PL 139, col. 1146
Vita S. Hadalini (Notgerus Leodiensis), J. P. Migne
Quibus ita gestis, infirmitate ultima praeventa est.
Cumque lectulum illius plurimorum circumstiparet
fidelium turma, de absentia viri sancti flebili cum
eis est voce conquesta: et cum interrogaretur a
nostris cui illud delegare vellet, iterata saepius voce
respondit: Hadafino, Hadalino, Hadalino, inquam,
beato. Cumque wantum in manu (ut moris est)
legaliter tradenda teneret, et viri differretur adventus,
exspiravit. Currens autem nuntius ad beatum
qui tunc forte aberat Hadalinum, indicavit ei et dolorem
morientis et causam tradendae sibi possessionis.
Veniente itaque sancto, et cordis ejus pulsum
manu rimante, si jam exstincta funditus esset, rigentes
occiduo casu articulos (mirum dictu) ac si
vivens aperuit, et cunctis videntibus qui aderant locum
cum beato contradidit. Hujus rei tot ac tanti existunt
testes, quot regionis illius constant inhabitatores.
Patet etiam clarius luce, dum incolae cumdem
locum videntur possidere, qui dictis fidem faciunt
usque hodie.
11.
Procedente rursus tempore taurus casu petulcus
ostium cujusdam effregerat. Cumque ejus inhabitatrix
muliercula ejulatu flebilissimo cuncta compleret,
heros benignus adfuit, eamque quid sibi acciderit
ut his eos clamoribus congregaret inquisivit:
cognitaque rei notione, eam solatus est dicens: « Ne
perturberis misera in tugurioli tuisruina, sed magis
bonis operibus elabora, ut in illa qua mansiones
multae sunt merearis fieri incola. » Et haec dicens
ostium signavit, integritati pristinae verbo reddidit,
admiratione cuncta replevit, seque jactantiam fugitans
concitus abdidit.
12.
Pauper igitur spiritu, quia casu nequibat,
affectu regnum coelorum emere contendebat, mitissimaque
mente terram viventium possidere sedulus
affectabat, cumque esuriret et sitiret justitiam, satiari
cum Christi manifestaretur gloria ambiens, famam
saeculi pro nihilo ducebat. Et, ut Deum mente
conciperet, limpidissimum cordis oculum a malivolentia
et saecularium curarum pulvere conservare
studebat. Et licet caro adversus spiritum, spiritus
autem adversus carnem [(Gal. V, 17)] , dum terrena
inhabitatio sensum deprimit, multa cogitantem semper
concupiscere soleat, pacem iste mirificam faciens,
spiritum carni, Deum spiritui dominari vigori
compellebat herili, ut Deum coelorum in Sion videre
ejusque excubiis mereretur indeficue adhaerere,
et filius Dei non quidem natura, verum gratia vocari
et esse. Sane internorum bonorum suorum formas
et species sicut nemo ad plenum potuit inspicere,
ita nemo sufficit explicare: quas sicut illa
Cumque lectulum illius plurimorum circumstiparet
fidelium turma, de absentia viri sancti flebili cum
eis est voce conquesta: et cum interrogaretur a
nostris cui illud delegare vellet, iterata saepius voce
respondit: Hadafino, Hadalino, Hadalino, inquam,
beato. Cumque wantum in manu (ut moris est)
legaliter tradenda teneret, et viri differretur adventus,
exspiravit. Currens autem nuntius ad beatum
qui tunc forte aberat Hadalinum, indicavit ei et dolorem
morientis et causam tradendae sibi possessionis.
Veniente itaque sancto, et cordis ejus pulsum
manu rimante, si jam exstincta funditus esset, rigentes
occiduo casu articulos (mirum dictu) ac si
vivens aperuit, et cunctis videntibus qui aderant locum
cum beato contradidit. Hujus rei tot ac tanti existunt
testes, quot regionis illius constant inhabitatores.
Patet etiam clarius luce, dum incolae cumdem
locum videntur possidere, qui dictis fidem faciunt
usque hodie.
11.
Procedente rursus tempore taurus casu petulcus
ostium cujusdam effregerat. Cumque ejus inhabitatrix
muliercula ejulatu flebilissimo cuncta compleret,
heros benignus adfuit, eamque quid sibi acciderit
ut his eos clamoribus congregaret inquisivit:
cognitaque rei notione, eam solatus est dicens: « Ne
perturberis misera in tugurioli tuisruina, sed magis
bonis operibus elabora, ut in illa qua mansiones
multae sunt merearis fieri incola. » Et haec dicens
ostium signavit, integritati pristinae verbo reddidit,
admiratione cuncta replevit, seque jactantiam fugitans
concitus abdidit.
12.
Pauper igitur spiritu, quia casu nequibat,
affectu regnum coelorum emere contendebat, mitissimaque
mente terram viventium possidere sedulus
affectabat, cumque esuriret et sitiret justitiam, satiari
cum Christi manifestaretur gloria ambiens, famam
saeculi pro nihilo ducebat. Et, ut Deum mente
conciperet, limpidissimum cordis oculum a malivolentia
et saecularium curarum pulvere conservare
studebat. Et licet caro adversus spiritum, spiritus
autem adversus carnem [(Gal. V, 17)] , dum terrena
inhabitatio sensum deprimit, multa cogitantem semper
concupiscere soleat, pacem iste mirificam faciens,
spiritum carni, Deum spiritui dominari vigori
compellebat herili, ut Deum coelorum in Sion videre
ejusque excubiis mereretur indeficue adhaerere,
et filius Dei non quidem natura, verum gratia vocari
et esse. Sane internorum bonorum suorum formas
et species sicut nemo ad plenum potuit inspicere,
ita nemo sufficit explicare: quas sicut illa