PL 140, col. 398
Vita S. Bernwardi (Thangmarus Hildesheimensis), J. P. Migne
secum vel ad curtem ducebat vel quocumque longius
commeabat, quos, quicquid dignius in ulla arte
occurrebat, ad exercitium impellebat. Musivum praeterea
in pavimentis ornandis studium, necnon lateres
ad tegulam propria industria nullo monstrante
composuit. Et ut breviter perstringam, nec punctum
temporis supersedebat, sed fidelis dominicae familiae
dispensator, conservis suis necessaria subsidia fideliter
subministrabat. Et cum in Christi gazophilacio
quaeque idonea scivit fideli devotione congereret,
non minus tamen Caesari sua juxta Evangelium persolvebat.
Nam tercio Ottoni imperatori affectuosissimo
animo pro scire ac posse obsequebatur. Unde
et multorum invidiam in se commovebat, qui indignabantur,
illum vigilantiori studio rei publicae
negocia obire.
7.
[(Ann. 994, 995.)] Saxonia quippe magna ex parte
pyratarum caeterorumque barbarorum feritate depopulata,
continuis latrocinantium incursionibus sine
intermissione patebat. Quam pestem rei publicae
depellere magno sui suorumque periculo semper
instabat, et nunc cum aliis, interdum quoque cum
suis solus super eos irruens, fortiter illos attriverat.
Sed cum hujusmodi irruptiones sedari nullo modo
possent, quippe cum barbari qui utrumque litus
Albiae et naves omnes sua ditione tenebant, navali
evectione per omnem Saxoniam facillime se infunderent,
vigilantissimus Dei pontifex curam sibi commissae
plebis agens, quomodo populum Dei de saevicia
barbarorum eriperet, animo fluctuabat. Furorem
namque sui impetus pene Hildenesheim usque intentabant,
et ipsum sanctum locum praedam sibi promittebant.
Divino itaque instinctu in extremo fere
sui episcopatus, ubi flumina Alera et Ovokare confluunt,
munitiunculam admodum munitam
extruxit, in qua copiis militum dispositis, barbarorum
impetum repulit, populumque Dei ab hostili feritate
liberavit. Dei namque gratia tanta securitas pacis
per illum in locis illis fidelibus condonata est, ut nichil
dampni vel periculi postea a barbaris paterentur.
Hac industria Christi sacerdotis barbarico tumultu
in illis locis eliminato, acrius in circumsita
loca debachati sunt. Unde vigilantissimus divini
gregis pastor typo Christi, sui domini, adversariis
aecclesiae, exultans ad currendam viam ut fortis gygas,
se opposuit, et in rure Wirinholt nuncupato,
ubi tutissima illorum statio fuerat, liber quoque latrocinii
commeabat, quos, quicquid dignius in ulla arte
occurrebat, ad exercitium impellebat. Musivum praeterea
in pavimentis ornandis studium, necnon lateres
ad tegulam propria industria nullo monstrante
composuit. Et ut breviter perstringam, nec punctum
temporis supersedebat, sed fidelis dominicae familiae
dispensator, conservis suis necessaria subsidia fideliter
subministrabat. Et cum in Christi gazophilacio
quaeque idonea scivit fideli devotione congereret,
non minus tamen Caesari sua juxta Evangelium persolvebat.
Nam tercio Ottoni imperatori affectuosissimo
animo pro scire ac posse obsequebatur. Unde
et multorum invidiam in se commovebat, qui indignabantur,
illum vigilantiori studio rei publicae
negocia obire.
7.
[(Ann. 994, 995.)] Saxonia quippe magna ex parte
pyratarum caeterorumque barbarorum feritate depopulata,
continuis latrocinantium incursionibus sine
intermissione patebat. Quam pestem rei publicae
depellere magno sui suorumque periculo semper
instabat, et nunc cum aliis, interdum quoque cum
suis solus super eos irruens, fortiter illos attriverat.
Sed cum hujusmodi irruptiones sedari nullo modo
possent, quippe cum barbari qui utrumque litus
Albiae et naves omnes sua ditione tenebant, navali
evectione per omnem Saxoniam facillime se infunderent,
vigilantissimus Dei pontifex curam sibi commissae
plebis agens, quomodo populum Dei de saevicia
barbarorum eriperet, animo fluctuabat. Furorem
namque sui impetus pene Hildenesheim usque intentabant,
et ipsum sanctum locum praedam sibi promittebant.
Divino itaque instinctu in extremo fere
sui episcopatus, ubi flumina Alera et Ovokare confluunt,
munitiunculam admodum munitam
extruxit, in qua copiis militum dispositis, barbarorum
impetum repulit, populumque Dei ab hostili feritate
liberavit. Dei namque gratia tanta securitas pacis
per illum in locis illis fidelibus condonata est, ut nichil
dampni vel periculi postea a barbaris paterentur.
Hac industria Christi sacerdotis barbarico tumultu
in illis locis eliminato, acrius in circumsita
loca debachati sunt. Unde vigilantissimus divini
gregis pastor typo Christi, sui domini, adversariis
aecclesiae, exultans ad currendam viam ut fortis gygas,
se opposuit, et in rure Wirinholt nuncupato,
ubi tutissima illorum statio fuerat, liber quoque latrocinii