PL 142, col. 42

Aquila, qui verborum Hebraeorum diligentissimus
explicator est, sela, hoc est, diapsalma, semper
transtulerit; et inveniamus in psalmorum quoque fine
diapsalma positum, ut est illud in tertio: Dentes
peccatorum contrivisti: Domini est salus et super
populum tuum benedictio tua, sela, id est semper;
et in vigesimo tertio: Quis est iste rex gloriae? Dominus
virtutum ipse est rex gloriae, diapsalma, hoc
est: semper, et contra in psalmis multorum versuum
penitus non inveniatur; in tricesimo videlicet sexto
et septuagesimo septimo, et in centesimo decimo
octavo; rursus nonus psalmus distinguatur cantico
diapsalmatis: cum utique, sicut quibusdam placet,
diapsalma esse nisi indicium silentii non possit.
Ex quo animadvertimus, hoc verbum superiora

pariter et inferiora connectere aut certe docere sempiterna
esse, quae dicta sunt, ut est illud in tertio psalmo:
Multi dicunt animae meae non est salus nisi in Deo:
suo semper. Et rursum: Voce mea ad Dominum clamavi
et exaudivit me de monte sancto suo, semper.
Et in quarto: Ut quid diligitis vanitatem et quaeritis
mendacium? Sela. Et infra: Quae dicitis in cordibus
vestris et in cubilibus vestris compungimini,
semper. Et in Abacuc: Deus ab austro veniet, et
sanctus de monte Pharan, semper. Et infra: Juramenta
tribubus, quae locutus es, semper. Scire autem
debemus, apud Hebraeos in fine librorum unum
e tribus solere subnecti, ut aut amen scribatur, aut
sela, aut salom, quod exprimit pacem; unde et
Salomon pacificus dicitur. Igitur, ut nos solemus

completis opusculis ad distinctionem rei alterius
subsequentis medium interponere explicit, aut feliciter,
aut aliquid istiusmodi: ita et Hebraei ea quae
scripta sunt roborant, ut dicunt amen, aut in sempiternum;
et scripta et scribenda commemorant,
ut ponant sela; aut transacta feliciter protestantur,
pacem in ultimo subnotantes.
Haec nos de intimo Hebraeorum fonte libavimus,
non opinionum rivulos persequentes, neque errorum,
quibus totus mundus repletus est, varietate
perterriti: sed cupientes et scire et docere quae
vera sunt. Quod si tibi non videtur onerosum, quod
Origenes de diapsalmate senserit, verbum interpretabor
ad verbum. Cuidam scribens se interroganti.
quid sibi verbum vellet diapsalmatis in psalmis, vel

ad quam referatur utilitatem inter, caetera ait:
Et quia novitia musta contemnis, saltem veteris veni