PL 126, col. 1020
De translatione S. Vincentii Martyris (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
etiam dividere voluimus corpora, licet quantitate
exigua. Nobisque donari petimus, quidquid praetereunter
in his excessimus: qui de multis pauca legentes,
illa prorsus quae fide ac relatione digna inventa
habuimus, eis praesentibus qui viderant attestantibus,
pii laboris studio ipso in loco scribere curavimus.
INCIPIT LIBER SECUNDUS
CAPUT PRIMUM.
fideliter accessit), se vel advenisse, vel certe sine
remedii medicina recessisse doluerit.
CAPUT IV.
Pene igitur per singula mansionum loca patratis
miraculis, ut verbi gratia in Livia duobus claudis
erectis, et in Carcasona extra urbem in ecclesia sub
ipsius Levitae et Martyris veneratione Christo sacrata,
daemoniacis infirmisque aliis non paucis curatis, jam
laeti Castrum quo tendebatur, praecipui Patris Benedicti
monasterium appropinquant. Sed qualis fuerit
tanta exceptione dignus, cum crucibus ac cereis,
omnibusque congruis ornatibus ille monachorum
splendidus apparatus, necnon et devotissimus populi
concursus, reor superfluum, si exponi contendatur,
Martyris itaque corpus servandum venerandumque
in ecclesia almae genitricis Dei Mariae ante ipsius
coenobii portam collocaverunt, ob devotam maxime
feminarum frequentiam, quibus monasterii ipsius
aditus ex antiqua Patrum ejusdem loci consuetudine
denegatur. Decreverunt tamen novam basilicam in
ejus honorem monasterio vicinam exstruere: ad
quam utriusque sexus personis devotis liber sit
accessus.
CAPUT V.
Sed quoniam forte poterat dubitari de tali ejus
inventione et optata delatione, hoc omnipotens Deus
ad cumulum suae bonitatis tali miraculo roborari
voluit. In villa Vidcellas, a monasterio tribus duntaxat
millibus distante, femina quaedam ibidem adhuc
degens, nomine Aitrudis, a vicino suo admonita est,
ut deposito lanificii opere, in occursum susceptionis
beati Vincentii martyris cum aliis properaret. Quod
illa facere recusans, cum cachinno dixit esse potius
corpus cujusdam Mauri ethnici vel Hispani, quam
martyris. Et extemplo omnium privata membrorum
officiis contrahitur; ac veluti cadaver miserabiliter
in terram consternata, se mox expiraturam terribili
voce proclamat: rogatque suos, ut ad sancti templum
deferatur. Ubi curru delata, per dies novem,
aspicientibus multis, eamdem percussionis debilitatem
sustinens mansit: atque post alios novem
saluti reformata, valens, ut nunc quoque valet,
exivit.
CAPUT VI.
Enimvero frequentantibus locum plebibus, sive
infirmis variis languoribus oppressis sanitatum medelam
exigua. Nobisque donari petimus, quidquid praetereunter
in his excessimus: qui de multis pauca legentes,
illa prorsus quae fide ac relatione digna inventa
habuimus, eis praesentibus qui viderant attestantibus,
pii laboris studio ipso in loco scribere curavimus.
INCIPIT LIBER SECUNDUS
CAPUT PRIMUM.
fideliter accessit), se vel advenisse, vel certe sine
remedii medicina recessisse doluerit.
CAPUT IV.
Pene igitur per singula mansionum loca patratis
miraculis, ut verbi gratia in Livia duobus claudis
erectis, et in Carcasona extra urbem in ecclesia sub
ipsius Levitae et Martyris veneratione Christo sacrata,
daemoniacis infirmisque aliis non paucis curatis, jam
laeti Castrum quo tendebatur, praecipui Patris Benedicti
monasterium appropinquant. Sed qualis fuerit
tanta exceptione dignus, cum crucibus ac cereis,
omnibusque congruis ornatibus ille monachorum
splendidus apparatus, necnon et devotissimus populi
concursus, reor superfluum, si exponi contendatur,
Martyris itaque corpus servandum venerandumque
in ecclesia almae genitricis Dei Mariae ante ipsius
coenobii portam collocaverunt, ob devotam maxime
feminarum frequentiam, quibus monasterii ipsius
aditus ex antiqua Patrum ejusdem loci consuetudine
denegatur. Decreverunt tamen novam basilicam in
ejus honorem monasterio vicinam exstruere: ad
quam utriusque sexus personis devotis liber sit
accessus.
CAPUT V.
Sed quoniam forte poterat dubitari de tali ejus
inventione et optata delatione, hoc omnipotens Deus
ad cumulum suae bonitatis tali miraculo roborari
voluit. In villa Vidcellas, a monasterio tribus duntaxat
millibus distante, femina quaedam ibidem adhuc
degens, nomine Aitrudis, a vicino suo admonita est,
ut deposito lanificii opere, in occursum susceptionis
beati Vincentii martyris cum aliis properaret. Quod
illa facere recusans, cum cachinno dixit esse potius
corpus cujusdam Mauri ethnici vel Hispani, quam
martyris. Et extemplo omnium privata membrorum
officiis contrahitur; ac veluti cadaver miserabiliter
in terram consternata, se mox expiraturam terribili
voce proclamat: rogatque suos, ut ad sancti templum
deferatur. Ubi curru delata, per dies novem,
aspicientibus multis, eamdem percussionis debilitatem
sustinens mansit: atque post alios novem
saluti reformata, valens, ut nunc quoque valet,
exivit.
CAPUT VI.
Enimvero frequentantibus locum plebibus, sive
infirmis variis languoribus oppressis sanitatum medelam