PL 119, col. 1159
Epistolae et decreta (Nicolaus I), J. P. Migne
culmen in Christi Ecclesia, singuli secundum
suorum qualitatem privilegiorum, promeruisse
dignoscimur. Praecipue cum non solum propter hujusmodi
generalis Ecclesiae negotium, sed etiam pro
specialis hujus sedis exorta causa praedecessores
vestri una cum praedecessoribus nostris hic soliti
sint non immerito convenire. Nam mirandum quamobrem
iidem imperatores ita saeviant, ita commoveantur,
ita in convicia nostra prorumpant: cum,
si bene gesserunt, eos non nobis conviciari, sed de
bono gratias auctori referre, et in se ipsis gloriam
habere, et missos vel legationem nostram respuere,
sed utpote suis bene gestis congratulantia libenter
admittere, et nobis congrua responsa dirigere, profecto
decuerit. Si vero male operati sunt, ut quid
non corrigi potius et meliorari satagunt, sed indignantur,
anhelant, et in tot contumelias adversus
ordinationes Dei et Ecclesiae traditiones insiliunt?
Quamvis non tam indignati, quam deterriti fuisse
videantur, conscientia namque remordente intellexerunt,
pro judicanda canonice sui obligatione nos illas
partes misisse. Quamobrem hujuscemodi consilio
usi sunt, quo videlicet legati nostri nullatenus
admitterentur: scilicet ne per illos, vel de recuperato
fratre et coepiscopo nostro Ignatio, vel de damnato
Photio invasore, sedis apostolicae sententia penes
se diffamari, nec rursus iidem, tanquam fautores
tantae perversitatis, ac per hoc obligati, manifestius,
quia errent, excommunicati, sciri eorum
attestatione, aut scriptorum nostrorum serie potuisset.
Unde quis non videat, eos idcirco de nobis illa
derogationum verba depromere, ut sua quaeque pravitatis
possent acta contegere; et ideo velle nostra
suis praestigiis offuscare, ut sua valeant tenebrarum
opera longe lateque clarificare? Nam quis stylus sufficiat
exarare, quanta et qualia, priusquam missi
nostri illuc directi fuissent, vel etiam post reversionem
eorum, tam per legatos, quam per litteras suas,
ut de nostris specialiter omittamus, de beati Petri
principis apostolorum laudibus, de sedis ejus, vel
Ecclesiae Romanae privilegiis, nobis praeconia destinarint?
Cum autem eosdem apostolicae sedis missos
in suam nequitiam traduxissent, et instar quarumdam
prostitutarum libidines suas ipsis convenientibus
explevissent, primo quidem conati sunt nos
iteratis laudibus efferentes, et versutis blandisque
lenociniis adeuntes, ad suos inflectere pessimos actus,
et ut his a se perpetratis nostro consensu firmitatem
tribueremus, supra modum hortati sunt et
deprecati. At ubi nos, inspiratione divina, quae acta
sunt perperam commissa fuisse comperientes, ea
non solum justitia magistra, ut jam diximus, non
approbavimus, sed et damnavimus: protinus illi
versa sententia, plectrum linguae in derogationes et
blasphemias acuerunt, et tanquam suimet obliti,
contraria his quae primitus prosecuti fuerant tractarunt.
Et quia, Deo auctore, de nobis quid specialiter
impeterent non invenerunt, traditionibus paternis
divinis testimoniis roboratis detrahere curaverunt,
suorum qualitatem privilegiorum, promeruisse
dignoscimur. Praecipue cum non solum propter hujusmodi
generalis Ecclesiae negotium, sed etiam pro
specialis hujus sedis exorta causa praedecessores
vestri una cum praedecessoribus nostris hic soliti
sint non immerito convenire. Nam mirandum quamobrem
iidem imperatores ita saeviant, ita commoveantur,
ita in convicia nostra prorumpant: cum,
si bene gesserunt, eos non nobis conviciari, sed de
bono gratias auctori referre, et in se ipsis gloriam
habere, et missos vel legationem nostram respuere,
sed utpote suis bene gestis congratulantia libenter
admittere, et nobis congrua responsa dirigere, profecto
decuerit. Si vero male operati sunt, ut quid
non corrigi potius et meliorari satagunt, sed indignantur,
anhelant, et in tot contumelias adversus
ordinationes Dei et Ecclesiae traditiones insiliunt?
Quamvis non tam indignati, quam deterriti fuisse
videantur, conscientia namque remordente intellexerunt,
pro judicanda canonice sui obligatione nos illas
partes misisse. Quamobrem hujuscemodi consilio
usi sunt, quo videlicet legati nostri nullatenus
admitterentur: scilicet ne per illos, vel de recuperato
fratre et coepiscopo nostro Ignatio, vel de damnato
Photio invasore, sedis apostolicae sententia penes
se diffamari, nec rursus iidem, tanquam fautores
tantae perversitatis, ac per hoc obligati, manifestius,
quia errent, excommunicati, sciri eorum
attestatione, aut scriptorum nostrorum serie potuisset.
Unde quis non videat, eos idcirco de nobis illa
derogationum verba depromere, ut sua quaeque pravitatis
possent acta contegere; et ideo velle nostra
suis praestigiis offuscare, ut sua valeant tenebrarum
opera longe lateque clarificare? Nam quis stylus sufficiat
exarare, quanta et qualia, priusquam missi
nostri illuc directi fuissent, vel etiam post reversionem
eorum, tam per legatos, quam per litteras suas,
ut de nostris specialiter omittamus, de beati Petri
principis apostolorum laudibus, de sedis ejus, vel
Ecclesiae Romanae privilegiis, nobis praeconia destinarint?
Cum autem eosdem apostolicae sedis missos
in suam nequitiam traduxissent, et instar quarumdam
prostitutarum libidines suas ipsis convenientibus
explevissent, primo quidem conati sunt nos
iteratis laudibus efferentes, et versutis blandisque
lenociniis adeuntes, ad suos inflectere pessimos actus,
et ut his a se perpetratis nostro consensu firmitatem
tribueremus, supra modum hortati sunt et
deprecati. At ubi nos, inspiratione divina, quae acta
sunt perperam commissa fuisse comperientes, ea
non solum justitia magistra, ut jam diximus, non
approbavimus, sed et damnavimus: protinus illi
versa sententia, plectrum linguae in derogationes et
blasphemias acuerunt, et tanquam suimet obliti,
contraria his quae primitus prosecuti fuerant tractarunt.
Et quia, Deo auctore, de nobis quid specialiter
impeterent non invenerunt, traditionibus paternis
divinis testimoniis roboratis detrahere curaverunt,