PL 139, col. 390
Vita S. Abbonis (Aimoinus Floriacensis), J. P. Migne
tempora, frequenti meditatione adolescentiae satagebat
reprimere vitia, sciens scriptum: quia « frequens
meditatio carnis est afflictio. [(Eccle. XII, 12)]
Quam idcirco jugi litterarum exercitio domare curabat
ut spiritui eam servire cogeret. Nec tamen, uti a
quibusdam juvenum fieri assolet, ob studium lectionis,
intentionem deserebat devotae orationis. Religionis
namque propositum monasticae, quod habitu portende
bat, id tota mentis devotione diligebat, et, quasi proquodam
levamine, post precum ad Dominum missa libamina,
liberalium artium sumebantur exercitia.
Erat ei hoc praecipuum adhaerere lateribus senum; et,
licet certis horis condiscipulorum gauderet societate
suorum, incompetentibus temporibus vicinior
efficiebatur senioribus.
CAP. III.
Magister scholarum Floriaci. Academias
lustrat. Scripta edit. --Cum vero jam ad tantae praefecisset
fastigium scientiae, ut aliis quoque percepti
talenti valeret donativum erogare, imbuendis praeficitur
scholasticis; quos ille, per aliquot annorum
curricula, lectione simul et cantilena cum tanta
erudivit cura, ut palam se gaudere monstraret quod
pecuniae sibi creditae lucra augmentare valeret. Verum
ipse, adhuc majora gliscens scientiae scrutari
arcana, diversorum adiit sapientiae officinas locorum,
ut, quia grammaticae, arithmeticae, nec non dialecticae
jam ad plenum indaginem attigerat, caeteras ingenio
suo pergeret superadjicere artes. Quapropter
Parisius atque Remis ad eos qui philosophiam profitebantur
profectus, aliquantulum quidem in astronomia,
sed non quantum cupierat, apud eos profecit.
Inde Aurelianis regressus, musicae artis dulcedinem,
quamvis occulte, propter invidos, a quodam clerico
non paucis redemit nummis. Itaque quinque ex his
quas liberales vocant, plenissime imbutus artibus,
sapientiae magnitudine cunctos praeibat coaetaneos.
Supererant rhetorica, necnon geometria, quarum
plenitudinem etsi non ut voluit attigit, nequaquam
tamen jejunus ab eis funditus remansit. Nam et de
rhetoricae ubertate facundiae Victorinum, quem
divinae interpres legis Hieronymus praeceptorem se
habuisse gloriatur, legit: et geometricorum multiplicitatem
numerorum non mediocriter agnovit. Sic
demum, vivaci mentis ingenio haec universa
strenue assecuto, facilis erat eorum operatio. Denique
quosdam dialecticorum nodos syllogismorum
enucleatissime enodavit, compotique varias et delectabiles,
saecularium in morem tabularum, texuit
calculationes. De solis quoque ac lunae seu planetarum
cursu, a se editas disputationes scripto posterorum
mandavit notitiae.
CAP. IV.
In Angliam mittitur. Naufragium evadit.
Is tum levita. --Interea legatio gentis Anglorum ad
Floriacense venit coenobium, postulans aliquem sibi
sapientum concedi virorum. Eadem quippe natio ad
amorem sancti patris Benedicti memoratique loci
reprimere vitia, sciens scriptum: quia « frequens
meditatio carnis est afflictio. [(Eccle. XII, 12)]
Quam idcirco jugi litterarum exercitio domare curabat
ut spiritui eam servire cogeret. Nec tamen, uti a
quibusdam juvenum fieri assolet, ob studium lectionis,
intentionem deserebat devotae orationis. Religionis
namque propositum monasticae, quod habitu portende
bat, id tota mentis devotione diligebat, et, quasi proquodam
levamine, post precum ad Dominum missa libamina,
liberalium artium sumebantur exercitia.
Erat ei hoc praecipuum adhaerere lateribus senum; et,
licet certis horis condiscipulorum gauderet societate
suorum, incompetentibus temporibus vicinior
efficiebatur senioribus.
CAP. III.
Magister scholarum Floriaci. Academias
lustrat. Scripta edit. --Cum vero jam ad tantae praefecisset
fastigium scientiae, ut aliis quoque percepti
talenti valeret donativum erogare, imbuendis praeficitur
scholasticis; quos ille, per aliquot annorum
curricula, lectione simul et cantilena cum tanta
erudivit cura, ut palam se gaudere monstraret quod
pecuniae sibi creditae lucra augmentare valeret. Verum
ipse, adhuc majora gliscens scientiae scrutari
arcana, diversorum adiit sapientiae officinas locorum,
ut, quia grammaticae, arithmeticae, nec non dialecticae
jam ad plenum indaginem attigerat, caeteras ingenio
suo pergeret superadjicere artes. Quapropter
Parisius atque Remis ad eos qui philosophiam profitebantur
profectus, aliquantulum quidem in astronomia,
sed non quantum cupierat, apud eos profecit.
Inde Aurelianis regressus, musicae artis dulcedinem,
quamvis occulte, propter invidos, a quodam clerico
non paucis redemit nummis. Itaque quinque ex his
quas liberales vocant, plenissime imbutus artibus,
sapientiae magnitudine cunctos praeibat coaetaneos.
Supererant rhetorica, necnon geometria, quarum
plenitudinem etsi non ut voluit attigit, nequaquam
tamen jejunus ab eis funditus remansit. Nam et de
rhetoricae ubertate facundiae Victorinum, quem
divinae interpres legis Hieronymus praeceptorem se
habuisse gloriatur, legit: et geometricorum multiplicitatem
numerorum non mediocriter agnovit. Sic
demum, vivaci mentis ingenio haec universa
strenue assecuto, facilis erat eorum operatio. Denique
quosdam dialecticorum nodos syllogismorum
enucleatissime enodavit, compotique varias et delectabiles,
saecularium in morem tabularum, texuit
calculationes. De solis quoque ac lunae seu planetarum
cursu, a se editas disputationes scripto posterorum
mandavit notitiae.
CAP. IV.
In Angliam mittitur. Naufragium evadit.
Is tum levita. --Interea legatio gentis Anglorum ad
Floriacense venit coenobium, postulans aliquem sibi
sapientum concedi virorum. Eadem quippe natio ad
amorem sancti patris Benedicti memoratique loci