PL 139, col. 391
Vita S. Abbonis (Aimoinus Floriacensis), J. P. Migne
duabus ex causis maxime accessit: una quidem,
quia beatus papa Gregorius, missis ad eam convertendam
fidei Christi praedicatoribus, ejusdem dilecti
domini Benedicti regulam observandam specialius
inculcavit; alia quidem, eo quod vir quidam magnae
apud eos nobilitatis, Oswaldus vocabulo, spreto
saeculo, ad serviendum Christo, in memorato Floriaco
conversus est coenobio, ex quo, ob bonae vitae
meritum, a rege ipsius provinciae ad archiepiscopatus
assumptus gradum, Deo, ac patrono suo sancto Benedicto
in regione Anglica construxit monasterium.
Ex illo itaque coenobio hi fuere legati quos ad Floriacum
advenisse superior retulit sermo. Praeerat
per idem tempus sanctae Floriacensi congregationi
reverendus pater Oylboldus, vir secundum saeculi
dignitatem genere ac moribus clarus, qui, non tam
imperiosa auctoritate quam mausueta verborum lenitate,
ab hoc beato exegit viro Abbone quatenus ad
instruendas ejusdem nationis hominum mentes divina
atque humana sapientia, qua ipse insigniter
pollebat, ire non recusaret. Qui ille, jussionis haud
segnis exsecutor factus, obedientiae sibi familiaris intuitu,
quo mittebatur proficisci non distulit. Et
quamvis invidi ac calumniae compilatores eidem Dei
homini persuadere conarentur abbatem memoratum,
malo accensum dolo, ipsum trans maria ideo velle
dirigere, ut nunquam amplius inde valeret redire,
ille tamen, de Dei fisus bonitate, illud apostolicum
semper revolvebat in corde: Diligentibus Deum omnia
cooperantur in bonum [(Rom. VIII, 28)]
. Verum
aliter se rem habere ostendit apparatus itineris, qui
magnificus a domno Oylboldo proficiscenti collatus
est. Cumque ad Morinos ventum esset, a quibus
brevissimus ad Anglos transitus est, per unum
ferme mensem in littore resedit, prohibentibus nautis
mare turbidum ingredi. Taedio itaque longae defatigatus
morae, una dierum progressus ad portum,
evocatum interrogat nauclerum an tuto mare ingredi
possit. Cui nauclerus nunc quidem nequaquam utile
fore dixit; sed, ex aurarum spiramine, se intelligere
quod non diu prospera abesset navigatio. Tunc vir
Domini ait: « Si, inquiens, omnipotenti Deo, intervenientibus
sanctissimi patris nostri Benedicti meritis,
placet ut ego ob aliorum utilitatem hoc transeam
pelagus, ventura luce placidum efficiatur mare;
sin alias summo placuerit Opifici, data die retrogrado
calle incipiam regredi. » Igitur ad hospitium
regressus, monachum quemdam, qui legatis se deducentibus
praeerat, Riculeum nomine, admonet ut
in commune Dominum orarent quo, si illi propositum
non displiceret, iter prosperare dignaretur; si
vero id reprobaret, cordibus eorum voluntatem ad
propria redeundi inspiraret. Quo annuente, post
vespertinam synaxim Deo persolutam, ambo ad
orandum solo prosternuntur. Finita oratione, quieti
membra dederunt; et ecce, crepusculo sequentis
quia beatus papa Gregorius, missis ad eam convertendam
fidei Christi praedicatoribus, ejusdem dilecti
domini Benedicti regulam observandam specialius
inculcavit; alia quidem, eo quod vir quidam magnae
apud eos nobilitatis, Oswaldus vocabulo, spreto
saeculo, ad serviendum Christo, in memorato Floriaco
conversus est coenobio, ex quo, ob bonae vitae
meritum, a rege ipsius provinciae ad archiepiscopatus
assumptus gradum, Deo, ac patrono suo sancto Benedicto
in regione Anglica construxit monasterium.
Ex illo itaque coenobio hi fuere legati quos ad Floriacum
advenisse superior retulit sermo. Praeerat
per idem tempus sanctae Floriacensi congregationi
reverendus pater Oylboldus, vir secundum saeculi
dignitatem genere ac moribus clarus, qui, non tam
imperiosa auctoritate quam mausueta verborum lenitate,
ab hoc beato exegit viro Abbone quatenus ad
instruendas ejusdem nationis hominum mentes divina
atque humana sapientia, qua ipse insigniter
pollebat, ire non recusaret. Qui ille, jussionis haud
segnis exsecutor factus, obedientiae sibi familiaris intuitu,
quo mittebatur proficisci non distulit. Et
quamvis invidi ac calumniae compilatores eidem Dei
homini persuadere conarentur abbatem memoratum,
malo accensum dolo, ipsum trans maria ideo velle
dirigere, ut nunquam amplius inde valeret redire,
ille tamen, de Dei fisus bonitate, illud apostolicum
semper revolvebat in corde: Diligentibus Deum omnia
cooperantur in bonum [(Rom. VIII, 28)]
. Verum
aliter se rem habere ostendit apparatus itineris, qui
magnificus a domno Oylboldo proficiscenti collatus
est. Cumque ad Morinos ventum esset, a quibus
brevissimus ad Anglos transitus est, per unum
ferme mensem in littore resedit, prohibentibus nautis
mare turbidum ingredi. Taedio itaque longae defatigatus
morae, una dierum progressus ad portum,
evocatum interrogat nauclerum an tuto mare ingredi
possit. Cui nauclerus nunc quidem nequaquam utile
fore dixit; sed, ex aurarum spiramine, se intelligere
quod non diu prospera abesset navigatio. Tunc vir
Domini ait: « Si, inquiens, omnipotenti Deo, intervenientibus
sanctissimi patris nostri Benedicti meritis,
placet ut ego ob aliorum utilitatem hoc transeam
pelagus, ventura luce placidum efficiatur mare;
sin alias summo placuerit Opifici, data die retrogrado
calle incipiam regredi. » Igitur ad hospitium
regressus, monachum quemdam, qui legatis se deducentibus
praeerat, Riculeum nomine, admonet ut
in commune Dominum orarent quo, si illi propositum
non displiceret, iter prosperare dignaretur; si
vero id reprobaret, cordibus eorum voluntatem ad
propria redeundi inspiraret. Quo annuente, post
vespertinam synaxim Deo persolutam, ambo ad
orandum solo prosternuntur. Finita oratione, quieti
membra dederunt; et ecce, crepusculo sequentis