PL 116, col. 141
Liber contra Judaeos (Amulo Lugdunensis), J. P. Migne
I.
Detestanda Judaeorum perfidia, et eorum inter
Christianos conversatio quantum sit noxia fidelibus,
et ecclesiarum doctoribus periculosa, apud multos
incognitum est, non solum vulgares et plebeios, sed
etiam nobiles et honoratos, doctos pariter vel indoctos:
et apud eos maxime, inter quos nulla praefatorum
infidelium habitatio aut frequentatio est. Unde
necessarium duximus, et quantum religionis damnum
ex eorum permistione Christianus populus
sentiat, et quid de eis observandum vel divina auctoritas,
vel sanctorum Patrum venerabilia instituta,
vel antiquorum principum religiosa edicta praeceperint,
praesentium litterarum scriptis breviter comprehendere:
et tam per nos, quam per vestram unanimem
fraternitatem et fraternam unanimitatem,
ad notitiam omnium qui nobis in Domino regendi
commissi sunt, vel quicunque nosse voluerint, et
valuerint pervenire.
II.
Ad quam rem sollicite peragendam constringit
nos vehementer ipsa pastoralis officii necessitas;
et animarum damna, quas, juxta exemplum Apostoli,
Dei aemulatione zelare debemus, et ab insidiis serpentis
antiqui, qui veneno malitiae suae fidelium mentes
semper depravare conatur, Domino auxiliante,
custodire: ut Ecclesia Dei vivi, sponsa Agni, in fidei
et religionis sinceritate, proprio viro incorrupta et
casta servetur. Juxta quod idem Apostolus dicit:
« Aemulor enim vos Dei aemulatione: despondi
enim vos uni viro virginem castam exhibere
Christo. Timeo autem ne sicut serpens Evam seduxit
astutia sua, ita corrumpantur sensus vestri,
et excidant a simplicitate quae est in Christo [(II Cor. XI, 2, 3)] .
» Quod maxime nobis metuendum
esse, qui in his novissimis et periculosis temporibus
occulto Dei judicio Ecclesiae regimen sortiti sumus,
testatur alibi idem ipse Apostolus, et imminens periculum
aperte denuntiat, dicens: « Spiritus autem
manifeste dicit, quod in novissimis temporibus
discedent quidam a fide, attendentes spiritibus
erroris, et doctrinis daemoniorum, in hypocrisi loquentium
mendacium, et cauteriatam habentium
suam conscientiam [(I Tim. IV, 1)] . » Unde et Dominus
in Evangelio, omnium fidelium mentes
terret, et praemonet, dicens: « Verumtamen Filius
hominis veniens putas inveniet fidem in terra [(Luc.
XVIII, 8)] ? » Hoc namque tempus, et hos periculosissimos
Detestanda Judaeorum perfidia, et eorum inter
Christianos conversatio quantum sit noxia fidelibus,
et ecclesiarum doctoribus periculosa, apud multos
incognitum est, non solum vulgares et plebeios, sed
etiam nobiles et honoratos, doctos pariter vel indoctos:
et apud eos maxime, inter quos nulla praefatorum
infidelium habitatio aut frequentatio est. Unde
necessarium duximus, et quantum religionis damnum
ex eorum permistione Christianus populus
sentiat, et quid de eis observandum vel divina auctoritas,
vel sanctorum Patrum venerabilia instituta,
vel antiquorum principum religiosa edicta praeceperint,
praesentium litterarum scriptis breviter comprehendere:
et tam per nos, quam per vestram unanimem
fraternitatem et fraternam unanimitatem,
ad notitiam omnium qui nobis in Domino regendi
commissi sunt, vel quicunque nosse voluerint, et
valuerint pervenire.
II.
Ad quam rem sollicite peragendam constringit
nos vehementer ipsa pastoralis officii necessitas;
et animarum damna, quas, juxta exemplum Apostoli,
Dei aemulatione zelare debemus, et ab insidiis serpentis
antiqui, qui veneno malitiae suae fidelium mentes
semper depravare conatur, Domino auxiliante,
custodire: ut Ecclesia Dei vivi, sponsa Agni, in fidei
et religionis sinceritate, proprio viro incorrupta et
casta servetur. Juxta quod idem Apostolus dicit:
« Aemulor enim vos Dei aemulatione: despondi
enim vos uni viro virginem castam exhibere
Christo. Timeo autem ne sicut serpens Evam seduxit
astutia sua, ita corrumpantur sensus vestri,
et excidant a simplicitate quae est in Christo [(II Cor. XI, 2, 3)] .
» Quod maxime nobis metuendum
esse, qui in his novissimis et periculosis temporibus
occulto Dei judicio Ecclesiae regimen sortiti sumus,
testatur alibi idem ipse Apostolus, et imminens periculum
aperte denuntiat, dicens: « Spiritus autem
manifeste dicit, quod in novissimis temporibus
discedent quidam a fide, attendentes spiritibus
erroris, et doctrinis daemoniorum, in hypocrisi loquentium
mendacium, et cauteriatam habentium
suam conscientiam [(I Tim. IV, 1)] . » Unde et Dominus
in Evangelio, omnium fidelium mentes
terret, et praemonet, dicens: « Verumtamen Filius
hominis veniens putas inveniet fidem in terra [(Luc.
XVIII, 8)] ? » Hoc namque tempus, et hos periculosissimos