PL 126, col. 1048
De miraculis S. Germani (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
Circumdantes se paganos miro ludunt ordine.
Nam ut cunctos gloriantur se cepisse miseri,
Utque gyro mox vallarunt omnes fere proximo,
Te precante liberantur prope capti servuli.
Dumque nullus sese putat habere superstitem,
Gladiatam evasisset qui Danorum aciem;
Omnes se de locis mergunt abditis incolumes.
Cerneres tunc lacrymantes non loquentes invicem,
Dum de necis quasi fauce se viderent surgere.
Vota solum cordis dabant tacita dignissime.
Unus tantum praepeditur caecae mortis obice,
Atque telo perforatur hostis velocissime,
Ne tanto summus careret pontifex libamine.
Salve clemens, hinc precamur, salve praesul agie,
Omnem clerum te colentem cum devoto populo
In praesenti ut mereamur uti prece commoda,
Hincque celsi paradisi regnum nobis obtine,
Quo simul tecum psallamus Patri laudes Domino,
Atque toti Trinitati consonantes angelis,
Sanctus, Sanctus, Sanctus, Dominus Deus exercituum.
Coeli tuae pleni manent atque terra gloria.
Osanna qui benedictus in excelsis venerat.
Gloria sit Deo Patri atque laus Altissimo,
Honor, virtus et potestas Jesu Christo Domino,
Dignitas et unus apex sit quoque Paraclito, Amen.
Quo ad finem usque ita completo, fuimus jam licet
ex adverso proximi partim adustae, necnon et permultum
dissipatae civitati, cujus demolita facies nos
omnes in dolorem adducens, competenter exegit
psallere: Aspice, Domine, quia facta est desolata
civitas plena divitiis, sedet in tristitia domina gentium,
non est qui consoletur eam, nisi tu Deus noster. Multi
namque canentes, plures vero cernebantur plorantes:
sicque processimus in pratum usque, quod
sub ipso est monasterio. Eramus vero moerentes,
quod postea quam propriam intraveramus tellurem,
nullas ut antea ostensas noveramus virtutes, sed
ecce subito ex tanta populi multitudine, unus procurrens
accessit. Habebat enim causa poenitentiae
ferri circulum in brachio, ut solet fieri, arctissime
obvolutum. Jamque tempus increverat, ex quo illi
casu propriam occidenti matrem, hujusmodi poena
accesserat. Qui vociferans et tanti viri pietatem sibi
adjutricem expostulans, ut manum ad feretrum, quo
sancti sacrum bajulabatur corpus, pallium saltem
desuper contingere cupiens protendit, illico ferrum
de brachio exsiliens mirandum crepuit, ita ut in
aera sursum evolans videretur a multis. Quae res
nos universos hilariores efficiens, nonnullos etiam
in lacrymas prae gaudio movit. Sed et caro armillae
hujusmodi asperitate in profundum exesa, quod
gestum erat pretiosum pandebat miraculum.
CAPUT XIV.
Advenerat et quaedam mulier adjumentis fidei comitata,
quae a cunabulis ita nuncupata, dicebatur
Nam ut cunctos gloriantur se cepisse miseri,
Utque gyro mox vallarunt omnes fere proximo,
Te precante liberantur prope capti servuli.
Dumque nullus sese putat habere superstitem,
Gladiatam evasisset qui Danorum aciem;
Omnes se de locis mergunt abditis incolumes.
Cerneres tunc lacrymantes non loquentes invicem,
Dum de necis quasi fauce se viderent surgere.
Vota solum cordis dabant tacita dignissime.
Unus tantum praepeditur caecae mortis obice,
Atque telo perforatur hostis velocissime,
Ne tanto summus careret pontifex libamine.
Salve clemens, hinc precamur, salve praesul agie,
Omnem clerum te colentem cum devoto populo
In praesenti ut mereamur uti prece commoda,
Hincque celsi paradisi regnum nobis obtine,
Quo simul tecum psallamus Patri laudes Domino,
Atque toti Trinitati consonantes angelis,
Sanctus, Sanctus, Sanctus, Dominus Deus exercituum.
Coeli tuae pleni manent atque terra gloria.
Osanna qui benedictus in excelsis venerat.
Gloria sit Deo Patri atque laus Altissimo,
Honor, virtus et potestas Jesu Christo Domino,
Dignitas et unus apex sit quoque Paraclito, Amen.
Quo ad finem usque ita completo, fuimus jam licet
ex adverso proximi partim adustae, necnon et permultum
dissipatae civitati, cujus demolita facies nos
omnes in dolorem adducens, competenter exegit
psallere: Aspice, Domine, quia facta est desolata
civitas plena divitiis, sedet in tristitia domina gentium,
non est qui consoletur eam, nisi tu Deus noster. Multi
namque canentes, plures vero cernebantur plorantes:
sicque processimus in pratum usque, quod
sub ipso est monasterio. Eramus vero moerentes,
quod postea quam propriam intraveramus tellurem,
nullas ut antea ostensas noveramus virtutes, sed
ecce subito ex tanta populi multitudine, unus procurrens
accessit. Habebat enim causa poenitentiae
ferri circulum in brachio, ut solet fieri, arctissime
obvolutum. Jamque tempus increverat, ex quo illi
casu propriam occidenti matrem, hujusmodi poena
accesserat. Qui vociferans et tanti viri pietatem sibi
adjutricem expostulans, ut manum ad feretrum, quo
sancti sacrum bajulabatur corpus, pallium saltem
desuper contingere cupiens protendit, illico ferrum
de brachio exsiliens mirandum crepuit, ita ut in
aera sursum evolans videretur a multis. Quae res
nos universos hilariores efficiens, nonnullos etiam
in lacrymas prae gaudio movit. Sed et caro armillae
hujusmodi asperitate in profundum exesa, quod
gestum erat pretiosum pandebat miraculum.
CAPUT XIV.
Advenerat et quaedam mulier adjumentis fidei comitata,
quae a cunabulis ita nuncupata, dicebatur