PL 119, col. 679
Vita S. Maximini (Lupus Ferrariensis), J. P. Migne · Vita S. Wigberti (Lupus Ferrariensis), J. P. Migne
illorum qui suo depravati arbitrio, ad memoratas
virtutes nunquam aspirare consentiant.
CAPUT XIV.
Itaque rex Pipinus Magni Caroli genitor quemdam
suum clericum, qui Bruncho vocabatur, impuris
obsessum spiritibus, per Hellarium archidiaconum ad
tumulum beati Maximini destinavit. Is per diversas
reliquorum sanctorum fuerat circumductus memorias,
nec illa horribili passione meruerat liberari.
Porro ut beati viri limina tetigit, illico purgatus, Dei
circa se clementiam glorificare et sancti Maximini
potentiam coepit praedicare. Idem Pippinus denuo
Herricum genere Alamannum eadem passione laborantem
qua supra direxit: quem cum catena vinxissent,
eamque perfacile alienis viribus confregisset,
vix altera cohibitum clarissimo confessori obtulerunt
curandum. Ita diu fratribus pro miseri
ereptione certantibus, quadam die, cum rem divinam
agerent, ille confracta catena prorupit se ad tumulum
sacri antistitis; et: « Non videtis (inquiens) adversarios
qui me sibi vindicaverant ut in fugam versos
beatus Maximinus persequitur. » Hic ei finis processit 290
insaniae. Ejusdem Pippini regis ex filia
nepos, nomine Cunibertus, atrociter a daemone
vexatus, multis ante locis circumitis, ultimo ad
sanctum virum perductus tandem ab ea peste purgatus
est.
CAPUT XV.
Et ut a singulis ad turbam liberatorum transeamus,
quondam ad festivitatem beati pontificis (siquidem
Reverendissimis abbati Buno, cunctisque fratribus
ejus, Lupus plurimam sospitatem.
Cunctanti mihi, viribusque propriis diffidenti, ut
vitam sancti Wigberchti stylo coner prosequi, vestra,
dilecti patres, extorsit instantia. Et aequum fuerat
ut in obstinatissima negatione persisterem, quando
ad id quod me imparem tantae materiae tenuitas deficit
ingenii accessit ut hoc opus a vobis eo potissimum
virtutes nunquam aspirare consentiant.
CAPUT XIV.
Itaque rex Pipinus Magni Caroli genitor quemdam
suum clericum, qui Bruncho vocabatur, impuris
obsessum spiritibus, per Hellarium archidiaconum ad
tumulum beati Maximini destinavit. Is per diversas
reliquorum sanctorum fuerat circumductus memorias,
nec illa horribili passione meruerat liberari.
Porro ut beati viri limina tetigit, illico purgatus, Dei
circa se clementiam glorificare et sancti Maximini
potentiam coepit praedicare. Idem Pippinus denuo
Herricum genere Alamannum eadem passione laborantem
qua supra direxit: quem cum catena vinxissent,
eamque perfacile alienis viribus confregisset,
vix altera cohibitum clarissimo confessori obtulerunt
curandum. Ita diu fratribus pro miseri
ereptione certantibus, quadam die, cum rem divinam
agerent, ille confracta catena prorupit se ad tumulum
sacri antistitis; et: « Non videtis (inquiens) adversarios
qui me sibi vindicaverant ut in fugam versos
beatus Maximinus persequitur. » Hic ei finis processit 290
insaniae. Ejusdem Pippini regis ex filia
nepos, nomine Cunibertus, atrociter a daemone
vexatus, multis ante locis circumitis, ultimo ad
sanctum virum perductus tandem ab ea peste purgatus
est.
CAPUT XV.
Et ut a singulis ad turbam liberatorum transeamus,
quondam ad festivitatem beati pontificis (siquidem
Reverendissimis abbati Buno, cunctisque fratribus
ejus, Lupus plurimam sospitatem.
Cunctanti mihi, viribusque propriis diffidenti, ut
vitam sancti Wigberchti stylo coner prosequi, vestra,
dilecti patres, extorsit instantia. Et aequum fuerat
ut in obstinatissima negatione persisterem, quando
ad id quod me imparem tantae materiae tenuitas deficit
ingenii accessit ut hoc opus a vobis eo potissimum