PL 142, col. 1278
Acta (Synodus Atrebatensis), J. P. Migne
mysterio aqua, oleum chrismale, sacerdotis officium,
et caetera, quae usque hodie catholica servat Ecclesia,
vos, inquam, rogo, quid sibi vult illa materialis
aquae illuvio, quam lavandis pedibus invicem exhibere
soletis? Nam si hoc ab Evangelio vos accepisse
dicitis, ut quia Dominus, discipulorum pedes
lavans, hoc illis exemplum reliquisse legitur, et vos
quoque hujus rei gratia facere vos invicem dicatis,
stultum est, imo sacrilegum, caetera et multo majora
repudiare, quae ab ipso rerum auctore Domino
sunt constituta, ab Evangelio enuntiata, ab apostolis
tradita, sine quibus nostrae salutis plenitudo non
potest consistere; quae quidem ipse Dominus, et
ante resurrectionem, et post resurrectionem, discipulis
suis servanda instituit.
II. De corpore et sanguine Domini.
Fuerant certe satis quae de his dici poterant, si
horae suppeterent; sed quia dies, ad occasum declivior,
ad propria quemque commonet redire, jam
nunc, his omissis, transitum faciamus ad illud sacrum
et immutabile Dominici corporis et sanguinis
sacramentum, quod vos, ad vestram confusionem,
nisi resipueritis, adversum divinam et apostolicam
traditionem impugnantes, evertere tentatis. Quod
quidem mysterium, quale quantumcunque in se contineat
pondus virtutis, impossibile est humanae rationis
intuitu perscrutari. Quod anima ultra hominem
est infra sensum hominis non potest cohiberi.
Non igitur sufficit illud facundia humana comprehendere;
hoc enim illud sanctum et admirabile
commercium, per quod terrenis coelestia junguntur,
inferna spoliantur, paradisus aperitur, homo exsul
antiquo horto relocatur; per quod etiam angeli recognoscunt
hominem concivem suum, et supra se
positum adorant hominem Deum. Verum nos, quia
tempus commonet, quantum nostrae fragilitatis sensus
percipit, illius, de quo loquimur, gratia confisi
edicimus.
Sacrificium dicitur, quasi sacrum factum, quia
prece mystica consecratur in memoriam pro nobis
Dominicae passionis. Unde, hoc ipso jubente, corpus
Christi et sanguinem credimus, quod, dum sit ex
fructibus terrae, sanctificatur, et fit sacramentum,
operante invisibiliter Spiritu Dei. Quod quidem ideo
sacramentum esse dixerim, quia tanquam viaticum
nobis sit introducens ad contemplationem aeternitatis.
Cujus panis et calicis sacramentum Graeci Eucharistiam
dicunt, quod Latine bona gratia interpretatur.
Quid enim melius corpore et sanguine Christi?
Quod quidem sacrificium de pane, et vino cum aqua
misto, ineffabili sanctificatione, cruce et verbis illius
in altari consecratur, dumque passionis et resurrectionis
ejus, atque in coelum ascensionis ibidem
salutifera memoria agitur, verum ac proprium
corpus ipsius Domini nostri Jesu Christi, et sanguis
verus ac proprius efficitur, quamvis aliud esse videatur.
Videtur namque panis materialis, sed verissime
efficitur corpus Christi, sicut, ipsa eadem Veritate
attestante didicimus. Nam ipsa nocte qua
et caetera, quae usque hodie catholica servat Ecclesia,
vos, inquam, rogo, quid sibi vult illa materialis
aquae illuvio, quam lavandis pedibus invicem exhibere
soletis? Nam si hoc ab Evangelio vos accepisse
dicitis, ut quia Dominus, discipulorum pedes
lavans, hoc illis exemplum reliquisse legitur, et vos
quoque hujus rei gratia facere vos invicem dicatis,
stultum est, imo sacrilegum, caetera et multo majora
repudiare, quae ab ipso rerum auctore Domino
sunt constituta, ab Evangelio enuntiata, ab apostolis
tradita, sine quibus nostrae salutis plenitudo non
potest consistere; quae quidem ipse Dominus, et
ante resurrectionem, et post resurrectionem, discipulis
suis servanda instituit.
II. De corpore et sanguine Domini.
Fuerant certe satis quae de his dici poterant, si
horae suppeterent; sed quia dies, ad occasum declivior,
ad propria quemque commonet redire, jam
nunc, his omissis, transitum faciamus ad illud sacrum
et immutabile Dominici corporis et sanguinis
sacramentum, quod vos, ad vestram confusionem,
nisi resipueritis, adversum divinam et apostolicam
traditionem impugnantes, evertere tentatis. Quod
quidem mysterium, quale quantumcunque in se contineat
pondus virtutis, impossibile est humanae rationis
intuitu perscrutari. Quod anima ultra hominem
est infra sensum hominis non potest cohiberi.
Non igitur sufficit illud facundia humana comprehendere;
hoc enim illud sanctum et admirabile
commercium, per quod terrenis coelestia junguntur,
inferna spoliantur, paradisus aperitur, homo exsul
antiquo horto relocatur; per quod etiam angeli recognoscunt
hominem concivem suum, et supra se
positum adorant hominem Deum. Verum nos, quia
tempus commonet, quantum nostrae fragilitatis sensus
percipit, illius, de quo loquimur, gratia confisi
edicimus.
Sacrificium dicitur, quasi sacrum factum, quia
prece mystica consecratur in memoriam pro nobis
Dominicae passionis. Unde, hoc ipso jubente, corpus
Christi et sanguinem credimus, quod, dum sit ex
fructibus terrae, sanctificatur, et fit sacramentum,
operante invisibiliter Spiritu Dei. Quod quidem ideo
sacramentum esse dixerim, quia tanquam viaticum
nobis sit introducens ad contemplationem aeternitatis.
Cujus panis et calicis sacramentum Graeci Eucharistiam
dicunt, quod Latine bona gratia interpretatur.
Quid enim melius corpore et sanguine Christi?
Quod quidem sacrificium de pane, et vino cum aqua
misto, ineffabili sanctificatione, cruce et verbis illius
in altari consecratur, dumque passionis et resurrectionis
ejus, atque in coelum ascensionis ibidem
salutifera memoria agitur, verum ac proprium
corpus ipsius Domini nostri Jesu Christi, et sanguis
verus ac proprius efficitur, quamvis aliud esse videatur.
Videtur namque panis materialis, sed verissime
efficitur corpus Christi, sicut, ipsa eadem Veritate
attestante didicimus. Nam ipsa nocte qua