PL 115, col. 958
De translatione SS. martyrum (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
testabatur. Similiter et quod viderit duas nobiles
puellas, carne sorores, se praesente agonizantes martyrium
complevisse pro Christo. Cumque major ante
se minorem passionis calicem bibere vellet: « Non,
illa inquit, soror, ita convenit; sequar te magistram
ad bravium, quam secuta sum ad spectaculum: ne
timeas, non te derelinquam. Fidem enim, et dilectionem
moriens exhibeam, ut vivens solebam. Ita
ambarum capitibus obtruncatis, angelorum solatio
evectae animae migraverunt ad Deum, victurae perenniter.
CAPUT XXIX.
Caeterum cum Eddoni comiti (ut ad nos, tempus
enim est, revertamur) pars postulata sanctorum
martyrum deferretur reliquiarum, accidit in via ut
quidam presbyter postulans diutius sibi orare concedi,
cubiculum domus quo servabantur, intraret,
easque reliquias, hoc nemine meditante, furandum
praesumeret: tollensque quod primum manui occurrerat,
scilicet quidquid inerat capillorum beatae Nathaliae,
festinat in ea ipsa noctis obscuritate ad
mansionem furto jucundus redire. Sed antequam ei
longius abire concederetur, in medio platearum mox
amens horrendum concidit, sensu omnique vigore
frustratus. Deinde quasi post horam ad se revocatus,
ac delicti poenitens, surgit, atque quasi qui ad aliquid
necessitatis exierit, revertens, sanctae martyris reliquias
rursus orationem ex desiderio simulans, suo
in loco reposuit. Qui si amando bene obtulit, tamen
quia fraudem cui debebantur, faciendo bene non
divisit, item coram qui aderant universis subito
corruens, per terram rursus volutando torquetur.
Assurgunt omnes horribili metu perculsi, atque manus
in eum quibus teneretur, injiciunt. Videbant
amentem, aestimabantque illico morientem: et ne
res tanti celaretur miraculi, cogitur post mente recepta
fateri commissum. Sic a ferente Usuardo Patre,
sanctorum prius invocata miseratione, culpa
donata reanimatus presbyter hilarior regreditur.
CAPUT XXX.
Igitur praetermissis plurimis, ponatur scribendi
finis, admisso eo quo elucescat, beatum antistitem
Germanum non solum de aeterno, verum et de praesenti
laetari consortio. Teutgaudus quidam in novo
vico, qui est super Ligerim fluvium situs, cum adversa
valetudine infirmus decubuisset, hoc insuper
ei calamitatis accidit, quemadmodum a femoribus
deorsum usque contraheretur: in quo contractionis
vinculo, annis ferme duobus negato sibi penitus ambulandi
officio, permansit. Deinde fama docente, ut
cognovit horum sibi venerandorum martyrum subveniri
posse meritis, exorat supplicans se illuc amicorum
sive propinquorum manibus ferri. Quod ita
factum festinatumque est. Cumque venisset, ac ibidem
aliquandiu in orationibus degens permaneret,
praefinitum suae salutis praestolatus est diem. Jam
instante sacra beatissimi patroni nostri domni Germani
translationis festivitate, accessit maturius,
quod devotione quaesierat, citius inventurus. Collocatus
autem ante ejusdem magni praesulis altare, in
quo superposita eorumdem sanctorum martyrum
corpora servabantur, constitit, quemadmodum eorum
simul, ut credimus, interventu celerem infirmus
consequeretur salutem. Sospes igitur factus, ut
vidimus, ibat cum magna gratiarum actione resultans:
et universis omnipotenti Deo sanctoque Germano
et martyribus virtutum magnitudinem acclamantibus,
mansit ibi ad mortem usque deserviens,
patria parentibusque et amicis, qui se detulerant,
oblitis. Nec immerito eorum esse voluit beatus Germanus
in terris patrati consors miraculi, de quorum
societatis gratia exsultans gaudet in coelis: in illa
desiderabili patria, in illa jucunditate splendida, in
illa prorsus regione melliflua, in illa portionis humanae
viventium terra, in illa matre nostra coelesti
Jerusalem, in illis amoenissimis perennitatis pascuis.
puellas, carne sorores, se praesente agonizantes martyrium
complevisse pro Christo. Cumque major ante
se minorem passionis calicem bibere vellet: « Non,
illa inquit, soror, ita convenit; sequar te magistram
ad bravium, quam secuta sum ad spectaculum: ne
timeas, non te derelinquam. Fidem enim, et dilectionem
moriens exhibeam, ut vivens solebam. Ita
ambarum capitibus obtruncatis, angelorum solatio
evectae animae migraverunt ad Deum, victurae perenniter.
