PL 115, col. 711
Vita Eulogii (Alvarus Cordubensis), J. P. Migne
secum ei communicantes deprehenderet, nec resistendi
sibi copiam inesse videret, nec amovendi licentiam
([6] ut pote fidejussoribus datis) remanere
sibi conspiceret; coepit se gravi atterere gemitu,
magnoque, ut diximus, intrinsecus mactari
dolore. Sed nutu Dei contigit, ut quadam die praesenti
episcopo (7) beati Epiphanii Cypriae Salaminae
episcopi, Joanni episcopo Hierosolymitano directa
epistola legeretur, quam ego cuidam diacono praeceperam
legere: in qua idem beatissimus pontifex
Origenis naenias arguens, et ordinationem cujusdam
presbyteri in monasterio jam dicti Hierosolymitani
assignato a se consecrati defendens causam ordinationis
retexuit, beatissimorumque presbyterorum
Hieronymi et Vincentii continentiam sacrificandi
laudando innexuit. Quam narrationem tum jam
dictus Eulogius avida mente magis arripiens, quam
suscipiens, et sibi a Deo datam occasionem cognoscens,
ingenti vulnere quasi percussus, ab intimo
corde trahens suspiria, neque intuens, conversus
episcopo dixit: « Si lucernae Ecclesiae, et fidei nostrae
hoc egerunt columnae, quid nobis facere convenit,
quos delicti onera graviter deprimunt et affligunt?
Cognoscat ergo vestra paternitas, interdictam
a me ipso mihi sacrificandi licentiam. » Sicque hujusmodi
ingenio tempore Reccafredi se ipse suo ligavit
arbitrio. Cujus professionis licet hoc modo ordinem
sumeret, delectabili tamen usu perfunctus,
nolebat postea statum rejectum recipere. Sed pontifex
proprius in tantum eum admissum officium
sacrificandi compulit repedare, ut eum anathemate
ferire non vereretur, nisi citius redire promitteret.
CAPUT III. Sancti Eulogii doctrina et virtus, peregrinatio, electio in archiepiscopum Toletanum.
8.
Et erat vir ille in omnibus professionibus principaliter
et non medie decoratus, cunctis ex aequo
deserviens; et cum praeiret omnes scientia, humilior
certe etiam infimis videbatur. Clarus vultu, et honore
praecipuus, eloquentia fulgidus, et vitae operibus
luminosus. Incitator martyrum et laudator, tractator
peritissimus et dictator. Quis ardorem ingenii,
sibi copiam inesse videret, nec amovendi licentiam
([6] ut pote fidejussoribus datis) remanere
sibi conspiceret; coepit se gravi atterere gemitu,
magnoque, ut diximus, intrinsecus mactari
dolore. Sed nutu Dei contigit, ut quadam die praesenti
episcopo (7) beati Epiphanii Cypriae Salaminae
episcopi, Joanni episcopo Hierosolymitano directa
epistola legeretur, quam ego cuidam diacono praeceperam
legere: in qua idem beatissimus pontifex
Origenis naenias arguens, et ordinationem cujusdam
presbyteri in monasterio jam dicti Hierosolymitani
assignato a se consecrati defendens causam ordinationis
retexuit, beatissimorumque presbyterorum
Hieronymi et Vincentii continentiam sacrificandi
laudando innexuit. Quam narrationem tum jam
dictus Eulogius avida mente magis arripiens, quam
suscipiens, et sibi a Deo datam occasionem cognoscens,
ingenti vulnere quasi percussus, ab intimo
corde trahens suspiria, neque intuens, conversus
episcopo dixit: « Si lucernae Ecclesiae, et fidei nostrae
hoc egerunt columnae, quid nobis facere convenit,
quos delicti onera graviter deprimunt et affligunt?
Cognoscat ergo vestra paternitas, interdictam
a me ipso mihi sacrificandi licentiam. » Sicque hujusmodi
ingenio tempore Reccafredi se ipse suo ligavit
arbitrio. Cujus professionis licet hoc modo ordinem
sumeret, delectabili tamen usu perfunctus,
nolebat postea statum rejectum recipere. Sed pontifex
proprius in tantum eum admissum officium
sacrificandi compulit repedare, ut eum anathemate
ferire non vereretur, nisi citius redire promitteret.
CAPUT III. Sancti Eulogii doctrina et virtus, peregrinatio, electio in archiepiscopum Toletanum.
8.
Et erat vir ille in omnibus professionibus principaliter
et non medie decoratus, cunctis ex aequo
deserviens; et cum praeiret omnes scientia, humilior
certe etiam infimis videbatur. Clarus vultu, et honore
praecipuus, eloquentia fulgidus, et vitae operibus
luminosus. Incitator martyrum et laudator, tractator
peritissimus et dictator. Quis ardorem ingenii,