PL 141, col. 314
Tractatus contra Judaeos (Fulbertus Carnotensis), J. P. Migne
fere de his quod Trinitatem personarum in unitate
divinitatis non agnoscunt, et quod Christum Deum
esse negant, vel quod nondum venisse dicunt. Qui
tamen de hoc ultimo sive tertio eos rationabiliter
convinceret, puto quod non habeat postea multum
laborare de caeteris. Probato enim quia venit Christus,
ipse poterit deinceps intimare quaerenti Judaeo,
quid sentire de caeteris vel quid facere debeat. Jam
ergo incipiamus.
Christum venisse probat impleta prophetia, quam
scripserat Moyses in haec verba: Non auferetur
sceptrum de Juda et dux de femore ejus, donec veniat
qui mittendus est, et ipse erit exspectatio gentium.
Non est enim ablatum regimen tribus
Juda de manu sui generis et transpositum in manus
regum alienigenarum usque ad adventum
Domini nostri Jesu Christi, quem nos catholici
Christiani suscepimus; est autem ex tunc revera
ablatum sceptrum de Juda, et transpositum in manus
extraneas ejusdem Domini nostri Jesu Christi. Ex
tunc igitur auctoritate prophetica patet venisse illum
qui mittendus erat, id est Christum. Ecce propositionem
nostram succincte conclusimus: nunc ad approbationem
ipsius historicam veritatem breviter
attingamus. Demonstrantes quales Judaeorum populus
de genere suo rectores habuerit, quando amiserit,
et quomodo sibi ablatio regiminis et adventus
Messiae concurrerint in diebus Herodis. Igitur post
Moysen, qui prophetiam hanc protulit, et Jesum
successorem ejus, rectores habuit populus Judaicus
de genere suo, qui judices appellati sunt, usque ad
tempus Samuelis prophetae. Deinde qui reges appellati
sunt, similiter de genere suo, Saulem, David et
plures alios, usque ad transmigrationem Babylonis.
In ipsa quoque transmigratione non defuerunt illi
de genere suo rectores et consolatores Deo pleni, et
ipsis regibus excellentiores, sicut Jeremias et Daniel
prophetae. Post reditum de Babylone fuerunt illi similiter
de genere suo bene disciplinata regimina
pontificum, usque ad Aristobuli tempus, qui pontifex
Judaici populi similiter de genere suo et rex ultimus
fuit. Hunc autem Aristobulum expugnata
Hierosolyma vinctum cum liberis Romam misit
Pompeius Romanorum dux, Hircano fratri ejus pontificatum
relinquens. Omnem vero Judaeorum gentem
ultimus pontifex per legitimam successionem
generis fuit. Herodes primus ex alieno genere rex
Judaeorum factus est per senatusconsultum, imperante
Augusto. Quo tempore Christus secundum
prophetiae fidem in Bethlehem natus est. Hactenus
ergo, id est, usque ad regnum Herodis et non postea,
rectores habuit legitime populus Judaicus de genere
suo: regno namque Judaeorum disrupto atque mutato,
sacerdotium quoque disruptum atque mutatum
est. Herodes enim postquam regnum Judaeorum a
Romanis accepit, antiquo jure, hoc est, per legitimam
successionem generis non constituebat pontifices,
sed promiscue quibusque ignobilibus sacerdotia
promittebat ad tempus. Sacra quoque veste summi
divinitatis non agnoscunt, et quod Christum Deum
esse negant, vel quod nondum venisse dicunt. Qui
tamen de hoc ultimo sive tertio eos rationabiliter
convinceret, puto quod non habeat postea multum
laborare de caeteris. Probato enim quia venit Christus,
ipse poterit deinceps intimare quaerenti Judaeo,
quid sentire de caeteris vel quid facere debeat. Jam
ergo incipiamus.
Christum venisse probat impleta prophetia, quam
scripserat Moyses in haec verba: Non auferetur
sceptrum de Juda et dux de femore ejus, donec veniat
qui mittendus est, et ipse erit exspectatio gentium.
Non est enim ablatum regimen tribus
Juda de manu sui generis et transpositum in manus
regum alienigenarum usque ad adventum
Domini nostri Jesu Christi, quem nos catholici
Christiani suscepimus; est autem ex tunc revera
ablatum sceptrum de Juda, et transpositum in manus
extraneas ejusdem Domini nostri Jesu Christi. Ex
tunc igitur auctoritate prophetica patet venisse illum
qui mittendus erat, id est Christum. Ecce propositionem
nostram succincte conclusimus: nunc ad approbationem
ipsius historicam veritatem breviter
attingamus. Demonstrantes quales Judaeorum populus
de genere suo rectores habuerit, quando amiserit,
et quomodo sibi ablatio regiminis et adventus
Messiae concurrerint in diebus Herodis. Igitur post
Moysen, qui prophetiam hanc protulit, et Jesum
successorem ejus, rectores habuit populus Judaicus
de genere suo, qui judices appellati sunt, usque ad
tempus Samuelis prophetae. Deinde qui reges appellati
sunt, similiter de genere suo, Saulem, David et
plures alios, usque ad transmigrationem Babylonis.
In ipsa quoque transmigratione non defuerunt illi
de genere suo rectores et consolatores Deo pleni, et
ipsis regibus excellentiores, sicut Jeremias et Daniel
prophetae. Post reditum de Babylone fuerunt illi similiter
de genere suo bene disciplinata regimina
pontificum, usque ad Aristobuli tempus, qui pontifex
Judaici populi similiter de genere suo et rex ultimus
fuit. Hunc autem Aristobulum expugnata
Hierosolyma vinctum cum liberis Romam misit
Pompeius Romanorum dux, Hircano fratri ejus pontificatum
relinquens. Omnem vero Judaeorum gentem
ultimus pontifex per legitimam successionem
generis fuit. Herodes primus ex alieno genere rex
Judaeorum factus est per senatusconsultum, imperante
Augusto. Quo tempore Christus secundum
prophetiae fidem in Bethlehem natus est. Hactenus
ergo, id est, usque ad regnum Herodis et non postea,
rectores habuit legitime populus Judaicus de genere
suo: regno namque Judaeorum disrupto atque mutato,
sacerdotium quoque disruptum atque mutatum
est. Herodes enim postquam regnum Judaeorum a
Romanis accepit, antiquo jure, hoc est, per legitimam
successionem generis non constituebat pontifices,
sed promiscue quibusque ignobilibus sacerdotia
promittebat ad tempus. Sacra quoque veste summi