CAPUT XXIX.
Caeterum cum Eddoni comiti (ut ad nos, tempus
enim est, revertamur) pars postulata sanctorum
martyrum deferretur reliquiarum, accidit in via ut
quidam presbyter postulans diutius sibi orare concedi,
cubiculum domus quo servabantur, intraret,
easque reliquias, hoc nemine meditante, furandum
praesumeret: tollensque quod primum manui occurrerat,
scilicet quidquid inerat capillorum beatae Nathaliae,
festinat in ea ipsa noctis obscuritate ad
mansionem furto jucundus redire. Sed antequam ei
longius abire concederetur, in medio platearum mox
amens horrendum concidit, sensu omnique vigore
frustratus. Deinde quasi post horam ad se revocatus,
ac delicti poenitens, surgit, atque quasi qui ad aliquid
necessitatis exierit, revertens, sanctae martyris reliquias
rursus orationem ex desiderio simulans, suo
in loco reposuit. Qui si amando bene obtulit, tamen
quia fraudem cui debebantur, faciendo bene non
divisit, item coram qui aderant universis subito
corruens, per terram rursus volutando torquetur.
Assurgunt omnes horribili metu perculsi, atque manus
in eum quibus teneretur, injiciunt. Videbant
amentem, aestimabantque illico morientem: et ne
res tanti celaretur miraculi, cogitur post mente recepta
fateri commissum. Sic a ferente Usuardo Patre,
sanctorum prius invocata miseratione, culpa
donata reanimatus presbyter hilarior regreditur.
CAPUT XXX.
Igitur praetermissis plurimis, ponatur scribendi
finis, admisso eo quo elucescat, beatum antistitem
Germanum non solum de aeterno, verum et de praesenti
laetari consortio. Teutgaudus quidam in novo
vico, qui est super Ligerim fluvium situs, cum adversa
valetudine infirmus decubuisset, hoc insuper
ei calamitatis accidit, quemadmodum a femoribus
deorsum usque contraheretur: in quo contractionis
vinculo, annis ferme duobus negato sibi penitus ambulandi
officio, permansit. Deinde fama docente, ut
cognovit horum sibi venerandorum martyrum subveniri
posse meritis, exorat supplicans se illuc amicorum
sive propinquorum manibus ferri. Quod ita
factum festinatumque est. Cumque venisset, ac ibidem
aliquandiu in orationibus degens permaneret,
praefinitum suae salutis praestolatus est diem. Jam
instante sacra beatissimi patroni nostri domni Germani
translationis festivitate, accessit maturius,
quod devotione quaesierat, citius inventurus. Collocatus
autem ante ejusdem magni praesulis altare, in
quo superposita eorumdem sanctorum martyrum
corpora servabantur, constitit, quemadmodum eorum
simul, ut credimus, interventu celerem infirmus
consequeretur salutem. Sospes igitur factus, ut
vidimus, ibat cum magna gratiarum actione resultans:
et universis omnipotenti Deo sanctoque Germano
et martyribus virtutum magnitudinem acclamantibus,
mansit ibi ad mortem usque deserviens,
patria parentibusque et amicis, qui se detulerant,
oblitis. Nec immerito eorum esse voluit beatus Germanus
in terris patrati consors miraculi, de quorum
societatis gratia exsultans gaudet in coelis: in illa
desiderabili patria, in illa jucunditate splendida, in
illa prorsus regione melliflua, in illa portionis humanae
viventium terra, in illa matre nostra coelesti
Jerusalem, in illis amoenissimis perennitatis pascuis.