PL 126, col. 1049
De miraculis S. Germani (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne · Acta translationis S. Savini martyris (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
Electa. Haec prorsus, ut nobis quasi eadem adhuc
infirmitate dolens aiebat, ita per decem annorum
curricula manus dexterae ariditate contabuerat, quo
nullo modo vel ad os eam porrigendi posse habuerit.
Accedens itaque coepit magnae humilitatis precibus
supplicare, quemadmodum sibimet tantum sub
ejusdem sancti corporis feretro, ut eramus in ambulando,
transitus concederetur. At ubi vix intromissa
(erat enim compressio populi multa) transisset,
sic illius aridae manus debilitas extemplo curatur,
quatenus omni recepto vigore, solitum propriae
actionis exerceret officium. Hanc namque vidimus
incolumem, et Meroldum qui venerat caecus necnon
et Aldegundem videntes.
CAPUT XV.
Pervenimus ergo psallentes nimia lassitudine ac
solis ardore fatigati hora quasi sexta ad monasterii
januam. Annus autem circuli resurgentis Christi
octingentesimus sexagesimus tertius; dies vero mensis
quarto decimo Kalendas computabatur Augustas.
Tunc hymno Te Deum laudamus incoepto, intravimus
ecclesiam, deponentes idem sacro-sanctum corpus
Acta translationis S. Savini martyris suppeditavit
nobis codex antiquus illustrissimi domini Chauvelin,
regiorum sigillorum custodis, ab annis circiter 800
exaratus. Aimoinus, illorum auctor, alter nobis non
videtur a celeberrimo illo Aimonio Parisiensis S.
Germani a Pratis monasterii asceta, qui tempore
Caroli Calvi librum de inventione et translatione
sancti Vincentii aliaque conscripsit. Et certe id non
obscure innuit in fine praefationis, ubi S. Savini domnique
mei Germani, inquit, sanctitate adjuvari se postulat.
In hoc autem opusculo duo praesertim occurrunt
observanda. Primum, illustrem virum Baidulum clericum
palatinum Majoris monasterii Turonensis abbatem,
apud eruditos hactenus ignotum, S. Savini
corpus ex ecclesia a Wandalis olim diruta, quamplurimis
retro annis omnino deserta, ac vepribus et
spinis obsita, in proprium Cerisiacum praedium transtulisse,
ubi, aedificata in honorem genitricis Dei
infirmitate dolens aiebat, ita per decem annorum
curricula manus dexterae ariditate contabuerat, quo
nullo modo vel ad os eam porrigendi posse habuerit.
Accedens itaque coepit magnae humilitatis precibus
supplicare, quemadmodum sibimet tantum sub
ejusdem sancti corporis feretro, ut eramus in ambulando,
transitus concederetur. At ubi vix intromissa
(erat enim compressio populi multa) transisset,
sic illius aridae manus debilitas extemplo curatur,
quatenus omni recepto vigore, solitum propriae
actionis exerceret officium. Hanc namque vidimus
incolumem, et Meroldum qui venerat caecus necnon
et Aldegundem videntes.
CAPUT XV.
Pervenimus ergo psallentes nimia lassitudine ac
solis ardore fatigati hora quasi sexta ad monasterii
januam. Annus autem circuli resurgentis Christi
octingentesimus sexagesimus tertius; dies vero mensis
quarto decimo Kalendas computabatur Augustas.
Tunc hymno Te Deum laudamus incoepto, intravimus
ecclesiam, deponentes idem sacro-sanctum corpus
Acta translationis S. Savini martyris suppeditavit
nobis codex antiquus illustrissimi domini Chauvelin,
regiorum sigillorum custodis, ab annis circiter 800
exaratus. Aimoinus, illorum auctor, alter nobis non
videtur a celeberrimo illo Aimonio Parisiensis S.
Germani a Pratis monasterii asceta, qui tempore
Caroli Calvi librum de inventione et translatione
sancti Vincentii aliaque conscripsit. Et certe id non
obscure innuit in fine praefationis, ubi S. Savini domnique
mei Germani, inquit, sanctitate adjuvari se postulat.
In hoc autem opusculo duo praesertim occurrunt
observanda. Primum, illustrem virum Baidulum clericum
palatinum Majoris monasterii Turonensis abbatem,
apud eruditos hactenus ignotum, S. Savini
corpus ex ecclesia a Wandalis olim diruta, quamplurimis
retro annis omnino deserta, ac vepribus et
spinis obsita, in proprium Cerisiacum praedium transtulisse,
ubi, aedificata in honorem genitricis Dei