PL 137, col. 111
Epistola ad Elfegum Wentanum (Wolstanus Wintoniensis), J. P. Migne
Considuntque duo concordi pectore fratres,
Et regit alphabetum rector uterque suum.
Suntque quater denis occulta foramina linguis,
Inque suo retinet ordine quaeque decem.
Huc aliae currunt, illuc aliaeque recurrunt;
Servantes modulis singula puncta suis.
Et feriunt jubilum septem discrimina vocum,
Permisto lyrici carmine semitoni:
Inque modum tonitrus vox ferrea verberat aures,
Praeter ut hunc solum nil capiat sonitum.
Concrepat in tantum sonus hinc, illincque resultans,
Quisque manu patulas claudat ut auriculas,
Haud quaquam sufferre valens propiando rugitum,
Quem reddunt varii concrepitando soni:
Musarumque melos auditur ubique per urbem,
Et peragrat totam fama volans patriam.
Hoc decus ecclesiae vovit tua cura Tonanti,
Clavigeri inque sacri struxit honore Petri.
Insuper excelsum fecistis et addere templum
Quo sine nocte manet continuata dies.
Turris ab axe micat, quo sol oriendo coruscat,
Et spargit lucis spicula prima suae.
Quinque tenet patulis segmenta oculata fenestris,
Per quadrasque plagas pandit ubique vias.
Stant excelsa tholis rostrata cacumina turris,
Fornicibus variis et sinuata micant.
Quae sic ingenium docuit curvare peritum:
Quod solet in pulchris addere pulchra locis.
Stat super auratis virgae fabricatio bullis.
Aureus et totum splendor adornat opus,
Luna coronato quoties radiaverit ortu,
Alterum ab aede sacra surgit ad astra jubar:
Si nocte inspiciat hunc praetereundo viator,
Et terram stellas credit habere suas.
Additur ad specimen stat ei quod vertice gallus
Aureus ornatu grandis et intuitu.
Despicit omne solum, cunctis supereminet arvis
Signiferi et Boreae sidera pulchra videns.
Imperii Sceptrum pedibus tenet ille superbis,
Stat super et cunctum Wintoniae populum.
Imperat et cunctis evectus in aera gallis.
Et regit occiduum nobilis imperium.
Impiger imbriferos qui suscipit undique ventos,
Seque rotando suam praebet eis faciem.
Turbinis horrisonos suffertque viriliter ictus.
Intrepidus perstans; flabra, nives tolerans,
Oceano solem solus vidit ipse ruentem:
Aurorae primum cernit et hic radium.
A longe adveniens oculo vicinus adhaeret,
Figit et aspectum dissociante loco.
Quo fessus rapitur visu mirante viator,
Et pede disjunctus lumine junctus adest.
Plura quid his addam? tota virtute laboras
Ut decores totum undique coenobium.
Cujus nuper erat encaenia rite peracta,
Et celebrata satis ordine mirifico:
Octo quod egregii Domino sanxere Hierarchi,
Quos simul hic pietas fecit adesse Dei.
Primus erat quorum Sigericus onomate pulchro,
Et regit alphabetum rector uterque suum.
Suntque quater denis occulta foramina linguis,
Inque suo retinet ordine quaeque decem.
Huc aliae currunt, illuc aliaeque recurrunt;
Servantes modulis singula puncta suis.
Et feriunt jubilum septem discrimina vocum,
Permisto lyrici carmine semitoni:
Inque modum tonitrus vox ferrea verberat aures,
Praeter ut hunc solum nil capiat sonitum.
Concrepat in tantum sonus hinc, illincque resultans,
Quisque manu patulas claudat ut auriculas,
Haud quaquam sufferre valens propiando rugitum,
Quem reddunt varii concrepitando soni:
Musarumque melos auditur ubique per urbem,
Et peragrat totam fama volans patriam.
Hoc decus ecclesiae vovit tua cura Tonanti,
Clavigeri inque sacri struxit honore Petri.
Insuper excelsum fecistis et addere templum
Quo sine nocte manet continuata dies.
Turris ab axe micat, quo sol oriendo coruscat,
Et spargit lucis spicula prima suae.
Quinque tenet patulis segmenta oculata fenestris,
Per quadrasque plagas pandit ubique vias.
Stant excelsa tholis rostrata cacumina turris,
Fornicibus variis et sinuata micant.
Quae sic ingenium docuit curvare peritum:
Quod solet in pulchris addere pulchra locis.
Stat super auratis virgae fabricatio bullis.
Aureus et totum splendor adornat opus,
Luna coronato quoties radiaverit ortu,
Alterum ab aede sacra surgit ad astra jubar:
Si nocte inspiciat hunc praetereundo viator,
Et terram stellas credit habere suas.
Additur ad specimen stat ei quod vertice gallus
Aureus ornatu grandis et intuitu.
Despicit omne solum, cunctis supereminet arvis
Signiferi et Boreae sidera pulchra videns.
Imperii Sceptrum pedibus tenet ille superbis,
Stat super et cunctum Wintoniae populum.
Imperat et cunctis evectus in aera gallis.
Et regit occiduum nobilis imperium.
Impiger imbriferos qui suscipit undique ventos,
Seque rotando suam praebet eis faciem.
Turbinis horrisonos suffertque viriliter ictus.
Intrepidus perstans; flabra, nives tolerans,
Oceano solem solus vidit ipse ruentem:
Aurorae primum cernit et hic radium.
A longe adveniens oculo vicinus adhaeret,
Figit et aspectum dissociante loco.
Quo fessus rapitur visu mirante viator,
Et pede disjunctus lumine junctus adest.
Plura quid his addam? tota virtute laboras
Ut decores totum undique coenobium.
Cujus nuper erat encaenia rite peracta,
Et celebrata satis ordine mirifico:
Octo quod egregii Domino sanxere Hierarchi,
Quos simul hic pietas fecit adesse Dei.
Primus erat quorum Sigericus onomate pulchro,