerit, » inquit, « in tecto, et vasa
ejus in domo, ne descendat tollere illa, et qui in
agro similiter. Memores estote uxoris Lot. Quicunque
quaesierit animam suam salvam facere,
perdet illam; et quicunque perdiderit illam, vivificabit
eam. » Hinc et doctor gentium in Epistola ad
Hebraeos, admonet dicens: « Nolite itaque, fratres,
amittere confidentiam vestram, quae magnam habet
remunerationem. Patientia enim vobis necessaria
est, ut voluntatem Dei facientes, reportetis promissionem.
Adhuc enim modicum aliquantulum, qui
venturus est veniet, et non tardabit. Justus autem
meus ex fide vivit. Quod si subtraxerit se, non placebit
animae meae. » Hinc et pastor Ecclesiae hortatur,
dicens: « Succincti lumbos mentis vestrae, sobrii
perfecte sperate in eam, quae vobis offertur,
gratiam, in resurrectione Domini nostri Jesu Christi. »
Unde Joannes apostolus in Epistola sua salubriter
persuadendo nos instruens, dicit: « Videte
vosmetipsos, ne perdatis quae operati estis, sed ut
mercedem plenam accipiatis. » His ergo et similibus
Scripturae testimoniis sacrae instruimur, ne votum
quod Deo vovimur, reddere negligamus, quia non
habebit hunc insontem Dominus, qui ei mentiri non
pertimescit. Sed, proh dolor! quidam, parvipendentes
foedus quod cum Deo inierunt, quasi sine periculo
deseri possit, ingrate omnino abjiciunt, atque
amicitiam hujus mundi appetentes, inimici Dei fieri
non pertimescunt. Qui enim vult amicus esse hujus
saeculi, inimicus Dei constituitur. Quandoquidem
perfectiora sequi sua sponte elegerunt, et ob hoc
animas suas, votum vovendo, Deo consecrarunt, ut
ei per omnia placerent, cui se servire solummodo
probaverunt: paulatim per desidiam ad vitia relabentes,
contra Evangelium, mundo simul ac Deo se
servire posse arbitrantur, cum Salvator manifeste
dicat: « Duobus dominis nemo servire potest, hoc
est Deo et mammonae. » Falluntur ergo hujusmodi
habentes damnationem, quoniam primam fidem irritam
fecerunt, et si non conversi denuo, id, quod destruxerunt,
pro viribus restaurare studuerint, salutem
consequi non poterunt.
Sed quia sunt quidam qui monachicam vitam de