PL 139, col. 397
Vita S. Abbonis (Aimoinus Floriacensis), J. P. Migne
accusor, vestram benevolentiam proprio episcopo
tulisse blasphemor, quibusdam excommunicatis participasse
criminor. Sed esto: cui sententiae canonum
contradixi, qui in illo concilio vix apertum librum
videre potui? aut concilium illud fuit, ubi conciliati
venerunt et disconciliati recesserunt, cum ibi discordes
reconciliari debuerint aut canonica districtione
multari? Quid in me singulariter commiserunt
episcopi, ut eis saltem cogitatione obesse voluerim,
praesertim cum non inimicum, sed fide et
opere amicissimum, graviora pericula pertulisse
contigerit? Ecce coram Deo in Christo non mentior
quia, audita insequentium conclamatione, ultra
quam dici possit indolui, recordatus pristinae amicitiae
et beneficiorum tanti viri, cujus nix venerandum
caput ostendit, excepta primatis praerogativa et
sacerdotali infula. Qua suggestione vos decepi, ut
vestram benevolentiam optimis auferretis, male
meritis conferretis? Num ego Deus sum, qui mutat
mentes, mutat corda, mutat regna et tempora?
Vere fateor me magicam ignorare, nec aliquid malarum
artium didicisse. » Atque paulo post haec addit:
« Denique quod excommunicatis me miscuisse asserit,
ejus exemplo utique feci qui filios Belial,
nocturno latrocinio in meam necem grassantes,
recepit, postquam eos anathematizaverat suus archiepiscopus,
singularis meriti Sewinus, et Odo
Carnotensium episcopus, necnon et alii magnae vitae
et religionis viri. Et, iniqua indignatus exsurgere
judicia, exsecrantis voce proclamat: O tempora!
o mores! certe qui volunt exsequi in fabrateria
mendacii cupiditates suas pravas, ipsi nituntur condere
leges iniquas. » Ad ultimum, sua non ignorans
multis displicere scripta, regibus sese commendat,
praecipue domno Rotberto quem scientem litterarum
ac idcirco diligentem fore noverat studiosorum,
scribens in haec verba: « Praeterea dominos meos
cum familiariter alloquens bona suadeo, multorum
animos scio contra me concitos, juxta illud comici:
Obsequium amicos, veritas parit.
[(TER. Andr. I. I, 41.)]
De quorum animositate non multum moveor, dulce
decus meum, Rotberte, quem atavis regibus editum
divina pietas perduxit ad regni fastigium, si, post
Dominum et sanctos ejus, vestro specialiter sustentor
auxilio et concilio, cujus mentionem in quotidianis
orationibus meis nunquam praetereo. »
CAP. X.
Bernardus Bellilocensis abbas, clari generis,
Caturcensis episcopus; Bernardus Bellilocensis,
clari generis, Caturcensis episcopus; Abbo optima ei
dat monita. Simoniam impugnat. Primae Jerusalem
peregrinationes. Bernardi iter Romam, etc. Abbonis
alia epistola ad ipsum. Leges pro rerum circumstantiis
debent explicari. --Bernardo etiam abbati
Bellilocensium, inter alia, duarum mittit textus epistolarum,
quarum non putavimus praetermittendam
commemorationem. Hunc sane Bernardum pater
Hugo, haud infimo inter proceres Aquitanicos ortus
loco, ex copiosa filiorum caterva Deo obtulerat
tulisse blasphemor, quibusdam excommunicatis participasse
criminor. Sed esto: cui sententiae canonum
contradixi, qui in illo concilio vix apertum librum
videre potui? aut concilium illud fuit, ubi conciliati
venerunt et disconciliati recesserunt, cum ibi discordes
reconciliari debuerint aut canonica districtione
multari? Quid in me singulariter commiserunt
episcopi, ut eis saltem cogitatione obesse voluerim,
praesertim cum non inimicum, sed fide et
opere amicissimum, graviora pericula pertulisse
contigerit? Ecce coram Deo in Christo non mentior
quia, audita insequentium conclamatione, ultra
quam dici possit indolui, recordatus pristinae amicitiae
et beneficiorum tanti viri, cujus nix venerandum
caput ostendit, excepta primatis praerogativa et
sacerdotali infula. Qua suggestione vos decepi, ut
vestram benevolentiam optimis auferretis, male
meritis conferretis? Num ego Deus sum, qui mutat
mentes, mutat corda, mutat regna et tempora?
Vere fateor me magicam ignorare, nec aliquid malarum
artium didicisse. » Atque paulo post haec addit:
« Denique quod excommunicatis me miscuisse asserit,
ejus exemplo utique feci qui filios Belial,
nocturno latrocinio in meam necem grassantes,
recepit, postquam eos anathematizaverat suus archiepiscopus,
singularis meriti Sewinus, et Odo
Carnotensium episcopus, necnon et alii magnae vitae
et religionis viri. Et, iniqua indignatus exsurgere
judicia, exsecrantis voce proclamat: O tempora!
o mores! certe qui volunt exsequi in fabrateria
mendacii cupiditates suas pravas, ipsi nituntur condere
leges iniquas. » Ad ultimum, sua non ignorans
multis displicere scripta, regibus sese commendat,
praecipue domno Rotberto quem scientem litterarum
ac idcirco diligentem fore noverat studiosorum,
scribens in haec verba: « Praeterea dominos meos
cum familiariter alloquens bona suadeo, multorum
animos scio contra me concitos, juxta illud comici:
Obsequium amicos, veritas parit.
[(TER. Andr. I. I, 41.)]
De quorum animositate non multum moveor, dulce
decus meum, Rotberte, quem atavis regibus editum
divina pietas perduxit ad regni fastigium, si, post
Dominum et sanctos ejus, vestro specialiter sustentor
auxilio et concilio, cujus mentionem in quotidianis
orationibus meis nunquam praetereo. »
CAP. X.
Bernardus Bellilocensis abbas, clari generis,
Caturcensis episcopus; Bernardus Bellilocensis,
clari generis, Caturcensis episcopus; Abbo optima ei
dat monita. Simoniam impugnat. Primae Jerusalem
peregrinationes. Bernardi iter Romam, etc. Abbonis
alia epistola ad ipsum. Leges pro rerum circumstantiis
debent explicari. --Bernardo etiam abbati
Bellilocensium, inter alia, duarum mittit textus epistolarum,
quarum non putavimus praetermittendam
commemorationem. Hunc sane Bernardum pater
Hugo, haud infimo inter proceres Aquitanicos ortus
loco, ex copiosa filiorum caterva Deo obtulerat