PL 139, col. 402
Vita S. Abbonis (Aimoinus Floriacensis), J. P. Migne
nihil te contra jus fasque postulaturum, ac ideo
me tibi contraire scio non esse aequum. » Post haec
verba, omnibus ei collatis victui necessariis, ad
hospitium sivit abire. Sicque, octo ferme diebus,
eum detinens et frequenter convivio suo eum asciscens,
cunctis pro quibus ierat libens annuit.
CAP. XII Privilegia et dona Abboni ab eo concessa
Privilegii summa. Arnulfi archiepiscopi restitutio. --Tunc
vere sollicitus pastor Abbo, memor utilitatis
loci quem regebat, privilegium illi apostolicae utilitatis
fieri rogavit. Quod Deo dignus papa tam favorabiliter
largitus est, ut non solum nullum pecuniae
quaereret lucrum, verum thymiamate ac planeta,
qua inter missarum uteretur solemnia, donatum,
eumdem Dei famulum gaudentem ad proprium remiserit
solum. In eo sane privilegio inter alia continetur
ut episcopus Aurelianensis, nisi invitatus,
Floriacum nequaquam adeat coenobium, neve unquam
quilibet pontificum eidem monasterio divinum
interdicat officium, etiamsi tota Gallia, ob populi
peccata, anathematis feriatur vindicta a sede apostolica.
Sed ne quis eos, domnum dico apostolicum
et Abbonem sanctum, existimet in hoc facto contraria
regulis sanctorum sensisse Patrum, necessarium
nobis visum est, ex epistolis Magni papae
Gregorii pauca de pluribus hic exempla inserere,
in quibus exquirendis pia huic beato viro semper
fuit intentio. Sciebat namque illum nunquam vel
sensisse vel scripsisse contra canonum decreta-Scribit
ergo idem egregius papa Gregorius Maximiano
Ravennati episcopo, inter alia: « Quoties,
pro utilitate monasterii sui, ad pontificem Romanum
abbas venire vel transmittere forte voluerit,
id ei modis omnibus liceat. » Quod vero ab episcopis
et clericis monasteria inquietari non debeant, tam
memorato pontifici quam ejus antecessori Joanni,
frequentibus scripsit epistolis. Luminoso quoque
abbati de eadem re, inter caetera, sic ait: « Castorio.
inquiens, fratri et coepiscopo nostro nostra praeceptione
transmissa, ei successoribusque ejus a te
monasterioque tuo cunctam laesionem abstulimus
funditus potestatem, ut nec ultra in vestro versaretur
gravamine, nec monasterii res describat, nec
publica illic debeat esse processio. » Ad eumdem
etiam Castorium, post aliqua, ita scribit: « Missas,
ait, illic (haud dubium quin in monasterio) publicas
per episcopum fieri omnino prohibemus, ne in
servorum Dei recessibus, popularibus praebeatur
ulla occasio conventibus, et simpliciores ex hoc
animos plerumque (quod absit!) in scandalum trahat
frequentior quoque muliebris introitus. » Quod autem
divinum officium monasteriis interdici non
oporteat, Joanni episcopo de Urbeveteri scribens,
ita asserit: « Agapitus, abbas monasterii sancti
Georgii, insinuavit nobis plurima se a vestra sanctitate
gravamina sustinere; et non solum in his quae
necessitatis tempore monasterio aliquod possint ferre
me tibi contraire scio non esse aequum. » Post haec
verba, omnibus ei collatis victui necessariis, ad
hospitium sivit abire. Sicque, octo ferme diebus,
eum detinens et frequenter convivio suo eum asciscens,
cunctis pro quibus ierat libens annuit.
CAP. XII Privilegia et dona Abboni ab eo concessa
Privilegii summa. Arnulfi archiepiscopi restitutio. --Tunc
vere sollicitus pastor Abbo, memor utilitatis
loci quem regebat, privilegium illi apostolicae utilitatis
fieri rogavit. Quod Deo dignus papa tam favorabiliter
largitus est, ut non solum nullum pecuniae
quaereret lucrum, verum thymiamate ac planeta,
qua inter missarum uteretur solemnia, donatum,
eumdem Dei famulum gaudentem ad proprium remiserit
solum. In eo sane privilegio inter alia continetur
ut episcopus Aurelianensis, nisi invitatus,
Floriacum nequaquam adeat coenobium, neve unquam
quilibet pontificum eidem monasterio divinum
interdicat officium, etiamsi tota Gallia, ob populi
peccata, anathematis feriatur vindicta a sede apostolica.
Sed ne quis eos, domnum dico apostolicum
et Abbonem sanctum, existimet in hoc facto contraria
regulis sanctorum sensisse Patrum, necessarium
nobis visum est, ex epistolis Magni papae
Gregorii pauca de pluribus hic exempla inserere,
in quibus exquirendis pia huic beato viro semper
fuit intentio. Sciebat namque illum nunquam vel
sensisse vel scripsisse contra canonum decreta-Scribit
ergo idem egregius papa Gregorius Maximiano
Ravennati episcopo, inter alia: « Quoties,
pro utilitate monasterii sui, ad pontificem Romanum
abbas venire vel transmittere forte voluerit,
id ei modis omnibus liceat. » Quod vero ab episcopis
et clericis monasteria inquietari non debeant, tam
memorato pontifici quam ejus antecessori Joanni,
frequentibus scripsit epistolis. Luminoso quoque
abbati de eadem re, inter caetera, sic ait: « Castorio.
inquiens, fratri et coepiscopo nostro nostra praeceptione
transmissa, ei successoribusque ejus a te
monasterioque tuo cunctam laesionem abstulimus
funditus potestatem, ut nec ultra in vestro versaretur
gravamine, nec monasterii res describat, nec
publica illic debeat esse processio. » Ad eumdem
etiam Castorium, post aliqua, ita scribit: « Missas,
ait, illic (haud dubium quin in monasterio) publicas
per episcopum fieri omnino prohibemus, ne in
servorum Dei recessibus, popularibus praebeatur
ulla occasio conventibus, et simpliciores ex hoc
animos plerumque (quod absit!) in scandalum trahat
frequentior quoque muliebris introitus. » Quod autem
divinum officium monasteriis interdici non
oporteat, Joanni episcopo de Urbeveteri scribens,
ita asserit: « Agapitus, abbas monasterii sancti
Georgii, insinuavit nobis plurima se a vestra sanctitate
gravamina sustinere; et non solum in his quae
necessitatis tempore monasterio aliquod possint ferre