PL 139, col. 401
Vita S. Abbonis (Aimoinus Floriacensis), J. P. Migne
patris nostri Benedicti quod tibi placeat innotesce,
ut certi esse possimus quantocius de tua
quam optamus salute. »
CAP. XI.
Abbonis duplex iter Romam. Gregorii
papae responsum ad ipsum. --Interea eximius Abbo
condigno apparatu Romam proficiscitur, privilegia
ecclesiae sibi commissae corroboraturus, imo renovaturus
Sane non qualem voluit aut qualem debuit,
sedis apostolicae pontificem, nomine Joannem, invenit.
Nempe turpis lucri cupidum atque in omnibus
suis actibus venalem reperit. Quem exsecratus,
perlustratis orationis gratia sanctorum locis, ad sua
rediit, emptis optimae speciei aliquantis holosericis
palliis ornatui ecclesiastico congruis. Porro, paucis
labentibus annis, occasio se praebuit ut, rogatu ac
precibus gloriosi regis Botberti, Romuleam repedaret
ad urbem. Praecipua vero earum pro quibus directus
est causarum, haec fuit: quia Arnulfus, Remorum
archiepiscopus, absque justa audientia sede sua
privatus custodiaeque fuerat mancipatus. Ob hoc
Gregorius, qui Joanni in apostolica successerat sede,
non solum nobilitate generis, verum etiam probitate
clarus mentis, toti regno Francorum anathema se
invecturum comminatus est. Hac igitur ex re Italiam
repetere servus Christi Dei cogitur. Et quamvis
mole corporis gravaretur (nam, in transmarinis
regionibus, peregrinorum ciborum inusitata qualitas
decoctaeque potionis haustus corpus ejus pingue
reddiderat), nequaquam tamen labore fatigabatur.
Nec vero ipsa ejus pinguedo ullam ei ingerebat
dehonestationis maculam. Et cupidus pacis cum
foret, leve ducebat omne genus defatigationis, dummodo
eum reperiret virum per quem, fama vulgante,
audierat ad pristinum posse statum religionis resurgere
normam. Profectus ergo Romana iterato revisit
moenia, ubi, eo quem quaerebat nequaquam reperto,
per concava vallium, per praerupta montium investigans,
tandem in finibus Spoletanorum invenit.
Cumque se invicem duo Ecclesiae lumina conspexissent,
gaudio ultra quam credi possit gavisi magno,
in mutuos ruunt amplexus. Et prior verae humilitatis
custos Abbo salutatoria a parte regis depromit verba.
Tum sacerdos vere apostolicus, reddita benedictionis
recompensatione, ait beato viro: « Bene te advenisse
gaudeo, fili, Ecclesiae veritatisque, ut comperi, custos
ardentissime. Etenim surdus de te rumor meas
repleverat aures, te tam divina quam humana
pollere sapientia, nec qualibet amicitia a jure aequitatis
abduci posse. Vere fateor me jam dudum
desideravisse tuum intueri vultum, tuo concupivisse
amicabiliter perfrui alloquio. Fruamur ergo cupitis
sermocinationibus, alternisque divinarum atque mundanarum
lectionum aliquandiu mentem relevemus
studiis. Porro unum te volo nosse, legationem tuam
me benigne suscipere, et quaeque suaseris me facturum
fore. Tuum autem erit petere, meum vero
petitis pro posse assensum praebere. Novi namque
ut certi esse possimus quantocius de tua
quam optamus salute. »
CAP. XI.
Abbonis duplex iter Romam. Gregorii
papae responsum ad ipsum. --Interea eximius Abbo
condigno apparatu Romam proficiscitur, privilegia
ecclesiae sibi commissae corroboraturus, imo renovaturus
Sane non qualem voluit aut qualem debuit,
sedis apostolicae pontificem, nomine Joannem, invenit.
Nempe turpis lucri cupidum atque in omnibus
suis actibus venalem reperit. Quem exsecratus,
perlustratis orationis gratia sanctorum locis, ad sua
rediit, emptis optimae speciei aliquantis holosericis
palliis ornatui ecclesiastico congruis. Porro, paucis
labentibus annis, occasio se praebuit ut, rogatu ac
precibus gloriosi regis Botberti, Romuleam repedaret
ad urbem. Praecipua vero earum pro quibus directus
est causarum, haec fuit: quia Arnulfus, Remorum
archiepiscopus, absque justa audientia sede sua
privatus custodiaeque fuerat mancipatus. Ob hoc
Gregorius, qui Joanni in apostolica successerat sede,
non solum nobilitate generis, verum etiam probitate
clarus mentis, toti regno Francorum anathema se
invecturum comminatus est. Hac igitur ex re Italiam
repetere servus Christi Dei cogitur. Et quamvis
mole corporis gravaretur (nam, in transmarinis
regionibus, peregrinorum ciborum inusitata qualitas
decoctaeque potionis haustus corpus ejus pingue
reddiderat), nequaquam tamen labore fatigabatur.
Nec vero ipsa ejus pinguedo ullam ei ingerebat
dehonestationis maculam. Et cupidus pacis cum
foret, leve ducebat omne genus defatigationis, dummodo
eum reperiret virum per quem, fama vulgante,
audierat ad pristinum posse statum religionis resurgere
normam. Profectus ergo Romana iterato revisit
moenia, ubi, eo quem quaerebat nequaquam reperto,
per concava vallium, per praerupta montium investigans,
tandem in finibus Spoletanorum invenit.
Cumque se invicem duo Ecclesiae lumina conspexissent,
gaudio ultra quam credi possit gavisi magno,
in mutuos ruunt amplexus. Et prior verae humilitatis
custos Abbo salutatoria a parte regis depromit verba.
Tum sacerdos vere apostolicus, reddita benedictionis
recompensatione, ait beato viro: « Bene te advenisse
gaudeo, fili, Ecclesiae veritatisque, ut comperi, custos
ardentissime. Etenim surdus de te rumor meas
repleverat aures, te tam divina quam humana
pollere sapientia, nec qualibet amicitia a jure aequitatis
abduci posse. Vere fateor me jam dudum
desideravisse tuum intueri vultum, tuo concupivisse
amicabiliter perfrui alloquio. Fruamur ergo cupitis
sermocinationibus, alternisque divinarum atque mundanarum
lectionum aliquandiu mentem relevemus
studiis. Porro unum te volo nosse, legationem tuam
me benigne suscipere, et quaeque suaseris me facturum
fore. Tuum autem erit petere, meum vero
petitis pro posse assensum praebere. Novi namque