PL 116, col. 84
Epistolae (Amulo Lugdunensis), J. P. Migne
et immaculatum se custodire ab hoc saeculo. » Quatenus
haec atque hujusmodi apostolica hortamenta
attendentes tam presbyteri quam populi, atque in
locis suis devote, instanter ac fideliter Domino servientes,
sinceritati mentis et fructibus misericordiae
potius studeant quam vanitati vel ostentationi. Nam
etsi quidam illorum fallacium atque fallentium vere
energumeni et arreptitii essent, more ecclesiastico
vel in locis suis a sacerdotibus suis, vel in quibusque
martyrum sanctuariis a propinquis et amicis
tranquille debuerant tractari atque, opitulante Dei
gratia, purgari, non populorum turbis ac tumultibus
inaniter prosequi. Haec, prout Dominus dedit, juxta
auctoritatem divinam et institutionem paternam ad
interrogationem vestram sedulo respondere curavi.
Vos et ista libenter accipite; et si qua meliora Deus
inspiravit, prompta intentione et vigilanti cura
peragite; quatenus grex Dominicus vestrae gubernationi
commissus, eodem Domino auxiliante, et erroris
effugiat offendiculum, et religionis ac sinceritatis
consequatur augmentum. Misimus vobis etiam
exemplar epistolae praefati pii patris et nutritoris
nostri ad jam dictum Narbonensem episcopum, ut
si quis de hujusmodi causis subtilius et plenius nosse
voluerit, illius lectione uberius ac profundius instruatur.
Deus omnipotens reverendam dilectionem
vestram ad aedificationem Ecclesiae suae jugiter protegere
et custodire dignetur.
EPISTOLA II. AD GOTHESCALCUM.
AMULO humilis Ecclesiae Lugdunensis episcopus
dilectissimo fratri GOTHESCALCO salutem. Quod te
in hujus sermonis exordio fratrem nomino, quem
fraternae unitati contrarium non ignoro, ea, in
quantum Deus largitur, facio charitate, quam Scriptura
nobis praecepit dicens: « Dicite his qui oderunt
vos: Fratres nostri estis. » Quia etsi ex illorum
parte qui ejusmodi sunt fraternitas deperit, non idcirco
etiam in nobis frigescere aut perire debet ipsius
fraternitatis affectus. Quod autem non solum
fratrem, sed etiam dilectissimum dico, Dominus
novit quia te fideliter diligo, hoc tibi cupiens quod
et mihi. Unde et salutem tibi veraciter opto, praesentem
pariter et futuram, per eam divini cultus
pietatem, quae, sicut Apostolus testatur: « Ad omnia
utilis est, promissionem habens vitae quae nunc
est, et futurae. » Audiens sane et agnoscens quae
in scriptis tuis misisti, et per quemdam fratrem nostrum
mihi innotescenda vehementissime flagitasti,
diu haesitavi utrum tibi respondere deberem, homini
de novis contra Ecclesiam praesumptionibus, et non
parvis erroribus jamdudum accusato, et propter
contumaciam, ut audio, episcopalis concilii auctoritate
damnato. Importunum namque et impudens videri
posse existimabam, si de causa, quae prudentium
et reverendorum fratrum nostrorum inquisitione,
cognitione et sententia definita est, aliquid
haec atque hujusmodi apostolica hortamenta
attendentes tam presbyteri quam populi, atque in
locis suis devote, instanter ac fideliter Domino servientes,
sinceritati mentis et fructibus misericordiae
potius studeant quam vanitati vel ostentationi. Nam
etsi quidam illorum fallacium atque fallentium vere
energumeni et arreptitii essent, more ecclesiastico
vel in locis suis a sacerdotibus suis, vel in quibusque
martyrum sanctuariis a propinquis et amicis
tranquille debuerant tractari atque, opitulante Dei
gratia, purgari, non populorum turbis ac tumultibus
inaniter prosequi. Haec, prout Dominus dedit, juxta
auctoritatem divinam et institutionem paternam ad
interrogationem vestram sedulo respondere curavi.
Vos et ista libenter accipite; et si qua meliora Deus
inspiravit, prompta intentione et vigilanti cura
peragite; quatenus grex Dominicus vestrae gubernationi
commissus, eodem Domino auxiliante, et erroris
effugiat offendiculum, et religionis ac sinceritatis
consequatur augmentum. Misimus vobis etiam
exemplar epistolae praefati pii patris et nutritoris
nostri ad jam dictum Narbonensem episcopum, ut
si quis de hujusmodi causis subtilius et plenius nosse
voluerit, illius lectione uberius ac profundius instruatur.
Deus omnipotens reverendam dilectionem
vestram ad aedificationem Ecclesiae suae jugiter protegere
et custodire dignetur.
EPISTOLA II. AD GOTHESCALCUM.
AMULO humilis Ecclesiae Lugdunensis episcopus
dilectissimo fratri GOTHESCALCO salutem. Quod te
in hujus sermonis exordio fratrem nomino, quem
fraternae unitati contrarium non ignoro, ea, in
quantum Deus largitur, facio charitate, quam Scriptura
nobis praecepit dicens: « Dicite his qui oderunt
vos: Fratres nostri estis. » Quia etsi ex illorum
parte qui ejusmodi sunt fraternitas deperit, non idcirco
etiam in nobis frigescere aut perire debet ipsius
fraternitatis affectus. Quod autem non solum
fratrem, sed etiam dilectissimum dico, Dominus
novit quia te fideliter diligo, hoc tibi cupiens quod
et mihi. Unde et salutem tibi veraciter opto, praesentem
pariter et futuram, per eam divini cultus
pietatem, quae, sicut Apostolus testatur: « Ad omnia
utilis est, promissionem habens vitae quae nunc
est, et futurae. » Audiens sane et agnoscens quae
in scriptis tuis misisti, et per quemdam fratrem nostrum
mihi innotescenda vehementissime flagitasti,
diu haesitavi utrum tibi respondere deberem, homini
de novis contra Ecclesiam praesumptionibus, et non
parvis erroribus jamdudum accusato, et propter
contumaciam, ut audio, episcopalis concilii auctoritate
damnato. Importunum namque et impudens videri
posse existimabam, si de causa, quae prudentium
et reverendorum fratrum nostrorum inquisitione,
cognitione et sententia definita est, aliquid